فارسی
شنبه 14 تير 1399 - السبت 13 ذي القعدة 1441

دسته بندی فرمایش امام عسکری


یاد خدا - جلسه ششم سه شنبه (19-9-1398) - ربیع الثانی 1441 - مسجد آ مسیح - 16.21 MB -

آسان بودن دین-علت نهی قرآن از پیروی ادیان و مکاتب دیگر-اوضاع مردم غربی-دل عفو کنندۀ مسلمانی-مهربانی کن تا مهربانی کنند-نجات از عذاب به خاطر بخشش و گذشت از بدهکارساخت باطن انسان توسط دین-حقیقت اخلاق-تربیت پیامبر توسط دین تا بلندای قله اخلاق-آزادی اسیری کافر بخاطر پنج صفت اخلاقی مهمکنترل اعضا از حرام توسط دین-تشخیص دادن مال حرامروضۀ علی اصغر(ع)دعای پایانی

بسم الله الرحمن الرحیم

«الحمدلله رب العالمین الصلاة و السلام علی سید الانبیا و المرسلین حبیب الهنا و طبیب نفوسنا ابی القاسم محمد صلی الله علیه و علی اهل بیته الطیبین الطاهرین و المعصومین المکرمین».

 

درباره­ی فرمایشات امام عسکری(ع) که در سه بخش بود، توضیح کاملی در سه بخشش داده نشد، مخصوصاً یک بخشَش توضیحِ وسیعِ گسترده‌ای لازم دارد که با فرصتی که در اختیار است تناسبی ندارد. مجموعه­ی مطالب حضرت می­خواهد ارزشِ دین و پستیِ فرهنگ­های مادی را بگوید، اینکه کارِ دین سازندگی است، البته اگر کسی به انتخاب خودش و با آزادی این سازندگی را قبول کند، برایش سنگین و سخت نباشد که روح آرامی کنار دین داشته باشد.

 

آسان بودن دین

 چند بار هم قرآن مجید در دو سورۀ مائده و حج فرموده که این چنین دینی باری ندارد؛ چون حقیقت، آسمانی و ملکوتی است و اگر کسی بخواهد خود را تسلیم این دین کند سختی و مشکلی ندارد. صراحتاً هم در قرآن می­فرماید: من خواسته­ام از دین، این نبوده که شما را در تنگنا و در سختی قرار دهم، کلمه­ای که در آیه آمده حرج است «مٰا جَعَلَ عَلَيْكُمْ فِي اَلدِّينِ مِنْ حَرَجٍ» ﴿الحج‏، 78﴾ یعنی شما در دینِ من هیچ سختی نمی­توانید پیدا کنید، سختی‌ای ندارد و آسان است. یا در آیه­ی دیگر می­فرماید: «يُرِيدُ اَللّٰهُ بِكُمُ اَلْيُسْرَ» ﴿البقرة، 185﴾ خدا در ارائه­ی دین، آسانیِ شما را خواسته، ولی بدانید که این دین سازنده است و فرهنگ­های دیگر، به قول آیه­ی صدوپنجاه‌ودو سورۀ انعام، تخریب­کننده است، در سوره­ی انعام می­خوانیم که «وَ أَنَّ هٰذٰا صِرٰاطِي مُسْتَقِيماً فَاتَّبِعُوهُ» ﴿الأنعام‏، 153﴾ در مطالب قبل از این «وَ أَنَّ هٰذٰا صِرٰاطِي» در دو آیه، پروردگار نُه برنامه­ی اعتقادی، عملی، اجتماعی و اخلاقی را بیان می­کند و بعد می­گوید: «وَ أَنَّ هٰذٰا صِرٰاطِي» این راهِ من است که بنا به محبت، مهر و عشقی که به شما بندگانم دارم این راهم را ارائه کردم.

