فارسی
چهارشنبه 07 فروردين 1398 - الاربعاء 20 رجب 1440
  878
  1
  0

مقام حضرت فاطمه سلام‌الله عليها

                                                   بسم الله الرحمن الرحیم
الحمد لله رب العالمین و الصلاة و السلام علی سید الأنبیاء و المرسلین حبیب الهنا و طبیب نفوسنا، ابی القاسم، محمد، و صلی الله علیه و آله، اهل بیته، الطیبین و الطاهرین المعصومین المکرمین .
هر موجودي چهار وجود دارد
  کسانی که در فلسفة الهی و در عرفان مثبت کار کرده و کار کشته شده اند و متخصّص فن شناخته شده اند، برای هر موجودی در این عالم، چهار وجود قايلند. آنان براي گفتار  و مطلب خود در این بحث، فقط به یک حقیقت مثل می زنند و آن، کتاب خدا قرآن مجید است. البته، آن ها بحث خود را  به صورت کلی مطرح نموده و بیشتر آن ها هم مثالی را براي آن ذکر نکرده اند؛ چون فکر می كردند چنين مسأله اي، برای همة مردم، مسألة روشن و واضحی باشد.
چهار وجود براي قرآن مجيد
  قرآن مجید، داراي چهار وجود است؛ يعني دارای چهار جلوة هستی مي باشد.
  یک وجود قرآن، وجود کتبی قرآن است که عبارت مي باشد از مجموعة سي جزء قرآن که با قلم بر صفحه نوشته مي شود؛ همین قرآنی که به فرمودة شیخ صدوق، بین دو جلد، در سي جزء، در صد و بيست حزب، در شش هزار و ششصد و چند آیه، در اختیار ماست. این قرآن، با قرآن زمان پیغمبرصلي الله عليه و آله و سلمّ یک نقطه هم اختلاف ندارد. ترتیب این قرآن همان ترتیب زمان پیغمبر صلي الله عليه و آله و سلمّ مي باشد. آیاتش هم بی کم و زیاد، آیات زمان پیغمبرصلي الله عليه و آله و سلمّ است (شيخ صدوق، اعتقادات، تحقيق عصام عبدالسيد، ص 33). در یک کلمه، اگر این گونه نبود، حجت خدا بر بندگانش کامل نبود و ناقص بود و خدا هم حجت ناقص ندارد. در همه چیز و در هر کجا، حجت پروردگار عالم، کامل، تمام و جامع است تا اين که به قول خود قرآن، تا فردای قیامت، کسی به خداوند نگويد: اگر راهنمایی کرده بودی، اگر گفته بودی، من عمل می کردم. از کجا  معلوم مي شود که من عمل نمی کردم. خود پروردگار می گويد، من این هدایت را کامل و جامع فرستادم که روز قیامت کسی بر خدا حجت نداشته باشد: لِئَلاَّ يَكُونَ لِلنَّاسِ عَلَى اللَّهِ حُجَّةٌ بَعْدَ الرُّسُلِ وَ كانَ اللَّهُ عَزيزاً حَكيماً (نساء: 165). این وجود وجود کتبی قرآن هست.
