فارسی
شنبه 03 فروردين 1398 - السبت 16 رجب 1440

تلقین میت

مطلب قبلی دعا برای میت

مؤلف گويد: غير از زمان احتضار در دوجا براى ميّت خواندن تلقين مستحبّ است: يكى زمانى كه او را در قبر مى گذارند، و بهتر آن است با دست راست دوش راست، و با دست چپ دوش چپ او را بگيرند، و وى را حركت دهند و تلقين كنند.
و ديگر زمانى كه از دفن او فارغ شدند، پس از آن كه مردم رفتند، مستحبّ است ولىّ ميّت يعني نزديك ترين خويشان او نزد سر ميّت بنشيند، و به صداى بلند به او تلقين كند، و خوب است دو كف دستش را روى قبر گذارد، و دهان را نزديك قبر ببرد، و اگر ديگرى را هم نايب كند خوب است.
و در اخبار وارد شده: چون ميّت را اين گونه تلقين كنند منكر به نكير گويد: بيا برويم تلقين حجّتش كردند احتياج به پرسيدن نيست، پس باز مى گردند و ديگر سؤال نمى كنند.
علاّمه مجلسى رحمه اللّه فرموده: اگر تلقين كننده به اين صورت بگويد جامع تر است:
اِسْمَعْ اِفْهَمْ يا فُلانَ بْنَ فُلانٍ
بشنو، بفهم اى فلان بن فلان
نام او و پدرش را بگويد:
هَلْ اَنْتَ عَلَى الْعَهْدِ الَّذى فارَقْتَنا عَلَيْهِ مِنْ شَهادَةِ اَنْ لا اِلهَ اِلّا اللَّهُ وَحْدَهُ لا شَريكَ لَهُ، وَ اَنَّ مُحَمَّداً صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَ آلِهِ عَبْدُهُ وَ رسُولُهُ، وَ سَيِّدُ النَبِّييّنَ وَ خاتَمُ الْمُرْسَلينَ، وَ اَنَّ عَلِيّاً اَميرُ الْمُؤْمِنينَ وَ سَيّدُ الْوَصِيّينَ، وَ اِمامٌ افْتَرَضَ اللَّهُ طاعَتَهُ عَلَى الْعالَمينَ، وَ اَنَّ الْحَسَنَ وَالْحُسَيْنَ وَ عَلِىَّ بْنَ الْحُسَيْنِ وَ مُحَمَّدَ بْنَ عَلِيٍّ وَ جَعْفَرَ بْنَ مُحَمَّدٍ وَ مُوسَى بْنَ جَعْفَرٍ وَ عَلِىَّ بْنَ مُوسى وَ مُحَمَّدَ بْنَ عَلِيٍّ وَ عَلِىَّ بْنَ مُحَمَّدٍ وَالْحَسَنَ بْنَ عَلِىٍّ وَالقآئِمَ الْحُجَّةَ الْمَهْدِىَّ صَلَواتُ اللَّهِ عَلَيْهِمْ اَئِمَّةُ الْمُؤْمِنينَ، وَ حُجَجُ اللَّهِ عَلَى الْخَلْقِ اَجْمَعينَ، وَ اَئِمَّتُكَ اَئِمَّةُ هُدَىً اَبْرارٌ،
اي فلان بن فلان آيا بر آن پيماني كه از ما بر پايه آن جدا شدي مي باشي، از گواهي بر اينكه معبودي جز خدا نيست، يگانه و بي شريك است، و اينكه محمّد (درود خدا بر او و خاندانش) بنده و فرستاده اوست، و سرور پيامبران و خاتم رسولان است، و اينكه علي امير مؤمنان است و آقاي جانشينان، و امامي كه خدا اطاعتش را بر جهانيان واجب كرده، و اينكه حسن و حسين، و علي بن الحسين، و محمّد بن علي، و جعفر بن محمّد، و موسي بن جعفر، و علي بن موسي، و محمّد بن علي، و علي بن محمّد، و حسن بن علي، و قائم حجت مهدي (درودهاي خدا بر ايشان) امامان مؤمنان، و حجّت هاي خدا بر همه آفريدگان اند، و امامانت امامان هدايت و نيكانند.
