فارسی
دوشنبه 05 فروردين 1398 - الاثنين 18 رجب 1440
  2073
  0
  0

عاقبتى تكان دهنده‏

 

عاقبت كار فضيل را به دو شكل نقل كرده اند: يكى از آن روايت ها اين است كه مى گويند به دخترى علاقه پيدا كرده بود. لذا روزى به يكى از نوچه هايش گفت: به بغداد مى روى و در فلان خانه را مى زنى. آن ها دختر زيبايى دارند. به پدر و مادرش مى گويى امشب او را آرايش كنند و بيدار هم بمانند، زيرا نيمه شب به آن خانه خواهم رفت. در غير اين صورت، كشته خواهند شد.

وقتى اين مرد پيغام فضيل را رساند، پدر و مادر دختر به سختى گريه كردند و هر چه فكر كردند چه بايد بكنند به جايى نرسيدند. مى خواستند به كلانترى خبر دهند، ولى ديدند ممكن است آن ها را زير نظر داشته باشند تا اگر به كلانترى خبر دادند، همگى شان را بكشند. از اين رو تسليم شدند و گفتند: حال كه چاره اى نيست دختر را به آن ها مى دهيم.

نيمه هاى شب، فضيل مى خواست از راه پشت بام خود را به خانه آن دختر برساند كه صدايى شنيد. شخصى از همان انسان هايى كه زندگى را براى شب و شب را براى عبادت و روز را براى روزه و خدمت به مردم مى خواهند، با حال عجيبى اين آيه سوره حديد را مى خواند:

«أَ لَمْ يَأْنِ لِلَّذِينَ آمَنُوا أَنْ تَخْشَعَ قُلُوبُهُمْ لِذِكْرِ اللَّهِ وَ ما نَزَلَ مِنَ الْحَقِّ وَ لا يَكُونُوا كَالَّذِينَ أُوتُوا الْكِتابَ مِنْ قَبْلُ فَطالَ عَلَيْهِمُ الْأَمَدُ فَقَسَتْ قُلُوبُهُمْ وَ كَثِيرٌ مِنْهُمْ فاسِقُونَ».

آيا براى اهل ايمان وقت آن نرسيده كه دل هايشان براى ياد خدا و قرآنى كه نازل شده نرم و فروتن شود؟ و مانند كسانى نباشند كه پيش از اين كتاب آسمانى به آنان داده شده بود، آن گاه روزگار [سرگرمى در امور دنيا و مشغول بودن به آرزوهاى دور و دراز] بر آنان طولانى گشت، در نتيجه دل هايشان سخت و غير قابل انعطاف شد، و بسيارى از آنان نافرمان بودند.

با شنيدن اين كلمات، فضيل روى پشت بام نشست و به فكر فرو رفت و گفت: چرا وقتش شده و از وقتش نيز گذشته است!

كار بزرگى است كه انسان از چنين شهوت پرقدرتى دست بردارد. فضيل از پشت بام پائين آمد و از دروازه بغداد بيرون رفت. از قضا،كاروانى در حال حركت بود. خواست از كنار خرابه اى كه در مسير حركت كاروان بود بگذرد كه ناگاه شنيد قافله سالار با كاروانيان مى گويد: عجله كنيد و راه بيفتيد كه اگر به فضيل برخورد كنيم، اموال و دارائى هايمان بر باد رفته است.

فضيل وقتى اين سخن را شنيد، كنار خرابه آمد و صدا زد: عجله نكنيد آرام باشيد، به شما مژده مى دهم كه فضيل توبه كرد و صاحبش به دادش رسيد و دست و پايش را بست.

از آن شب، فضيل سى سال در مقام توبه بود. كشور هم جمعيت زيادى نداشت و مى توانست صاحبان مال را پيدا كند. همه را پيدا كرد و اموالشان را پس داد. البته، عده اى هم به سبب توبه اى كه كرده بود پولشان را نگرفتند.

سرانجام، فضيل به مكه رفت و مجاور خانه خدا شد. در اواخر عمر، او استاد عرفان شده بود و درس مى داد و شاگرد داشت. نقل است كه در شب نهم ذيحجه در مسجدالحرام نشسته بود. عده اى از مردم نماز مى خواندند و عده اى ديگر مشغول مناجات بودند. فضيل هم گوشه اى نشسته بود و اشك مى ريخت. از او پرسيدند: فضيل، خدا امشب با مهمان هايش در شب نهم ذيحجه چه مى كند؟

گفت: به خدا قسم، تمام اين مردم را امشب مى آمرزد، به شرط اين كه من در ميانشان باشم!

او اين قدر واقعى توبه كرده بود. به راستى، خوب است انسان از پروردگار حيا كند!

 

 


منبع : پایگاه عرفان
  2073
  0
  0
امتیاز شما به این مطلب ؟

آخرین مطالب

      حقيقت ماه رمضان‏
      همنشينى بهشتيان با چهار گروه‏
      معيار شناخت خير
      مكتب‏هاى مدّعى عرفان
      مرگى تأسف ‏بار به واسطه گناه‏
      اسلام آيينى جهان شمول‏
      اثرگذارى و اثرپذيرى‏ در معاشرت
      معاشرت در جهت هدايت‏
      معاشرت در اسلام‏
      اثرگذارى محبوب در محب‏

بیشترین بازدید این مجموعه

      نفس و هفت مرحله آن
      فرق خوف و خشيت
      صفات حق در ادعيه
      آثار خطرناك مال حرام
      شهوت شكم يا تنور جهنم
      عقوبت ترك نماز
      دعا موجب دفع قضا و بلا
       نماز جماعت اول وقت‏
      چگونگى ساختار بهشت‏
      نقش‏آفرينى فاطمه زهرا (س) در قيامت‏

 
نظرات کاربر
پر بازدید ترین مطالب سال
پر بازدید ترین مطالب ماه
پر بازدید ترین مطالب روز