 

-علت نهی قرآن از پیروی ادیان و مکاتب دیگر

 «وَ لاٰ تَتَّبِعُوا اَلسُّبُلَ» ﴿الأنعام‏، 153﴾ خیلی جمله­ی مهمی است، از مکتب­های دیگر پیروی نکنید، چرا؟ «فَتَفَرَّقَ بِكُمْ» ﴿الأنعام‏، 153﴾ خُردتان می­کند، تکه تکه­تان می­کند و شما را از بین می­برد. این کار فرهنگ­های غیر پروردگار است. شما همین امروز، حالا تاریخ گذشته را که باید تا زمان حضرت نوح همینطور قرن به قرن عقب برویم، که اتفاقاً هم در منابعِ دینی و هم منابع ِتاریخی نوشته شده، که ما خیلی هم حوصله نداریم تاریخِ مفصل گذشتگان را تا زمان حضرت نوح بخوانیم، ولی همین الان را نگاه کنید که در غرب و در کشورهایی که فرهنگ­های مادی بر آنها حاکم است، مرد و زن­هایشان چگونه هستند؟ چه کار می­کنند و در چه وضعیتی هستند؟ 

 

-اوضاع مردم غربی

چون من برای سخنرانی به بیست و چند کشورِ غربی رفتم؛ برای پاکستانی‌ها، افغانستانی‌ها و عربِ‌های کشورهای دیگر. هم پرسیدم و یادداشت کردم و هم دیدم و یادداشت کردم، اما ادبِ منبر و بزرگیِ شما اقتضا نمی­کند که من یادداشت­ها و دیده­هایم را برایتان بگویم، فقط اینقدر به شما بگویم که در این ملت­های غیر مسلمان غربی، وضع به گونه­ای است که پروردگارِ عالم در قرآن مجید می­فرماید: «أُولٰئِكَ كَالْأَنْعٰامِ» ﴿الأعراف‏، 179﴾ وزن کل اینها و زندگی­شان وزن چهارپایان است، هیچ ارزش دیگری ندارند. 

اسلام همینطور که سه جزء آخر قرآن نشان می­دهد؛ اول سراغ ساختن قلب می­آید؛ یعنی یک حالاتی را برای دل می­سازد که دل ملکوتی و آسمانی می­شود، خانه­ی نور، مهر، محبت، عاطفه و گذشت می­شود، من این را برایتان بی­سند نمی­گویم، در آمریکا از زمانی که سرباز می­گیرند و شروع به رشد دادن این سرباز می­کنند تا وقتی که به آخرین مقامِ ارتش برسد، برای اینها کلاس­هایی می­گذارند که مهر، محبت و عاطفه­­ی انسانی را از آنها صددرصد تخلیه می­کنند، که اگر امریکای لاتین آنها را به عراق و افغانستان بفرستد، خیلی راحت بتوانند مرد، زن، بچه و زن حامله را بکشند، آتش بزنند، قطعه قطعه کنند و روی جنازه­هایشان با لذت و با خنده بنشینند و سیگار بکشند، که عکس­هایشان هم هست. این قلبِ مردم غرب است! این قلبِ مردمی است که مُتدیّن به مکتب­های ابلیسی و شیطانی هستند! اما اسلام می­آید قلبی برای انسان می­سازد مانند این‌که صاحب این قلب بخاطر خدا بتواند از افرادی که در حقش اشتباه کردند راحت گذشت کند و به آنها دعا کند.

 

-دل عفو کنندۀ مسلمانی

من این را در مسجدالحرام دیدم؛ بزرگواری را که در شهر خودشان خیلی مورد آزارِ ده، دوازده نفر قرار گرفت، شاید پنج سال به ناحق مورد آزار بود، مُحرِم بود و هنوز طوافش را شروع نکرده بود، من هم مُحرِم بودم، روبه­روی حجرالاسود آماده­ی نیت بودم، دیدم این هنوز نیت نکرده ولی زیر لبش دارد زمزمه می­کند، من گوش دادم.