  وجود دوم قرآن ، وجود لفظی است. وجود لفظی قرآن، عبارت است از آیاتی که انسان از روی صفحة كاغذ یا از صفحه ذهنش، بر زبان جاری می کند :  ذلِكَ الْكِتَابُ لاَ رَيْبَ فِيهِ(بقره: 1).  همان وقتي كه داریم يك خطبه را، يك صفحه کاغذ را، یک ذلِكَ الْكِتَابُ لاَ رَيْبَ فِيه را بر زبان جاری می كنيم؛ یعنی آیه را تلفّظ می نمایم و آن را می خوانیم. در این جا، پیغمبر اکرم صلي الله عليه و آله و سلمّ ، به خوانندگان قرآن، یک سفارش بسیار بسیار مهم دارد که خوانندگان قرآن باید این سفارش پیغمبر را حتما ًعمل کنند. آن سفارش این است که شما بايد هنگام خواندن قرآن،طَهِّرُوا اَفْوَاهَكُمْ. (مستدرك الوسائل، محقّق نوري، تحقيق مؤسسة آل البيت عليهم السلام، ج1، ص 368) : با دهان و زبان پاک، قرآن را بخوانيد. با دهان یهودی مسلک، با زبان مسیحی مسلک، با زبان لائيک مسلک، با زبان آلوده به حرام، با دهان آلوده به گفته های باطل، یاوه، سب، ناسزا و فحش، قرآن را نخوانید. این قرآن، داراي پاک ترین آیات، پاک ترین کتاب و پاک ترین حکمت است که باید در دهان های پاک جاری بشود؛ یعنی اگر كسی بخواهد قاری مورد قبول خدا باشد، همیشه پاک می ماند؛ دهانش؛ زبانش؛ بدنش؛ جسمش؛ پوستش؛ گوشش. قرآن کریم، حریمِ علم پروردگار است. ورود به این حریم، باید با پاکی انجام بگیرد:  لَايَمَسُّهُ إِلَّا الْمُطَهَّرُونَ برخي از مفسران می گویند: فعل: لَايَمَسُّهُ ، معنای امری دارد؛ يعني معنا ندارد و حق ندارد کسی که پاک نیست، با قرآن من تماس بگیرد؛ مقبول نیست؛ لذا ديده مي شود حضرت زهراعليها السلام بعد از مرگ پیغمبر، یکبار هم، نه هنگام باز بودن پنجره، و نه با باز كردن پنجره، اگر بسته بود، نخواسته که صدای اذان گویان حکومت زمان خودش را بشنود؛ مستمع نشد.
 ما یک استماع داریم و یک سماع. یک وقت، صدا به گوش می خورد، ولی آدم اصلاً توجّهی به آن صدا ندارد. حتّي به الفاظ صدا هم متوجّه نیست تا چه برسد به معانی اش.
  صبح، ظهر و شب، کنار مسجد پیغمبر که خانة حضرت زهراعليها السلام در آن جا بود، اذان مي گفتند و ایشان نشنید؛ چون نمی خواست بشنود. در این نود و پنج روز، فقط یکبار به درخواست خودش، بلال اذان گفت كه آن هم نیمه کاره ماند؛ چون این زبان، این گلو و این بدن، این روح را  صد در صد پاک می دانست. او می گفت: « الله اکبر» از این گلو و زبان، شنیدنی است، ولی نسبت به بقیة «الله اکبر»ها باید درِ گوش را گرفت و نباید شنید:
 زیبقم در گوش کن تا نشنو                           یا درم بگشای تا بیرون روم
وقتی ابلیس به عيسي بن مريم عليهما السلام گفت: يك «لا اله الا الله» بگو. گفت: نمی گويم. گفت: مگر این شعار توحید نیست؟ گفت: چرا. گفت: پس چرا نمی گويي. عيسي عليه السلام گفت: برای این که تو می گويی، من نمی گويم؛ چون گفتار تو و درخواست تو، توأم با آلودگی است و هدف ناشايستي از آن داری که وقتي به من می گويی، آن را بگو. من نمی گويم؛ « لا اله اله الله» اي که تو می گويی، با هر آلودگی اي می سازد و اين « لا اله اله الله» اي که ما می گویيم، با هر پاکی اي می سازد. اين كه چه كسي آن را اظهار مي نمايد، فرق می کند(إحياء علوم الدين، جلد8، ص53).
  به هر حال، این وجود دوم است.
  پس یک وجود قرآن، وجود کتبی آن است و  یک وجود دیگر آن، وجود لفظی.
  امّا وجود سوم قرآن، وجود ذهنی است. حفظ قرآن، گاهي با یک قرآن روی کاغذ است و گاهي با یک قرآن بر روی زبان، و گاهي هم با یک قرآن در حافظة حافظ قرآن است. آن قرآن هم قرآن است، ولی وجود ذهنی قرآن.
 وجود چهارم کتاب خدا، وجود عینی آن
  وجود چهارم کتاب خدا، وجود عینی آن است. «عین»؛ يعني وجود حقيقی؛ به عبارت دیگر؛ یعنی وجودی که همة آثار شيء، از اين وجودش ظهور می کند.