يا فُلانَ بْنَ فُلانٍ اِذا اَتاكَ الْمَلَكانِ الْمُقَرَّبانِ رَسُولَيْنِ مِنْ عِنْدِاللَّهِ تَبارَكَ وَ تعالى وَ سَئَلاكَ عَنْ رَبِّكَ وَ عَنْ نَبِيِّكَ وَ عَنْ دينِكَ وَ عَنْ كِتابِكَ وَ عَنْ قِبْلَتِكَ وَ عَنْ اَئِمَّتِكَ فَلا تَخَفْ، وَ قُلْ فى جَوابِهِما: اَللَّهُ جَلَّ جَلالُهُ رَبّى، وَ مُحَمَّدٌ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَ آلِهِ نَبِيىّ، وَ الْاِسْلامُ دينى، وَ الْقُرْآنُ كِتابى، وَ الْكَعْبَهُ قِبْلَتى، وَ اَميرُالْمُؤْمِنينَ عَلِىُّ بْنُ اَبيطالِبٍ اِمامى، وَ الْحَسَنُ بْنُ عَلِي الْمُجْتَبى اِمامى، وَ الْحُسَيْنُ بْنُ عَلِي الشَّهيدُ بِكَرْبَلاءَ اِمامى، وَ عَلِىٌ زَيْنُ الْعابِدينَ اِمامى، وَ مُحَمَّدٌ باقِرُ عِلْمِ النَّبِيّينَ اِمامى، وَ جَعْفَرٌ الصّادِقُ اِمامى، وَ مُوسَى الْكاظِمُ اِمامى، وَ عَلىٌ الرِّضا اِمامى، وَ مُحَمَّدٌ الْجَوادُ اِمامى، وَ عَلِىٌ الْهادى اِمامى، وَ الْحَسَنُ الْعَسْكَرىُّ اِمامى، وَ الْحُجَّةُ الْمُنْتَظَرُ اِمامى، هؤُلاءِ صَلَواتُ اللَّهِ عَلَيْهِمْ اَجْمَعينَ اَئِمَّتى وَ سادَتى وَ قادَتى وَ شُفَعآئى، بِهِمْ اَتَوَلّى، وَ مِنْ اَعْدآئِهِمْ اَتَبَرَّءُ فِى الدُّنْيا وَالاْخِرَةِ،
اي فلان بن فلان، هنگامي كه دو فرشته مقرّب، و دو فرستاده خداي تبارك و تعالي نزد تو آيند، و از پروردگارت و پيامبرت و دينت و كتابت و قبله ات و امامانت از تو سؤال كنند نترس، و در جواب آن ها بگو: خدا جلّ جلاله پروردگارم و محمّد (درود خدا بر او و خاندانش) پيامبرم و اسلام دينم و قرآن كتابم و كعبه قبله ام و اميرمؤمنان علي بن ابي طالب امامم، و حسن بن علي مجتبي امامم، و حسين بن علي شهيد در كربلا امامم، و علي زين العابدين امامم، و محمّد شكافندة دانش پيامبران امامم، و جعفر صادق امامم، و موسي الكاظم امامم، و علي الرضا امامم، و محمد جواد امامم، و علي هادي امامم، و حسن عسكري امامم، و حجّت منتظر امامم مي باشند، اينان كه درودهاي خدا بر همگي آنان باد امامان من و آقايانم و پيشروانم و شفيعان من هستند، با آنان دوستي مي كنم و از دشمنانشان در دنيا و آخرت بيزاري مي جويم،
ثُمَّ اعْلَمْ يا فُلانَ بْنَ فُلانٍ اَنَّ اللَّهَ تَبارَكَ وَ تَعالى نِعْمَ الرَّبُّ، وَ اَنَّ مُحَمَّداً صَلَّى اللَّه عَلَيْهِ وَ آلِهِ نِعْمَ الرَّسُولُ، وَ اَنَّ اَميرَ الْمُؤْمِنينَ عَلِىَّ بْنَ اَبى طالِبٍ وَ اَوْلادَهُ الْائِمَّةَ الْاَحَدَ عَشَرَ نِعْمَ الْاَئِمَّةُ، وَ اَنَّ ما جآءَ بِهِ مُحَمَّدٌ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَ آلِهِ حَقُّ، وَ اَنَّ الْمَوْتَ حَقُّ، وَ سُؤالَ مُنْكَرٍ وَ نَكيرٍ فِى الْقَبْرِ حَقُّ، وَ الْبَعْثَ حَقُّ، وَ النُّشُورَ حَقُّ، وَ الصِّراطَ حَقُّ، وَ الْميزانَ حَقُّ، وَ تَطائُرَ الْكُتُبِ حَقُّ، وَ الْجَنَّةَ حَقُّ، وَ النّارَ حَقُّ، وَ اَنَّ السّاعَةَ آتِيَةٌ لارَيْبَ فيها، وَ اَنَّ اللَّهَ يَبْعَثُ مَنْ فِى الْقُبُورِ،