 

-در آنجا گوش دادن خیلی به آدم بهره می­دهد، مانند این‌که یک‌بار من در سفر دیگری از حج در طواف بودم، اولِ طوافم بود، مردِ سیاهِ قد کوتاهِ لاغری را که از یکی از کشورهای آفریقایی بود دیدم، معلوم بود می­خواست طواف را شروع کند. شروع کرد به زمزمه کردن، من گفتم بروم جلو، کنار دستش گوش بدهم، حتماً دعایی را دارد زمزمه می­کند که داخل کتاب­های ما نیست، احتمالاً این آدم برای غیرشیعه باشد، شاید دعای باحال و خیلی موثری باشد، من هم کنار دستش بخوانم. هفت دور را با او بودم، در تمام هفت دورِ طواف، با سوزی که به قول معروف سنگ را آب می­کرد از اول دعای کمیل امیرالمؤمنین(ع) را خواند و اشک ریخت و طوری هم دعا را نظم داده بود که در دورِ هفتم دعا تمام شود. من دیگر در هفده، هجده سفری که به حج رفتم اصلاً مثل این طواف برایم پیش نیامد. ببینید دل را اینطوری می­سازد.-

 

حالا این آقا که من کاملاً او را می­شناختم و می­دانستم کیست، دیدم شروع به زمزمه کرد، چون خیلی آدم خوبی بود مثل آن مرتبه قبل، گفتم بروم کنارش، و زمزمه­اش را گوش بدهم، ببینم می­توانم استفاده کنم. دیدم دوتا دست­هایش را در اِحرام بلند کرد و گفت: الهی، مگر تو در سورۀ احزاب اعلام نکردی: «أَ لاٰ تُحِبُّونَ أَنْ يَغْفِرَ اَللّٰهُ لَكُمْ وَ اَللّٰهُ غَفُورٌ رَحِيمٌ»  ﴿النور، 22﴾ دوست دارید من تمام گناهان­تان را بیامرزم؟ این اعلام خودت است، این هم قرآنت است که می‌گوید: اگر دوست دارید من پرونده­تان را پاکِ پاک کنم «وَ لْيَعْفُوا وَ لْيَصْفَحُوا» ﴿النور، 22﴾ اینهایی که اذیت­تان کردند؛ زن، شوهر، برادر، پدر، مادر، رفیق، کارمندِ اداره، کشاورز، کنار دستت و یا مغازه­دار کنارت، از آنهایی که اذیتت کردند گذشت کن، نه تنها گذشت «و لیصفحوا» یعنی جدی با دلت گذشت کن و به رویش هم نیاور. گفت: این آیه در سوره­ی احزاب در قرآن خودت است. مگر نگفتی؟ مگر در این آیه قول نمی­دهی، مگر وعده ندادی، من هنوز طوافم را شروع نکردم، روبه­روی این حجرالاسود مهمانت هم هستم، از دل من آگاهی، من در اینجا که نمی­توانم دروغ بگویم، از آن ده، دوازده نفر به خاطر تو گذشتم، کمی می­ایستم تو هم از گناهان من بگذر تا طوافم را شروع کنم.

 این دل اسلامی است، این دل الهی و ملکوتی است. حالا آن کسی که اهل گذشت نیست، پروردگار علنی می­گوید: تو توقع اینکه از تو بگذرم را نداشته باش.