  حالا اين پرسش مطرح مي شود كه وجود عینی قرآن کداميك از اين قرآن هاي گفته شده است. این قرآن هايي که آن را تلاوت مي كنيم، قرآن كتبي است. قرآن های در ذهن حافظان هم که وجود ذهنی آن است. قرآنی که بر روي زبان جاري مي شود که قرآن لفظی مي باشد. پس آن قرآن عینی کدام است؟

قرآن عینی و حقیقی  فقط در وجود انسان کامل
  قرآن عینی و قرآن حقیقی را  فقط باید در وجود انسان کامل ببینید. ما یک مقدار قرآن حفظ هستيم و قاری قرآن هم مي باشيم و دو و سه جور هم قرآن چاپی در خانه هايمان داریم، اما ما قرآن عینی نیستیم. قرآن عینی فقط در وجود انسان کامل قابل مشاهده است؛ یعنی آن انسانی که از ابتدای ورود به تکلیف یا بندگی خدا تا لحظة خروج از دنیا، در ایمان، اخلاق و عمل از  نظر قرآن کم نداشت. این سخن، تعريف قرآن عینی است.
  ارزش این قرآن عینی، برای کسی قابل درک نیست؛ علتش هم این است که عقل هاي ما محدود بوده و دنیا هم محدود است. ما اگر بخواهیم چیزی را عظیم تر از این دنیا ببینیم، این جا نمی توانیم  آن را ببینیم؛ چون این جا گنجایش آن را ندارد و ما را باید در یک عالم دیگري ببرند که در آن عالم، حقیقت انسان کامل قابل ظهور باشد و بعد به اولین و آخرین انسان ها بگويند، اگر مي خواهي آن انسان کاملي را  ببيني که مصداق عینی قرآن بوده، الان آن براي تو قابل دیدن و قابل تماشاست؛ آن هم نه با چشم سر؛ بلكه با چشم عقلی که به عین الله وصل است؛ چون اگر آن چشم قلب هم وصل به چشم خدا نباشد، آن انسان کامل هم با کمالاتش براي تو قابل مشاهده و قابل دیدن نخواهد بود.
فاطمه عليها السلام، از مصادیق واقعی آيات قرآن
  حالا ما بايد براي درك اين وجود عيني، به سراغ یک انسان کامل یا به تعبيري، قرآن عینی و مصداقی برویم. من براي شما چند آیه قرائت می کنم و بعد طبق خود قرآن و روایات، دنبال مصداق این آیات می گردم. خیلی راحت هم اين مصداق قابل پیدا کردن است؛ چرا که تاریخ اسلام از زمان بعثت پیغمبر تا الان که ما این جا  نشسته ایم، تقریباً  به صورت روشن در اختیار ماست و ما در کلّ امت، یکی از انسان های کاملی را که می توانیم بگويیم از مصادیق واقعی آيات قرآن است، حضرت فاطمه عليها السلام است. در این بخش هم قرآن فقط یک مصداق دارد و دو تا مصداق ندارد. شما هیچ دلیلی را هم نمی توانید پیدا کنید که در این بخش خاص، قرآن دو مصداق داشته باشد. در این بخش، یک انسان کامل، بیش تر وجود ندارد و بقیة انسان ها ما دون این انسان و زیر مجموعة او در كمالات و فضايل هستند و آن، وجود مبارک فاطمه زهراسلام الله عليها است که در زنان جهانیان، تنها انسان کاملي كه مصداق آیات قرآن مي باشد، اوست. مریم کبری، خدیجه کبری، زینب کبری و هر زنی که در دایرة انسان کامل بودن مي باشد، ما دون ایشان است و آن مصداق اتم، اجمع، اکمل، اکتع مجموعة آیات قرآن مجید در جنس زنان، فقط ایشان بوده و دومی و هم وزن دیگر ندارد.
