فارسی
پنجشنبه 21 فروردين 1399 - الخميس 15 شعبان 1441

از اين دو آيه استفاده می شود كه گروهی از اهل كتاب مانند دوستان و هم كيشان خود پافشاری بر باطل نكرده ، بلكه تسليم پيامبر صلی الله عليه و آله و قرآن شدند و به راه راست و صراط الهی آمدند .

در قرآن مجيد درباره بندگان واقعی خود می فرمايد :

سِيَماهُمْ فِی وُجُوهِهِم مِنْ أَثَرِ السُّجُودِ [58] .

نشانه آنان در چهره شان از اثر سجود پيداست .

و نيز در قرآن مجيد درباره عباد مورد رضايت خود می فرمايد :

أَمَّنْ هُوَ قَانِتٌ آنَاءَ اللَّيْلِ سَاجِداً وَقَائِماً يَحْذَرُ الاْخِرَةَ وَيَرْجُوا رَحْمَةَ رَبِّهِ [59] .

[ آيا چنين انسان كفران كننده ای بهتر است ] يا كسی كه در ساعات شب به سجده و قيام و عبادتی خالصانه مشغول است ، از آخرت می ترسد و به رحمت پروردگارش اميد دارد ؟

و نيز در نشانه های عباد واقعی می فرمايد :

وَالَّذِينَ يَبِيتُونَ لِرَبِّهِمْ سُجَّداً وَقِيَاماً [60] .

و آنان كه شب را برای پروردگارشان با سجده و قيام به صبح می رسانند .

و باز در قرآن مجيد می فرمايد :

إِنَّ الَّذِينَ أُوتُوا الْعِلْمَ مِن قَبْلِهِ إِذَا يُتْلَی عَلَيْهِمْ يَخِرُّونَ لِلْأَذْقَانِ سُجَّداً [61] .

همانا كسانی كه پيش از [ نزول ] آن معرفت و دانش يافته اند ، زمانی كه بر آنان می خوانند ، سجده كنان به رو در می افتند .

و در آيه ای ديگر می فرمايد :

إِذَا تُتْلَی عَلَيْهِمْ آيَاتُ الرَّحْمنِ خَرُّوا سُجَّداً وَبُكِيّاً [62] .

هنگامی كه آيات [ خدایِ ]رحمان بر آنان خوانده می شد ، سجده كنان و گريان به رو می افتادند .

آری ، لذتی كه اينان از معرفت به حق و عظمت او و از معرفت به خود و كوچكی خويش می يابند و از پی مستی اين لذت ، كمال تواضع و خضوع و نهايت تذلل و سجده در پيشگاه او برند ، برای غير اينان قابل وصف و درك نيست .

خصوصيت علمی و عملی سجده

و نيز در قرآن مجيد ، سجده و بعضی از حقايق عالی الهی را از نشانه های بندگان حقيقی خود دانسته می فرمايد :

إِنَّمَا يُؤْمِنُ بِآيَاتِنَا الَّذِينَ إِذَا ذُكِّرُوا بِهَا خَرُّوا سُجَّداً وَسَبَّحُوا بِحَمْدِ رَبِّهِمْ وَهُمْ لاَ يَسْتَكْبِرُونَ * تَتَجَافَی جُنُوبُهُمْ عَنِ الْمَضَاجِعِ يَدْعُونَ رَبَّهُمْ خَوْفاً وَطَمَعاً وَمِمَّا رَزَقْنَاهُمْ يُنفِقُونَ [63] .

فقط كسانی به آيات ما ايمان می آورند كه وقتی به وسيله آن آيات به آنان تذكر داده شود ، سجده كنان به رو در می افتند و همراه با سپاس ، پروردگارشان را از هر عيب و نقصی تنزيه می كنند در حالی كه [ از سجده و سپاس و تنزيه ] تكبّر و سركشی نمی ورزند ؛ * [ ملازم بستر استراحت و خواب نيستند ، بلكه ] پهلوهايشان از خوابگاه هايشان دور می شود در حالی كه همواره پروردگارشان را به علت بيم [ از عذاب ]و اميد [ به رحمت و پاداش ]می خوانند و از آنچه آنان را روزی داده ايم ، انفاق می كنند .




پر بازدید ترین مطالب سال
پر بازدید ترین مطالب ماه
پر بازدید ترین مطالب روز