 

-مهربانی کن تا مهربانی کنند

عربی در مسجد نشسته بود. پیغمبر اکرم(ص) را همراه دو بچه­ی چهار یا پنج ساله دید که دو طرفِ زانویش نشستند و پیغمبر(ص) گاهی با حالت خاصی این دوتا بچه را می­بوسد. مرد گفت: بچه­هایت هستند؟ پیغمبر(ص) فرمود: نه، نوه­هایم هستند. مرد گفت: یعنی بچه­های خودت نیستند؟ رسول‌خدا(ص) فرمود: نه، اینها بچه­های دخترم هستند. مرد گفت: در حق­شان چه کار می­کنی، چقدر به اینها محبت داری و چقدر اینها را می­بوسی! من تا حالا در خانه­ام یک بار هم بچه­هایم را نبوسیدم. آن وقت این مطلب را پیغمبر(ص) به این عرب فرمود، سرش داد نکشید، ردش نکرد و در گوشش نزد. خیلی آرام پیغمبر(ص) به او فرمود: «إرحَم تُرحَم» ترحم و مهربانی کن تا به تو مهربانی بکنند، محبت کن تا مورد محبت قرار بگیری، اگر این‌طور بی­محبت باشی، نمی­توانی از پروردگار عالم توقع محبت داشته باشی.

 

-نجات از عذاب به خاطر بخشش و گذشت از بدهکار

روایتی را از وجود مقدس امیرالمؤمنین(ع) برایتان بخوانم، آدرس این روایت هم در جلد هشتم محجه البیضاء فیض کاشانی است؛ که از بزرگ­ترین علمای شیعه است. امیرالمؤمنین(ع) می‌فرماید: قیامت آقایی را برای محاسبه می­آورند، محاسبه هم می­کنند، اما می­بینند کم دارد؛ یعنی آن قدرتی که او را به طرف بهشت ببرد در وجودش نیست، خب کم می­آورد، آدمِ کم آورده باید چه کار کند؟ به او می­گویند: آقا کم داری، ما هم کاری نمی­توانیم بکنیم، باید تو را به جهنم ببریم. می­گوید: لازم نیست من را به طرف جهنم بکشید، من خودم می­روم، چون می­دانم بد هستم و کم دارم. اینطور احترام کردن به خود هم یک درِ نجات است. 

 

-وقتی که در روز دوم محرم، صحبت ابی‌عبدالله(ع) با حُر تا نماز ظهر طول کشید، امام فرمود: برو با هزار نفرت نماز بخوان، من هم با این هفتاد و دوتایم نماز می­خوانم، بعد از نماز صحبت‌مان را ادامه می­دهیم. حُر گفت: یابن رسول الله! یعنی با وجودِ شما، بنده بروم جلو بایستم؟ شما باشی و من جلو بروم تا به من اقتدا کنند؟ من نماز را به شما اقتدا می­کنم. اقتدا کرد، این ادب باعث شد تا دری باز شود، حالا حُر خودش نمی­داند ولی دری باز شد.-

 

 به او می­گویند: تو کم آوردی، نمی­شود بهشت بروی، باید به جهنم بروی. می­گوید: باشد، سرمان را پایین می­اندازیم و به جهنم می­رویم. دیگر راهی که ندارد؛ قیامت یا بهشت است یا جهنم، راه در رو، راه خاکی و راه پنهان هم که ندارد، ؛ اگر خودم را با دین ساخته باشم باید به بهشت بروم ، و گر نه باید جهنم بروم. امیرالمؤمنین(ع) می­فرماید: خطاب می­رسد: فرشتگان حسابگر، او را برگردانید، به جهنم نرود، این را بهشت ببرید، این مرد در دنیا قسط فروش بوده، فرش قسطی می­داده، جنس، نخود و لوبیا، یخچال و موکت قسطی می­داده، شش، هفت­ نفرهم شاگرد داشت، شبِ جمعه به شبِ جمعه؛ یعنی عصر پنج شنبه، به شاگردهایش می­گفت به این آدرس­ها بروید تا اینها قسط هفته­شان را بپردازند، اما اگر در خانه‌ای را زدید، صاحبخانه دم در آمد و گفت من این هفته پول قسط ندارم که بدهم، فقط برگردید و با او چون و چرا نکنید، چون جنس من است، جنس شما که نیست، هفته­ی دیگر برو، اگر هفته­ی دیگر رفتی و گفت ندارم، بیا و هفته­ی سوم برو، اگر بازهم گفت ندارم، دیگر دنبالش نروید، من گذشت کردم. فرشتگان من، این مرد در دنیا از بندگان من که نداشتند گذشت کرد، حالا خودش ندارد، من از او گذشت نکنم؟ یعنی من کمتر از او هستم؟ 