 این مطالبي که می گويم، دلیل قرآنی همراه شان است، نه این که به عنوان یک روحانی شیعه، برای مستمع شیعه، عظمتی را بسازم و القا بکنم. عظمت سازی بدون دلیل قرآنی و روایتی، کار نادرستی است. لطف مسأله اين است که ما از چهارچوب قرآن و روایات برای معرفی این عزيزان بیرون نرفته و از خودمان چیزی را نسازیم؛ چون اگر از چهارچوب قرآن و روایات، آن ها را به کنار ببریم، يا  دربارة آن ها دچار افراط می شویم یا دچار تفریط؛ چنان كه آن هايي که دچار تفریط شدند، صديقة طاهره را تا جايي پايين آورده اند كه در حقّ او فقط می گویند حضرت زهرا زني بزرگوار، همسرِ علی بن ابی طالب و  انساني پاک است و قابل این است که الگو باشد. اين ها در جادة تفریطند،  و آن هايي كه مقام سازی می کنند، آن هم مقام اولوهیت و ربوبیت براي آن حضرت، آنان نيز در جادة افراطند؛ چرا که قرآن می گويد: لَيْسَ كَمِثْلِهِ شَيْ ءٌ (شوري:11): هیچ چیزی در این عالم، در هیچ چیزی، مانند خدا نیست. بنا براین، بهترین راه شناخت، آیات قرآن و روایاتند که نه افراط دارند و نه تفریط. قرآن کلام عدل است؛ قرآن کلام حق است. البته، آیاتی که مصداق اكتع و اکملش این انسان کامل در جنس زنان است، کم نیست. من برای نمونه چند آیه آن را می خوانم، شاید هم بعضی از این آیات براي تان تازگی داشته باشد. فکر نکنید كه می خواهم به سراغ آیة تطهیر و آیة مباهله و آیات سورة دهر بروم که این آيات را صدها بار شنیده اید. آنها در جای خودش معلوم و روشن است؛ بلكه بايد دربارة اين آیه كه مي گويم و آثارش، دقت کنید.

فاطمه عليها السلام بلد طيّب است
  خداوند متعال یک کاری که در قرآن کرد برای نزدیک کردن حقایق به ذهن مخاطبش، مثل زدن است. در همة زمینه ها، زمینه های علمی، طبیعی، فلسفی، عرفانی، انسانی و اخلاقی، خداوند مثل زده است، همه. اين مثل ها در قرآن مجید هست: وَ تِلْكَ الْأَمْثَالُ نَضْرِبُهَا لِلنَّاسِ لَعَلَّهُمْ يَتَفَكَّرُونَ (حشر:21): ما این مثل ها را برای شناخت شما می زنیم تا شما را به حقیقت نزدیک كنيم و  شما راحت تر با م‍َثَل به عمق حقیقت برسيد.
  ببینید این آیه چه می گويد: وَ الْبَلَدُ الطَّيِّبُ... (اعراف:58). نمی گويد: وَ الْبَلَدُ. سرزمین خالی را نمی گويد؛ بلكه سرزمین را مقیّد به کلمة طیّب می کند. حالا شما همين لغت طیّب را با مشتقاتش در قرآن بگیرید: وَ الطَّيِّبَاتُ لِلطَّيِّبِينَ (نور:26)، أَذْهَبْتُمْ طَيِّبَاتِكُمْ (احقاف:20)، طِبْتُمْ (زمر:73). «طیّب»، این لغت یعنی چه؟ کلمة «طیّب»؛ یعنی پاکِ نابي که هیچ آلودگی با او گره ندارد؛ «طیب» مقابل «خبیث» است؛ چون در آیه بعد هم کلمة «خبیث» را آورده و رو در روی «طیّب»  قرار داده است. این رو در رويی، در خیلی چیزها هست: نور و ظلمت، حق و باطل، ابلیس و خدا، حرام و حلال، حیات و مرگ. این ها همه با هم تقابل دارند. تقابل دارند، یعنی چه؟ یعنی اين كه هیچ کدام با يك دیگر هیچ نسبتی ندارند. طیّب یک داستاني دارد و خبیث هم یک داستانی دیگر؛ هم چنين نور یک داستاني دارد و ظلمت یک داستان دیگر. شما به اندازة صد میلیارديم ارزن، صد میلیونیم ارزن ظلمت را در نور پیدا نکن. صد میلیاردیم ارزن نور را هم در ظلمت پیدا نکن. اصلاً این دو تا با هم تقابل دارند؛ نه صفت ابلیس در خدا هست و نه صفت خدا در ابلیس.
  وَ الْبَلَدُ الطَّيِّبُ: زمین پاک،  يَخْرُجُ ُنَبَاتُه بِإِذْنِ رَبِّه، خیلی آیة عجیبی است. «طيّب»، «اذن رب»، «نبات»؛ یعنی تا دست خدا در بلد طیّب در کار نباشد، بلد طیّب آثاری را ظهور نمی دهد.
