فارسی
سه شنبه 21 ارديبهشت 1400 - الثلاثاء 28 رمضان 1442
قرآن کریم مفاتیح الجنان نهج البلاغه صحیفه سجادیه

سند صحیفه سجادیه


آثار رحمت خدا - جلسه هشتم یکشنبه (25-1-1398) - شعبان 1440 - حسینیه هدایت - 10.16 MB -

حديث كرد ‌ما‌ ‌را‌ سيد اجل نجم الدين بهاءالشرف، ابوالحسن محمد ‌بن‌ عمر ‌بن‌ احمد ‌بن‌ على ‌بن‌ محمد ‌بن‌ عمر ‌بن‌ يحيى العلوى الحسينى رضى الله، گفت: خبر داد ‌ما‌ ‌را‌ شيخ سعيد ابوعبدالله محمد ‌بن‌ احمد ‌بن‌ شهريار، خزانه دار آستان قدس مولانا اميرالمومنين على ‌بن‌ ابيطالب عليه السلام ‌در‌ ماه ربيع الاول سال 516 ‌در‌ حالى ‌كه‌ صحيفه ‌بر‌ ‌او‌ قرائت ‌مى‌ ‌شد‌ ‌و‌ ‌من‌ ‌مى‌ شنيدم گفت: شنيدم ‌آن‌ ‌را‌ ‌در‌ حالتى ‌كه‌ عرضه ‌مى‌ ‌شد‌ ‌بر‌ شيخ راستگوى، ابومنصور محمد ‌بن‌ محمد ‌بن‌ احمد ‌بن‌ عبدالعزيز عكبرى معدل «رحمه الله» ‌از‌ ابوالمفضل محمد ‌بن‌ عبدالله ‌بن‌ مطلب شيبانى گفت: حديث كرد ‌ما‌ را، شريف، ابوعبدالله جعفر ‌بن‌ محمد ‌بن‌ جعفر ‌بن‌ حسن ‌بن‌ جعفر ‌بن‌ حسن ‌بن‌ اميرالمومنين على ابن ابيطالب عليه السلام، گفت: حديث كرد ‌ما‌ را، عبدالله ‌بن‌ عمر ‌بن‌ الخطاب زيات ‌در‌ سال 265، گفت: حديث كرد مرا خالويم على ابن نعمان اعلم، گفت حديث كرد مرا عمر ‌بن‌ متوكل ثقفى بلخى. ‌از‌ پدرش متوكل ‌بن‌ هرون، گفت: يحيى ‌بن‌ زيد ‌بن‌ على عليه السلام ‌را‌ «بعد ‌از‌ شهادت پدرش» (خ ‌ل)‌ ‌در‌ ‌آن‌ هنگام ‌كه‌ متوجه خراسان بود، ديدار نمودم، ‌بر‌ ‌او‌ سلام كردم. فرمود: ‌از‌ كجا ‌مى‌ آيى؟ عرض كردم: ‌از‌ حج. ‌پس‌ مرا ‌از‌ حال كسان ‌و‌ عموزادگان خود ‌كه‌ ‌در‌ مدينه بودند پرسيد. ‌در‌ پرسش ‌از‌ حال حضرت جعفر ‌بن‌ محمد عليه السلام مبالغه كرد. ‌پس‌ حال ‌او‌ ‌و‌ حال ايشان ‌را‌ ‌و‌ تاثرشان ‌را‌ ‌بر‌ شهادت پدرش، زيد ‌بن‌ على عليه السلام باز گفتم. يحيى گفت: عمويم محمد ‌بن‌ على الباقر عليه السلام پدرم ‌را‌ ‌به‌ ترك خروج اشارت فرمود ‌و‌ ‌به‌ ‌او‌ فهمانيد ‌كه‌ اگر خروج كند ‌و‌ ‌از‌ مدينه جدا شود پايان كارش ‌چه‌ خواهد بود. ‌پس‌ آيا ‌تو‌ پسر عمم جعفر ‌بن‌ محمد عليه السلام ‌را‌ ملاقات كردى؟ گفتم آرى. گفت: ‌پس‌ آيا ‌از‌ ‌او‌ شنيدى ‌كه‌ ‌از‌ كار ‌من‌ چيزى بگويد؟ گفتم: آرى. گفت: ‌با‌ ‌چه‌ بيان ‌از‌ ‌من‌ ياد كرد؟ خبر ‌ده‌ مرا گفتم فدايت شود. دوست ندارم ‌كه‌ آنچه ‌را‌ ‌از‌ ‌او‌ شنيده ام، پيش روى ‌تو‌ بگويم. گفت: آيا مرا ‌از‌ مرگ ‌مى‌ ترسانى؟ بيار آنچه شنيده اى. گفتم: شنيدم ‌از‌ ‌او‌ ‌كه‌ ‌مى‌ گفت ‌كه‌ ‌تو‌ كشته ‌و‌ ‌به‌ دار آويخته ‌مى‌ شوى. همچنان ‌كه‌ پدر كشته ‌و‌ ‌به‌ دار آويخته شد. ‌پس‌ چهره ‌اش‌ دگرگون ‌شد‌ ‌و‌ گفت «يمحو الله ‌ما‌ يشاء ‌و‌ يثبت ‌و‌ عنده ‌ام‌ الكتاب» ‌اى‌ متوكل! همانا ‌كه‌ خداى (عز ‌و‌ جل) اين دين ‌و‌ شريعت ‌را‌ ‌به‌ وسيله ‌ى‌ ‌ما‌ تاييد فرموده، دانش ‌و‌ شمشير ‌را‌ ‌به‌ ‌ما‌ عنايت كرده است. ‌پس‌ ‌هر‌ ‌دو‌ براى ‌ما‌ فراهم آمده اند ‌و‌ عموزادگان ‌ما‌ ‌به‌ علم تنها اختصاص يافته اند. گفتم: فدايت شوم، ‌من‌ مردم ‌را‌ ديدم ‌كه‌ ‌به‌ پسر عمت، جعفر عليه السلام مايلترند ‌تا‌ ‌به‌ تو. پدرت گفت: همانا ‌كه‌ عمم محمد ‌بن‌ على ‌و‌ پسرش جعفر- ‌بر‌ ‌هر‌ ‌دو‌ سلام- مردم ‌را‌ ‌به‌ زندگى دعوت كرده اند ‌و‌ ‌ما‌ ايشان ‌را‌ ‌به‌ مرگ خوانده ايم! گفتم ‌اى‌ فرزند رسول خدا، آيا ايشان داناترند ‌يا‌ شما؟ ‌پس‌ مدتى چشمها ‌را‌ ‌به‌ زمين دوخت، آنگاه ‌سر‌ برداشت ‌و‌ گفت: ‌هر‌ ‌يك‌ ‌از‌ ‌ما‌ ‌از‌ علم بهره ‌اى‌ داريم الا آنكه، ايشان ‌هر‌ ‌چه‌ ‌كه‌ ‌ما‌ ‌مى‌ دانيم ‌مى‌ دانند. ولى ‌ما‌ ‌هر‌ ‌چه‌ ‌را‌ ‌كه‌ ايشان ‌مى‌ دانند نمى دانيم. سپس گفت: آيا ‌از‌ پسر عمم چيزى نوشته اى؟ گفتم: آرى. فرمود: ‌به‌ ‌من‌ نشان ده. ‌پس‌ چند نوع علم ‌را‌ ‌كه‌ ‌از‌ ‌آن‌ حضرت ضبط كرده بود، براى ‌او‌ عرضه كردم. ‌و‌ دعايى ‌را‌ ‌بر‌ ‌او‌ عرضه كردم ‌كه‌ حضرت صادق عليه السلام ‌بر‌ ‌من‌ املاء نموده ‌و‌ حديث كرده بود، ‌كه‌ پدرش محمد ‌بن‌ على عليه السلام ‌بر‌ ‌او‌ املاء كرده ‌و‌ خبر داده بود. ‌كه‌ ‌آن‌ ‌از‌ دعاى پدرش، على ‌بن‌ الحسين عليه السلام ‌از‌ دعاى صحيفه ‌ى‌ كامله است. ‌پس‌ يحيى ‌تا‌ پايان ‌آن‌ ‌را‌ نگاه كرد ‌و‌ گفت: آيا اذن ‌مى‌ دهى ‌كه‌ نسخه ‌اى‌ ‌از‌ روى ‌آن‌ بردارم؟ گفتم: ‌اى‌ فرزند رسول خدا، آيا ‌در‌ چيزى ‌كه‌ ‌از‌ خود شماست، رخصت ‌مى‌ طلبى؟ ‌پس‌ فرمود: ‌هم‌ اكنون ‌بر‌ ‌تو‌ عرضه خواهم كرد. صحيفه ‌اى‌ ‌از‌ دعاى كامل را، ‌از‌ آنچه پدرم ‌از‌ پدرش حفظ كرده ‌و‌ مرا ‌به‌ نگهداشتن ‌و‌ بازداشتن ‌آن‌ ‌از‌ نااهل تاكيد ‌و‌ سفارش فرمود. ‌پس‌ برخاستم ‌و‌ پيشانيش ‌را‌ بوسيدم ‌و‌ گفتم: ‌به‌ خدا قسم، ‌اى‌ پسر پيغمبر خدا، ‌كه‌ ‌من‌ خدا ‌را‌ ‌با‌ دوستى ‌و‌ طاعت شما، پرستش ‌مى‌ كنم. اميدوارم مرا ‌در‌ زندگى ‌و‌ مرگ، دوستى شما نيكبخت سازد. ‌پس‌ صحيفه ‌اى‌ ‌را‌ ‌كه‌ ‌به‌ ‌او‌ داده بودم، ‌به‌ جوانى داد ‌كه‌ ‌با‌ ‌او‌ بود ‌و‌ فرمود: اين دعا ‌را‌ ‌با‌ خطى روشن ‌و‌ زيبا بنويس ‌و‌ ‌به‌ نظر ‌من‌ برسان، ‌كه‌ ‌آن‌ ‌را‌ حفظ كنم. زيرا ‌كه‌ ‌من‌ ‌آن‌ ‌را‌ ‌از‌ پسر عمم جعفر «حفظه الله» ‌مى‌ طلبيدم ‌و‌ ‌او‌ ‌آن‌ ‌را‌ ‌به‌ ‌من‌ نمى داد. نمى دانستم ‌چه‌ كنم ‌و‌ حضرت صادق عليه السلام پيش ‌از‌ ‌آن‌ ‌به‌ ‌من‌ دستور نداده بود ‌كه‌ ‌آن‌ ‌را‌ ‌به‌ كسى ندهم. ‌پس‌ ‌از‌ آن، يحيى جامه دانى ‌را‌ خواست ‌و‌ صحيفه ‌ى‌ قفل زده ‌ى‌ مهر كرده ‌اى‌ ‌را‌ ‌از‌ ‌آن‌ بيرون آورد ‌و‌ مهر ‌آن‌ ‌را‌ نگاه كرد. بوسيد ‌و‌ گريه كرد، سپس مهر ‌را‌ شكست ‌و‌ قفل ‌را‌ گشود ‌و‌ آنگاه صحيفه ‌را‌ باز كرد ‌و‌ ‌بر‌ چشم خود گذاشت. ‌بر‌ روى خود ماليد ‌و‌ فرمود: ‌به‌ خدا قسم ‌اى‌ متوكل، اگر نبود آنچه ‌كه‌ نقل كردى ‌از‌ پسر عمم درباره ‌ى‌ كشته شدن ‌و‌ ‌به‌ دار آويختنم، مسلما اين صحيفه ‌را‌ ‌به‌ ‌تو‌ نمى دادم، ‌و‌ ‌از‌ تسليم ‌آن‌ خوددارى ‌مى‌ كردم، ولى ‌من‌ ‌مى‌ دانم ‌كه‌ سخن حضرت صادق عليه السلام ‌حق‌ است ‌و‌ ‌آن‌ ‌را‌ ‌از‌ پدرانش فراگرفته. ‌به‌ زودى صحت ‌آن‌ آشكار خواهد شد. ‌پس‌ ‌از‌ ‌آن‌ ترسيدم ‌كه‌ چنين علمى بدست بنى اميه افتد ‌و‌ ‌آن‌ ‌را‌ مكتوم دارند، ‌و‌ ‌در‌ خزانه هاى خود براى خويش ذخيره كنند. ‌پس‌ ‌آن‌ ‌را‌ بگير ‌و‌ مرا ‌از‌ انديشه ‌ى‌ ‌آن‌ آسوده ساز. منتظر باش ‌و‌ اين امانت ‌من‌ نزد ‌تو‌ باشد. ‌تا‌ چون خدا ‌در‌ كار ‌من‌ ‌و‌ اين قوم حكم خود ‌را‌ روان سازد، اين صحيفه ‌را‌ ‌به‌ ‌دو‌ پسر عمم، محمد ‌و‌ ابراهيم فرزندان عبدالله ‌بن‌ حسن ‌بن‌ حسن ‌بن‌ على (عليهماالسلام) برسانى. زيرا ‌كه‌ ‌پس‌ ‌از‌ ‌من‌ ايشان ‌در‌ امر قيام ‌بر‌ عليه بنى اميه قائم مقام منند. متوكل گفت: ‌پس‌ ‌من‌ صحيفه ‌را‌ گرفتم ‌و‌ چون يحيى ‌بن‌ زيد، شهيد ‌شد‌ ‌به‌ مدينه رفتم. حضرت امام جعفر صادق عليه السلام ‌را‌ ملاقات