سپس بدان اي فلان بن فلان به درستي كه خداي تبارك و تعالي نيكو پروردگاري است، و محمّد (درود خدا بر او و خاندانش) نيكو رسولي است، و اميرمؤمنان علي بن ابي طالب، و فرزندانش يازده امام نيكو اماماني هستند، و آنچه را محمّد (درود خدا بر او و خاندانش) آورده حق است، و مرگ حق است، و سؤال نكيرو منكر در قبر حق است، و بعث و نشر حق است، و صراط و ميزان و پراكني نامه اعمال حق است، و بهشت و دوزخ حق است، و قيامت آمدني است، شكي در آن نيست، و خدا هركه را در گورها هستند برانگيزد.
آنگاه بگويد :
اَفَهِمْتَ يا فُلانُ
اى فلان آيا فهميدى؟
در حديث آمده: ميّت در جواب مى گويد: آرى فهميدم، سپس بگويد:
ثَبَّتَكَ اللَّهُ بِالْقَوْلِ الثّابِتِ، هَداكَ اللَّهُ اِلى صِراطٍ مُسْتَقيمٍ، عَرَّفَ اللَّهُ بَيْنَكَ وَ بَيْنَ اَوْلِيائِكَ فى مُسْتَقرٍّ مِنْ رَحْمَتِهِ.
خدا بر گفتار ثابت، ثابت قدمت بدارد، به راه استوار هدايتت كند، بين تو و اوليائش در قرارگاهى از رحمتش آشنايى برقرار كند.
سپس بگويد:
اَللهُمَّ جافِ الْاَرْضَ عَنْ جَنْبَيْهِ، وَاصْعَدْ بِرُوحِهِ اِلَيْكَ، وَلَقِّهِ مِنْكَ بُرْهاناً، اَللهُمَّ عَفْوَكَ عَفْوَكَ
خدايا زمين را از دو پهلويش خالى گذار، و روانش را به سويت بالا ببر، و از جانب خود حجّت را تلقين او فرما، خدايا ببخش و درگذر،
اين رساله را به كلمه شريفه «عفو» پايان دادم، و رجاى واثق دارم كه عفو الهى شامل حال اين روسياه و همه كسانى كه به اين رساله عمل مى كنند شود.
و كان ذلك فى آخر يوم الجمعة التّاسع عشر من شهر محرّم الحرام سنة 1345 الف و ثلثمائة و خمس و اربعين فى جوار امامنا المسموم مولينا الغريب المظلوم ابى الحسن علىّ بن موسى الرِّضا عليه و على آبائه السّلام من الحىّ القيّوم و الحمدللّه اوّلاً و آخراً، وَ صَلَّى اللَّهُ عَلى مُحمّد و آلهِ، كتبه بيمناه الوازرة عبّاس بن محمّد رضا القمىّ عفى عنهما.
و پايان اين كتاب در آخر روز جمعه، نوزدهم محرم، سال هزار و سيصد و چهل و پنج قمرى بوده است، در جوار امام مسموم، مولاى غريب و مظلوم ما، ابى الحسن علىّ بن موسى الرضا (كه بر او و پدرانش سلام از سوى خداى زنده پاينده) ، و ستايش خداى را در آغاز و انجام، و [درود خدا بر محمّد و خاندانش باد] آن را عباس فرزند محمّد رضا قمى كه خدا هر دو را عفو كند نگاشت

مطلب قبلی دعا برای میت

پر بازدید ترین مطالب سال
پر بازدید ترین مطالب ماه
پر بازدید ترین مطالب روز