این محبت است، رحمت، لطف و سازندگیِ دین است که قلب را می­سازد، یعنی وقتی آدم با قرآنِ‌مجید و با روایات اهل بیت ارتباط برقرار می­کند و می­بیند خداوند، آفریننده­ام، چنین قلبی را می­خواهد، پیغمبر(ص) و ائمه­ی طاهرین(علیهم‌السلام) چنین قلبی را می­خواهند و من هم آن قلب را برای خودم طبق آیات و روایات درست می­کنم، خب من مورد لطف و رحمت و عنایت پروردگار می­شوم؛ چون قلبم با این ساخته شدن مرکز گیرندگی خدا می­شود، وقتی قلبِ من از مهر و رحمت باشد، خب به آن منبع بینهایت وصل می­شود و می­گیرد.

 

ساخت باطن انسان توسط دین

کارِ دومِ دین، ساختنِ باطنِ انسان است. مصالحی که دین برای ساختن باطن دارد، مسائل اخلاقی است؛ تواضع «وَ عِبٰادُ اَلرَّحْمٰنِ اَلَّذِينَ يَمْشُونَ عَلَى اَلْأَرْضِ هَوْناً» ﴿الفرقان‏، 63﴾ بندگان من روی زمین متکبرانه و با غرور راه نمی­روند، با خودبینی زندگی نمی­کنند، بندگان من خیلی آرام زندگی می­کنند. روح آرام، اخلاق آرام و منش آرام، نفس را می­سازد؛ یعنی آدم را به انسانِ اخلاقی، با کرامت و بزرگوار تبدیل می­کند.

 

-حقیقت اخلاق

شخصی به پیغمبر(ص) گفت: حقیقت اخلاق را برای من بگو، آیه‌ای نازل شده بود و نفهمیده بود، «خُذِ اَلْعَفْوَ وَ أْمُرْ بِالْعُرْفِ» ﴿الأعراف‏، 199﴾ عرب آیه را خواند و گفت: یا رسول الله! این آیه چه می­گوید؟ حضرت فرمود: این آیه سه­ حرف می­زند؛ 

«تعفو عمن ظلمک» کسی که اذیتت کرده از او گذشت کن. 

«و تعطی من حرمک» کسی که روزی رفتی از او پول قرض بگیری یا دیگ یا فرشی بگیری و نداد، حالا خودش پیش تو آمده، به او بده. 

«و تصل من قطعک» شش ماه است برادرت به خانه­ات نیامده و می­گوید نمی­آیم، عمه­، خواهر یا پدرزنت نیامده، پیغمبر(ص) فرمود: این آیه می­گوید تو بلند شو پیش او برو، تو برو صله­ی رحم کن، تو قطع رحم نکن.

 

-تربیت پیامبر توسط دین تا بلندای قله اخلاق

شما در قرآن ببینید که خداوند متعال وقتی می­خواهد اخلاق پیغمبر(ص) را تعریف کند، می­گوید: «وَ إِنَّكَ لَعَلىٰ خُلُقٍ عَظِيمٍ»  ﴿القلم‏، 4﴾ تو بر بلندای صفت­های اخلاقی قرار داری. نرمیِ اخلاق عجیب است، برادران و خواهران، اگر این مسائل اخلاقی در خارج از دینداری در شخصی باشد، مسائل اخلاقی باعث نجاتش می­شود و عاقبت می­آید عاشقانه اسلام را قبول می­کند.