  دست خدا وقتی در بلد طیّب بیايد، چه دستی است؟ دست قدرت، دست علم، دست رحمت، دست کرامت، دست احسان، دست فضل. این ها دست خداست
   وَ الْبَلَدُ الطَّيِّبُ يَخْرُجُ ُنَبَاتُه بِإِذْنِ رَبِّه. دربارة آيه باز دقت بفرمایید. « بلد» با قید « طیّب»، با  قید « اذن رب» و « خروج و سردرآوردن آثار این بلد طیّب» است، ولی با دست اندرکار بودن دست خدا که همان دست صفات خداست.
  وجود مقدّس حضرت زهراعليها السلام، بلد طیّب است؛ کسی که در این بلد طیّب دانه پاشید، پیغمبر اسلامصلي الله عليه و آله و سلمّ بود. دیگر، باغباني نمونة او نیست. یک انسان کامل آمد دانه های قرآن را، آیات توحید را ، علم را، معرفت را، اصالت را، شرافت را، اخلاق را، عمل صالح را در این زمین پاشید. او فقط این دانه ها را پاشید. باغبان این دانه ها، ربّ فاطمه بود. خداوند متعال با جلوة ربوبیتش، تمام کاشته های پیغمبر را از این سرزمین بیرون آورد.
تعريف جامع و مانع از فاطمه عليها السلام
  پس حالا زهراعليها السلام را با این مقدمه چگونه باید معنا کرد، با این جمله بايد تعريف كرد. این جمله را دقت بکنید! این شکل از تعریف را می گویند، جامع افراد و مانع اغیار. این تعريف، یک تعریف منطقی است که یک عالِم در این عالَم به این تعریف نسبت به حضرت زهراعليها السلام، راه وارد کردن ایراد را اصلاً ندارد. ما به هر که هم ایراد بر اين تعريف داشته باشد، با قرآن جواب مي گوييم، و يا فقط با روایات خودشان. این تعریف، مانع اغیار و جامع افراد است؛ یک تعریف علمی و منطقی: حضرت زهرا عليها السلام ؛ یعنی انسانی که جامع تمام کمالات ملکی و ملکوتی و فاقد تمام عیب ها و نقص ها. او مصداق عینی این آیه است. شما هر چه حقیقت معنوی در این عالم می بینید، از ایشان ظهور کرده و هر چه نعمت اخروی است، فردای قیامت در کنار ایشان بروز می کند. اين را از جهت اخرویش، ساده تر معنا کنم.
فاطمه عليها السلام ، حبيبة حق و  قبولي شفاعتش در آخرت
  مخاطب گرامي، این روایات ما در عمق خیلی عجیب است. البته، همه سراغ عمقش نمی روند؛ ولی خیلی عجیب است. در قیامت بنا بر روایات اصیل مان، پروردگار عالم به حضرت زهرا عليها السلام خطاب می کند: یا حبیبتي! ( شيخ صدوق، أمالي، تحقيق مؤسسة بعثت، ص69 ).  این عکس آن جملة دعای کمیل است. در دعاي کمیل، امیرمؤمنان به خدا مي گويد: حبی؛ می گويد: یَا حَبِیبَ قُلُوبِ الصَّادِقِینَ!. در قیامت خدا به زهرا عليها السلام می گويد: ای حبیبة من. این عکس آن جمله است پیش خدا چه چيزي ارزش دارد؟ این قیافه، این بدن، وزن بدن؟ نخیر، آنچه پیش پروردگار ارزش دارد، فقط واقعیات وجود انسان است که رنگ بی نهایتش در خودش مي باشد؛ چون عبدی را  متصل به خودش در صفات، در فعل، در اخلاق می بیند،  او می شود محبوب پروردگار: یا حبیبتی!: حبیبة من! تمام درهای بهشت بر روی تو باز است، از هر دری می خواهی وارد شو. انگار، خدا به زهراعليها السلام می خواهد بگويد، این هشت بهشت ملک تو است. برو دختر با عظمت پیغمبر! او به امر الله حرکت می کند. وقتی که بر دمِ درِ بهشت است ( حالا این دری که می گويم، درِ اصطلاحی نیست؛ این در، مقام و مرتبه است) وقتی به آن جا می رسد، برمی گردد به طرف محشر و می ایستد.
