فارسی
جمعه 03 بهمن 1399 - الجمعة 8 جمادى الثاني 1442

99
1
نفر 0
0% این مطلب را پسندیده اند

حرمت مؤمن از كعبه بالاتر است‏


مرحوم آيت اللّه ملّا مهدى نراقى [4] در كتاب جامع السعادات، كه من در موضوع اخلاق اسلامى كتابى بهتر از آن سراغ ندارم، از علامه بحر العلوم [5] نقل مى كند:

وجود مبارك رسول خدا به هنگام طواف شخصى را ديدند كه پرده خانه كعبه را گرفته و پروردگار عالم را براى حل مشكلش به حرمت كعبه قسم مى دهد. حضرت از طواف بازايستادند و دست مباركشان را روى شانه آن مرد گذاردند و فرمودند: خدا را به چيز بالاترى قسم بده! تو خدا را به حرمت كعبه سوگند مى دهى تا راهى براى حل مشكلت باز كند، ولى بايد خدا را به سوگند بالاترى قسم بدهى!

آن شخص عرض كرد: يا رسول اللّه، من آگاه به سوگندى برتر از اين نيستم. شما به من بياموزيد خدا را به چه چيزى قسم بدهم كه بالاتر از كعبه باشد؟ حضرت فرمودند: اگر اطمينان دارى كه مؤمن واقعى هستى، پروردگار را به حق خودت سوگند بده!

سپس، حضرت رسول درباره مؤمن واقعى توضيح فرمودند كه از توضيح حضرت استفاده مى شود مؤمن واقعى از عيب و نقص معنوى خالى است. [6] مؤمن واقعى نه بخيل است، نه حريص، نه طمّاع، نه حس گرا، نه مادى گرا، نه اهل كينه، نه اهل ريا، نه اهل فتنه، و نه اهل خدعه و نيرنگ؛ مؤمن واقعى انسانى است كه باطنش با پروردگار عالم ارتباط دارد و از پستى ها، رذائل و زشتى هاى شيطانى خالى است. [7] لذا حضرت فرمودند:

اگر اعتماد به خودت دارى كه مؤمن واقعى هستى، پروردگار را به خودت سوگند بده و بگو: خدايا، به حق خودم، مشكل مرا حل كن! بعد فرمودند:

«فإنّ المؤمن أعظم حرمة من الكعبه».

حرمت و احترام و ارزش مؤمن از ارزش كعبه و بيت اللّه بالاتر است.

علتش هم روشن است، زيرا همه امتياز كعبه در اين است كه منسوب به پروردگار و قبله عبادت است و پروردگار، در قرآن مجيد، از آن با عنوان «بيتى» يعنى «خانه ام» ياد كرده است. [9] كعبه، بيش از اين دو مزيت، امتياز ديگرى ندارد:

كعبه يك سنگ نشانى است كه ره گم نشود

 

حاجى احرام دگر بند و ببين يار كجاست.

 

 

 

كعبه يك نشانه است تا همه در يك جهت خدا را عبادت كنند؛ يعنى عبادت به كعبه واقع نمى شود، بلكه كعبه تنها جهت و سمت عبادت را معين مى كند و عبادت در جهت آن براى پروردگار مهربان عالم انجام مى گيرد. آرى:

مقصود تويى كعبه و بتخانه بهانه

وجود مقدس امام دهم، حضرت هادى، عليه السلام، مى فرمايند:

اگر همه دنيا را يك لقمه كنند و من ان را با دست خودم در دهان انسان مؤمنى بگذارم، مى ترسم حق او را ادا نكرده باشم.

 


منبع : پايگاه عرفان
99
1
0% (نفر 0)
 
نظر شما در مورد این مطلب ؟
 
امتیاز شما به این مطلب ؟
اشتراک گذاری در شبکه های اجتماعی:

آخرین مطالب

امیرالمؤمنین(ع) و زهرا(س)، مصادیق اتمّ و اکمل قرآن
مرگ و عالم آخرت
درس درستی و راستی از معصومین(علیهم‌السلام)
حضرت معصومه(س)، از راویان روایات اهل‌بیت
امربه‌معروف و نهی‌از‌منکر از اخلاق سیدالشهدا(ع)
پرداخت زکات، ویژگی بارز سیدالشهدا(ع)
شهادت معصومین به نماز جامع ابی‌عبدالله(ع)
حرکت به‌سوی لقاءالله در پرتو اقتدای به سیدالشهدا(ع)
ابی‌عبدالله(ع)، مصداق اتمّ نیکی و تقوا
پنج خصلت برگزیدۀ ابی‌عبدالله(ع)

بیشترین بازدید این مجموعه

ارزشها و لغزشهای نفس - جلسه بیست و چهارم
موضوعات اخلاقی - جلسه سیزدهم - راه نجات
9. مرگ در پيش چشمشان است‏
ديدگاه اميرمؤمنان عليه السلام در مورد توبه‏
مرگ و عالم آخرت - جلسه بيست و هشتم (2) – (متن کامل + عناوین)
3ـ هدايت با مطالعه تاريخ
محاسبه حساب هر امتى با پيامبر صلى‏الله‏عليه‏و‏آله ...
قضاوت بر پاية عدالت
هشدارهاي دلسوزانه خداوند به ايشان
کم نشدن و گم نشدن

 
نظرات کاربر
شهیدی
ممنون واقعا مفید و مورد استفاده بود
پاسخ
0     0
2 شهريور 1395 ساعت 09:30 صبح
پر بازدید ترین مطالب سال
پر بازدید ترین مطالب ماه
پر بازدید ترین مطالب روز

گزارش خطا