 

-آزادی اسیری کافر بخاطر پنج صفت اخلاقی مهم

امام صادق(ع) می­فرماید: در جنگی تعدادی اسیر شدند، پیغمبراکرم(ص) برای آزادی اسرای جنگی سه تا قانون گذاشته بود، به اسیر پیشنهاد می­داد؛ شما آمدید با ما جنگیدید و به ما تحمیل شدید، اگر می­خواهید آزاد شوید پول آزادی­تان را بدهید و من شما را آزاد می­کنم، چون خرج روی دست ما گذاشتید؛ اگر پول ندارید ولی سواد دارید، ده­تا از این مسلما­ن­های بی­سواد را باسواد کنید آن‌وقت آزاد هستید. نمی­گفت دین پیدا کنید، می­گفت اگر این کار را بکنید با همین دین­تان و با همین کافر بودن­تان آزاد هستید؛ یا مسلمان شوید. این چندتا اسیر وقتی پیغمبر(ص) این سه­تا پیشنهاد را داد، همه­شان گفتند هیچ کدامش را قبول نمی­کنیم، دیگر گردن خودشان بود، پیغمبر(ص) فرمود: آنها را بکشید؛ چون اینها اگر بمانند برای ما باعث زحمت هستند. نفربه‌نفر را شروع به کشتن کردند ، به جوانی رسیدند، پیغمبر(ص) گفت: این را نکشید، بعدی را بزنید. هفت، هشت، ده­تایی را که کشته شدند، پیغمبر(ص) به این جوان فرمود: شما می­توانی بروی، به خانه­ و محل­تان و پیش پدر و مادرت برو. جوان گفت: چرا من را نکشتی؟ پیغمبر(ص) فرمود: بین من و خدا پیکی به نام جبرئیل است. وقتی که نوبت به کشتن تو رسید، جبرئیل آمد و گفت: آقا، خدا می­گوید این جوان را نکش، این پنج­تا خصلت اخلاقی پرقیمت دارد، درست است کافر است، ظرف نجس است، ولی آنهایی که داخل این ظرف است گوهرِ قیمتی است، این ظرف را نشکن، بگذار با این گوهرها برود زندگی کند، گفت: گفتۀ خدا در مورد من به تو چیست؟ فرمود: 

    الف) جبرئیل به من گفت: «الغیرة الشدیده علی حرمک» تو نسبت به ناموست آدمی هستی که غیرتت خیلی سنگین است، به خاطر این غیرتت ناموس تو از دستبرد نامحرمان محفوظ است، بقیه­اش را نگویم یعنی بقیه­ی جمله را نگویم که الان چه خبر است.

ب‌) «و السخی» خدا به من خبر داده تو آدم دست به جیبی هستی، وقتی چیزی گیرت می­آید تنها نمی­خوری، عشقت است که با دیگران بخوری، یک پولی که گیرت می­آید دوست داری به دیگران هم کمک کنی.

ج‌)   «و حسن الخلق» خیلی آدم نرمی هستی، خیلی آدم خوش اخلاقی هستی.

د‌)     چهار که جای این چهارمی خیلی خالی است البته هست اما قیراطی است مثقالی است «صدق السان» آدم راستگویی هستی دروغ در زندگیت نیست آدم راستگویی هستی.

ه‌)      پنجم «و الشجاعه» آدم نترسی هستی، خدا هم از این پنج­تا برنامه خوشش می­آید برو. 

جوان گفت: نمی­روم، پیغمبر(ص) گفت: خب! چرا نمی­روی؟ می­خواهی چه کار کنی؟ جوان گفت: اول من را با خدا آشتی بده تا بعد بگویم. پیغمبر(ص) فرمود: خب بگو «اشهد ان لا اله الا الله و انی رسول الله» گفت: «و قلبی» خب حالا مسلمان شدی، برو. گفت: نمی­روم، رسول‌خدا(ص) گفت: چرا نمی­روی؟ گفت: من گوش می­دهم، تو دعا کن، چون تو خیلی محبوب پروردگاری و حرفت را گوش می­دهد، دعا کن در جنگ بعدی خدا شهادت را نصیب من کند. پیغمبر بنا به درخواستش دعا کرد. امام صادق(ع) می­گوید در جنگ بعدی هم شهید شد.