   حبیب با محبوبش گفت و گو می کند: دختر پیغمبر! همة درها که اكنون بر روی تو باز است، پس چرا نرفتی؟
  حضرت زهراعليها السلام می گويد: خدایا! من دلِ تنها رفتن به آن جا را ندارم؛ یعنی اگر بروم، خوش نیستم.
  خدا مي گويد: پس با چه کسی می خواهی بروی؟
  می گويد: خدایا! با هر که در دنیا از نظر قلب، عمل و چشم، با ما در ارتباط بوده؛ قلبش محبّ ما بوده، چشمش گریان برای من و بچه هايم بوده، عملش هم در حدّ خودش هماهنگ با من بوده است.
  خطاب می رسد: من عددی برايت نمی گذارم، هر کسی را می خواهی صدا کن.
  آن وقت، میلیون ها نفر با يك ندا؛ با یک نداي ای پیروان ما و محبین ما و گریه کنندگان بر ما! من منتظر شما هستم كه با شما به بهشت بروم؛ بیایید! و همۀ آن ها راه می افتند.
  اگر بگوييد: پس دادگاه های ما چه می شود؟ مي گويم: گریه کن، عاشق و فرد عامل که دادگاه فوق العاده ای ندارند. دادگاهی شدن را هم به شما می بخشند. چون مگر شما آلوده به گناهان کبیره اید که نگه تان دارند یا آلوده به ربا، شراب،  قمار،  ظلم و حق را نا حق کرده ايد که شما را نگه دارند؟ ما لغزش داریم، امّا اين لغزش ها كم است؛ همان گونه كه امیرمؤمنان عليه السلام در خطبة متقین در وصف آنان می گويد: قَلِیلاً ذلَلُهُ ( تمام نهج البلاغة، ص199،خطبة له عليه السلام  في وصف المتّقين و المؤمنين)، و اصلاً با رحمت و کرم خدا جور نیست که براي یک لغزش کم بگويد، فرد را نگهش دارید؛ زنجیرش کنید؛ برايش دادگاه تشکیل بدهيد. در دنیا دادگاه ها این کار را نمی کنند؛ به طرفين دعوا می گويند، برويد از هم بگذرید، آن وقت خدا برای لغزشِ كم، سختگیری مي كند؟!
  مُحبّي، عاملي، گريه كني، فقط گرية خاليت، خارِ لغزش ها را مي سوزاند و خاکستر می کند.
  آن وقت همه راه می افتند. وقتی همه نزدیک بهشت آمدند، فاطمه زهراعليها السلام می گويد، شما وارد شويد، من تا نفر آخرتان در بهشت نرود، خودم نمی آيم؛ یعنی شما در بهشت مهمانِ آثار آنهایی هستید که در وجودتان ظهور کرده؛ یعنی هر کس از این امت در بهشت برود، سر سفرة علی، فاطمه، حسن و حسین عليهم السلام نشسته است، نگويد متعلّق به خودم است. اگر آن ها نبودند، ما نه به خدا راه داشتیم، نه به بهشت. این هشت رکعت نمازي را هم که امروز به ما اجازه دادند بخوانیم والله قسم، به خاطر گل روی فاطمه به ما اجازه دادند، ما خواندیم. این نماز ما هم متعلّق به گل روی زهراعليها السلام بود. آن روزة ماة رمضان ما هم متعلّق به اهل بیت است. آن حج ما هم متعلّق به اهل بیت است. این اشک چشمان ما هم متعلّق به اهل بیت است. ما چیزی از خودمان نداریم، آن ها را در دنیا به ما کریمانه می پردازند و فردای قیامت هم به صورت بهشت همین پرداخت ها ظهور می کند.