ببینید مسائل اخلاقی اگر بیرون از ایمان هم باشد کمک می­دهد و آدم مومن می­شود.

 

کنترل اعضا از حرام توسط دین

 اما کار سومِ سازندگیِ دین درباره­ی چشم، گوش، زبان، دست، شکم، قدم و شهوت است. دین شکم را طوری می­سازد که آدم میل به حرام­خواری پیدا نمی­کند، از حرام متنفر است. الان ما اینطوری هستیم، یعنی الان یکی از در مسجد بیاید یک شیشه شراب وُدکای خارجی برای ما بیاورد، از آن عرق­های ناب انگلیسی، و بگوید ده میلیون به تو می­دهم این شیشه را سر بکش، می­گویم سیصد میلیون، چهارصد میلیون یا یک میلیارد، محبوبِ من راضی به خوردن حرام نیست، نمی­خورم یعنی این‌که نفرت دارم، اگر عشق به حرام­خواری داشته باشم که می­خورم، نفرت دارم و گاهی، برادران و خواهران، خدا در این مسیر کار انسان را به جایی می­رساند که عشق به واقعیات در آدم شدید می­شود و نفرت از بدی­ها در آدم قوی می­شود.

 

-تشخیص دادن مال حرام

من قبل از انقلاب یک‌سال در همدان به منبر می­رفتم، شب­ها اقلاً نزدیک به صدتا عالم پای منبر بودند، مجلس عجیبی بود، من بیشتر این علما را بازدیدشان را رفتم، نه اینکه برای دیدن من آمدند، به خاطر اینکه پای منبر می­آمدند. 

روزی بازدید عالمی که اصالتاً برای همین نواحی شما بود رفتم. ایشان به من گفت: فلانی، امروز که آمدی خانه­ی ما، داستانی برایت بگویم؟ گفتم: بگو، گفت: من شاگرد درس حاج شیخ عبدالکریم حائری در قم بودم. بعدازظهر روزی دو سه­ نفر پیش حاج شیخ بودیم، شیخ به ما گفت من می­خواهم یک بازدید بروم شما هم می­آیید؟ گفتیم بله. به خانه­ی شخصی قمی که حیاطش دو سه هزار متر بود، برای بازدید رفتیم. این صاحبخانه برگشت به خدمتکارانش گفت برو کاسه‌ای انگورِ شیرین بچین و بیاور، گفت باشد، رفت و ده دقیقه­ای طول کشید و کاسه­ی انگور چید و آورد. ایشان می­گفت حاج شیخ خیلی به انگور علاقه داشت اما نخورد، ما به او گفتیم: حاج آقا میل کنید، گفت: میل ندارم، صاحبخانه گفت: میل کنید، گفت: میل ندارم، چای خوردیم و انگور ماند و بلند شدیم و بیرون آمدیم. آن دو سه­ نفر آخوند خداحافظی کردند و رفتند. من ماندم و حاج شیخ. گفتم: آقا چرا انگور را نخوردید؟ گفت: میل نداشتم، گفتم: نه میل نداشتم که حرف نیست، چرا نخوردید؟ فرمود: چرا اصراری داری؟ خب نخوردم، گفتم: آقا، من سیدم، تو را به جدّم بگو چرا نخوردی؟ ایشان می‌گفت حاج شیخ به من گفت: پس به من پیمان و تعهد بده که تا زنده­ام برای کسی تعریف نکنی؟ گفتم: چشم! گفت: من کارم به جایی رسیده که وقتی دستم را به غذا یا میوه­ای که حرام باشد دراز می­کنم به شدت استفراغ می­گیرم. من آمدم دستم را دراز کنم یک‌مرتبه حالت تهوع شدید آمد به من دست بدهد که دستم را کنار کشیدم و خوب شدم. خداحافظی کردم و پیش صاحبخانه برگشتم. به او گفتم: تو خمس و سهمِ امامِ مالت را طبق سوره­ی انفال می­دهی؟ گفت: بله، من سال نگذشته خمس و سهمم را می­برم به حاج شیخ می­دهم، گفتم این انگورها برای باغ خودت بود؟ گفت: بله گفتم: من نمی­خواهم بگویم که چه هست؟ چه نیست؟ همینطوری به ذهنم رسید برگردم بگویم این انگور برای خودت بود؟ گفت خدمتکارش را صدا زد و گفت: این انگورها را مگر از باغ نچیدی؟ گفت: من هفت، هشت، ده­تا کنده­ی انگور را رفتم و ترش بود، از دیوار همسایه پریدم پایین، او چندتا کنده­اش انگورهایش خوب رسیده بود، آنها را چیدم و آوردم و گفتم حالا بعداً او را می­بینیم و پولش را به او می­دهیم.