  آنچه گفته شد، معنای بلد طیّب بود: وَ الْبَلَدُ الطَّيِّبُ يَخْرُجُ ُنَبَاتُه بِإِذْنِ رَبِّه. باغبانی مثل خاتم انبیا دانه های ملکوتی را به صورت قرآن در زهراعليها السلام قرار داد. خداوند این دانه ها را با علم، رحمت، کرم، لطف، فضل و احسانش شکافت. چه گل هایی، و چه محصولاتی، از شکافته شدن این دانه ها به وجود آمد. تمام نمازهای زهراعليها السلام و روزه های زهرا عليها السلام همین يَخْرُجُ ُنَبَاتُه بِإِذْنِ رَبِّه بود. نبات ها و روییدنی ها گوناگون بود و یکی از روییدنی های وجود این بلد طیب، حسن، حسین و زینب کبری است. این ها درخت این زمینند. آن جا هم خدا باز مثل می زند: ضَرَبَ اللَّهُ مَثَلاً كَلِمَةً طَيِّبَةً كَشَجَرَةٍ طَيِّبَةٍ أَصْلُهَا ثَابِتٌ وَفَرْعُهَا فِي السَّماءِ (ابراهيم:24).
  برای این که قوت بین دو زمین پاک را بتوانید اندازه بگیرید، باز بايد به قرآن مراجعه کنید. حضرت مریم عليها السلام هم بلد طیّب بود. فقط یک عیسی عليه السلام از او به وجود آمد. عیسی عليه السلام هم هیچی از او به وجود نیامد و سی و سه سالگی، او را به آسمان ها بردند. زهراعليها السلام نُه امام معصوم از او به وجود آمد. قوت زمین و قدرت زمین را ببین!
بهار علي عليه السلام كنار فاطمه عليها السلام
  امّا این زمین را خداوند متعال کنار بهاری مثل امیرمؤمنان عليه السلام قرار داد. چرا من از امیرمؤمنان عليه السلام تعبیر به بهار کردم؟ همین امروز مفاتیح را بخوانید. در آخرش یک سلسله دعا است. سر صفحه، به خط درشت نوشته است: دعا و زیارت ولی عصر. در زیارت های امام زمان عليه السلام، یک جمله اش این است: اَلسَّلَامُ عَلَیْکَ یَا رَبِیعَ الْاَنَامَ! (ص875): درود بر تو ای بهار انسان ها. امام زمان عليه السلام بالاتر است یا امیرمؤمنان عليه السلام ؟ پیغمبر می گويد: امیرمؤمنان، برتر از فرزندانش است. حتی برتر از حسن و حسین: اَبُوهُمَا خَيْرٌ مِنْهُمَا (عيون اخبار الرضاعليه السلام ، ج1، ص26 ). علی عليه السلام، امامِ حسن بن علي و حسین بن علي عليهما السلام، و حسن و حسين عليهما السلام، مأمومِِ امیرمؤمنان عليه السلام. وقتی امام زمان عليه السلام بهار انسان ها باشد، البته، این بهار بودنش را از علی عليه السلام گرفته است.

خزانِ بهار علي عليه السلام
  خدا بهاری مثل علی عليه السلام را کنار زهراعليها السلام قرار داد و از نسیم این بهار است كه نُه امام از این سرزمین سر بر آوردند و دنیا و آخرت را هر کدامشان به تنهایی روشن کردند. وقتی امام حسين عليه السلام گلوی بریده را روی خاک گذاشت، «اَبَتَا! اَمَّا الدُّنْيَا، فَبَعْدُكَ مُظْلِمَةٌ؛ فَامَّا الآخِرَةُ، فَبِنُورَ وَجْهَكَ مُشْرِقَةٌ.» هريك از امامان، مُشْرِقِ آخرتند و جدا کردنشان از زندگی، مُظْلِِم زندگی هر انسان جدا شونده اي.
  بهار فصل خیلی زیبایی است، نه؟ هوای خیلی زیبایی دارد، نه؟ نسیم حیات بخش دارد، نه؟ بهار برای تمامی اهل دنیا زیباترین زمان، و با نشاط ترین زمان، و صفابخش ترین زمان است. هیچ بهاری در عالم، بهار وجود علی عليه السلام نیست، و به دلیل قرآن، با شهادت زهراسلام اللّه عليها این بهار خزان شد. تمام گل های این بهار پرپر شد، تمام گل ها؛ چون گفتیم زهراعليها السلام انسان کاملي است و  به دلیل آیات و روایات، تعریف منطقی برای او آوردیم؛ جامع همة کمالات و فاقد همة عیب ها. پس مي شود گفت، امروز همة گل های حیات علی عليه السلام ریخت؛ تمام شاخه های سبزش خشک شد. به این خاطر، به کنار بدنش برگشت و گفت:  لَا خَیْرَ بَعْدَکَ فِی الْحَیَاةِ.. (بحارالانوار، علامة مجلسي، ج42، ص213 ). زندگي دنيوي زهراعليها السلام دیگر تمام شد؛ دیگر کسی علی عليه السلام را سر حال نخواهد دید. در نهج البلاغه است و سید رضی آن را  نقل كرده که علي عليه السلام به پیغمبرصلي الله عليه و آله و سلمّ گفت: من زهرا را دفن کردم، ولی یا رسول الله! تا شب نوزده رمضانی که شمشیر را بر فرق من بزنند و سي سال طول مي كشد، علی كه امام است، امام معصوم، گفت: یا رسول الله! دیگر شب خواب بی گریه برای من نخواهد دید، من تمام عمرم، مقداري از شبم را بیدار مانده و گریه می کنم (نهج البلاغه، ص238، كلام 193).
 به سبک روضه خوان های قدیم در سه تا شعر بخوانم. حضرت علي عليه السلام به مردم مدینه نگفت كه برای زهرا عليها السلام گریه کنید. آن ها ارزش آن را نداشتند و گریه هايشان هم نجس بود، بلكه خود کنار قبر، رو به آسمان ها کرد و گفت:
 بر احوالم ببار ای ابر! اشک از آسمان امشب
 که من با دست خود کردم گُلم در گِل نهان امشب
 حسن گریان، حسین نالان، پریشان زینبَیْن از غم
( آن هم من علی با این همه توان)
 چه سان آرام بنمایم من این بی مادران امشب
(مگر گریة بچه های من خشک می شود)
 زمین! زمین! با پیکر رنجیدة زهرا مدارا کن
که این پهلو شکسته بر تو باشد میهمان امشب.
فهرست مطالب:
هر موجودي چهار وجود دارد...............................................5
چهار وجود براي قرآن مجيد.................................................6
وجود چهارم کتاب خدا، وجود عینی آن.............................12
قرآن عینی و حقیقی  فقط در وجود انسان کامل.............. 13
فاطمه عليهاالسلام، از مصادیق واقعی آيات قرآن........................14
فاطمه عليهاالسلام، بلد طيّب است...................................................17
 تعريف جامع و مانع از فاطمه عليهاالسلام،..................................21
فاطمه عليهاالسلام، حبيبة حق و  قبولي شفاعتش در آخرت.......22
بهار علي عليه السلام كنار فاطمه عليهاالسلام،.........................................28
خزانِ بهار علي عليهاالسلام،............................................................29


منبع : برگرفته از کتاب مقام حضرت فاطمه زهرا (س) استاد حسین انصاریان
  878
  1
  0
امتیاز شما به این مطلب ؟

آخرین مطالب

      سه درسی که می توان از طبیعت بهار آموخت!
      عقیله بنی هاشم حضرت زینب کبری(س)
      مقام حضرت زينب (س)
      نوروز؛ روز گشایش و فرج
      عظمت نهج‌البلاغه  
      قرآن از منظر امیرمؤمنان(ع)
      امام علی(ع) دعوت‌کننده به حسنات
      توبه دو برادر در آخرین ساعات!
      افزایش رزق و روزی با نسخه‌ امام جواد (ع)
      امام جواد (ع) در آثار استاد انصاریان

بیشترین بازدید این مجموعه

      توبه دو برادر در آخرین ساعات!
      غیبت های حلال
      توصیه هایی برای افزایش روزی
      از کجا بدانيم خدا از ما راضي‌ است؟
      اسم اعظمی که خضر نبی به علی(ع) آموخت
      یک آیه و این همه معجزه !!
      شاه کلید آیت الله نخودکی برای یک جوان!
      حاجت خود را جز نزد سه نفر نگو!
      زن شايسته برای شوهر
      افزایش رزق و روزی با نسخه‌ امام جواد (ع)

 
نظرات کاربر
هل اتایی
بسیارعالی بود.خدابرعلم وتوان حضرت استاد بیفزاید.
پاسخ
0     0
20 فروردين 1392 ساعت 08:55 صبح
پر بازدید ترین مطالب سال
پر بازدید ترین مطالب ماه
پر بازدید ترین مطالب روز