دین شکم را طوری بار می­آورد که حرام نخورد، چشم را بار می­آورد که حرام نبیند، گوش را بار می­آورد که حرام نشنود، دست را بار می­آورد تا خیانت نکند، پا را بار می­آورد که جاهای درست برود؛ این کار اسلام است.

 

روضۀ علی اصغر(ع)

در آخرین لحظات زین العابدین(ع) وقتی چشمش را باز کرد، دید بابا نفس می­کشد و خون از بدنش بیرون می­زند، گفت: بابا کارتان با این مردم به کجا کشید؟ فرمود: عزیزدلم، غیر از من و تو مردی دیگر نمانده، امام سجاد(ع) فرمود: چرا، چه شد که اینطوری شدند؟ ابی‌عبدالله(ع) فرمود: «ملأت بتونهم من الحرام» حرام این کار را کرد. حضرت سجاد(ع) پرسید: یعنی علی اصغر هم نماند؟ امام فرمود:نه. 

ای یگانه کودک یکتاپرست// وی به طفلی مست صحبای الست

گرچه شیر مادرت خشکیده است// شیر رحمت از لبت جوشیده است

غم مخور ای بهترین هم‌راز من// غم مخور ای آخرین سرباز من

غم مخور ای کودک خاموش من // قتله­گاهت می­شود آغوش من 

غم مخور ای کودک دُردی­کشم // من خودم تیر از گلویت می­کشم

در حرم زاری مکن از بهر آب// چون خجالت می­کشم من از رباب

می­برم تا آنکه سیرابت کنم// از خدنگ حرمله خوابت کنم

مخفی از چشم زنان دل‌پریش// می­کَنم قبر تو را با دست خویش

صورتت را می­گذارم روی خاک// تا ز خاک آید ندای عشق پاک

ابی‌عبدالله(ع) آمد پشت خیمه­ها قبر کند. وقتی بدن خون­آلودِ شش ماهه را سرازیر قبر کرد، دید صدای مادر بچه می­آید:

 حسین جان!

مچین خشت لحد تا من بیایم// تماشای رخ اصغر نمایم.

 

دعای پایانی

«اللهم اغفرلنا و لوالدینا و لوالدی والدینا و لمن وجب حق علینا اللهم اهلک اعدائنا و اشفع مرزانا سلم دیننا و دنیانا و اغفر لموتانا و ارحم شهدائنا و اجعل عاقبت امرنا خیرا».

 

 گلپایگان مسجد آ مسیح ربیع الثانی 98 جلسه­ی ششم

کلیپ های منتخب این سخنرانی
سخنرانی های مرتبط
پربازدیدترین
نرمی دین آسان تربیت دین تشخیص مال حرام عفو گذشت کنترل اعضا.
پر بازدید ترین مطالب سال
پر بازدید ترین مطالب ماه
پر بازدید ترین مطالب روز