كردم، ‌و‌ داستان يحيى ‌را‌ براى ‌آن‌ حضرت باز گفتم. ‌پس‌ گريست ‌و‌ ‌بر‌ يحيى سخت اندوهگين ‌شد‌ ‌و‌ فرمود: خدا عموزاده ‌ام‌ ‌را‌ رحمت كند ‌و‌ ‌به‌ پدران ‌و‌ نياكانش پيوسته سازد. ‌به‌ خدا قسم ‌اى‌ متوكل ‌كه‌ مرا ‌از‌ دادن اين دعا ‌به‌ ‌او‌ باز نداشت، مگر همان سبب ‌كه‌ يحيى ‌بر‌ صحيفه ‌ى‌ پدرش ‌از‌ ‌آن‌ ‌مى‌ ترسيد. اكنون ‌آن‌ صحيفه كجاست. گفتم: اين همان صحيفه است. ‌پس‌ ‌آن‌ ‌را‌ گشود ‌و‌ فرمود: ‌به‌ خدا اين ‌خط‌ عمويم زيد ‌و‌ دعاى جدم على ‌بن‌ الحسين عليهماالسلام است. سپس ‌به‌ فرزندش فرمود: برخيز ‌اى‌ اسماعيل برخاست ‌و‌ درآورد صحيفه ‌اى‌ ‌را‌ ‌كه‌ گويى همان صحيفه ‌اى‌ بود ‌كه‌ يحيى ‌بن‌ زيد، ‌به‌ ‌من‌ داده بود ‌پس‌ حضرت عليه السلام ‌آن‌ ‌را‌ بوسيد ‌و‌ ‌بر‌ چشمهاى خود نهاد ‌و‌ فرمود، اين ‌خط‌ پدرم ‌و‌ گفته ‌ى‌ جدم (عليهماالسلام) است» ‌با‌ حضور من. گفتم: ‌اى‌ پسر پيغمبر خدا، اگر رخصت فرمائى ‌آن‌ ‌را‌ ‌با‌ صحيفه ‌ى‌ زيد ‌و‌ يحيى مقابله كنم. ‌پس‌ رخصت داد، ‌و‌ فرمود: ‌تو‌ ‌را‌ براى اين كار شايسته ديدم. ‌پس‌ ‌من‌ ‌آن‌ ‌دو‌ ‌را‌ مقابله كردم ‌و‌ ديدم ‌كه‌ ‌هر‌ ‌دو‌ يكسان است ‌و‌ حتى ‌در‌ ‌يك‌ حرف ‌هم‌ اختلاف ندارند. سپس ‌از‌ ‌آن‌ حضرت رخصت خواستم ‌كه‌ صحيفه ‌ى‌ يحيى ‌را‌ ‌بر‌ حسب وصيتش ‌به‌ عموزادگانش پسران عبدالله ‌بن‌ حسن بدهم فرمود: «ان الله يامركم ‌ان‌ تودوا الامانات الى اهلها» آرى. ‌آن‌ ‌را‌ ‌به‌ ايشان بده. ‌پس‌ چون براى ديدن ‌آن‌ ‌دو‌ برخاست، فرمود: بنشين. سپس كسى ‌را‌ ‌به‌ احضار محمد ‌و‌ ابراهيم فرستاد، چون حاضر شدند، فرمود: اين ميراث پسر عمتان يحيى است، ‌از‌ پدرش زيد ‌كه‌ شما ‌را‌ ‌به‌ جاى برادران خود، ‌به‌ ‌آن‌ اختصاص داده ‌و‌ ‌ما‌ ‌در‌ خصوص ‌آن‌ ‌با‌ شما شرطى ‌مى‌ كنيم. گفتند: بگوى، خداى ‌تو‌ ‌را‌ رحمت كند ‌كه‌ گفته ‌ى‌ ‌تو‌ پذيرفته است. فرمود: اين صحيفه ‌را‌ ‌از‌ مدينه بيرون مبريد. گفتند چرا؟ فرمود: عموزاده ‌ى‌ شما درباره ‌ى‌ اين صحيفه ‌از‌ امرى بيم داشت ‌كه‌ ‌من‌ راجع ‌به‌ شما همان گونه بيم دارم. گفتند: ‌او‌ وقتى درباره ‌ى‌ صحيفه ترسيد ‌كه‌ دانست كشته ‌مى‌ شود. فرمود: شما نيز ايمن مباشيد زيرا ‌به‌ خدا قسم، ‌من‌ ‌مى‌ دانم ‌كه‌ شما ‌به‌ زودى قيام خواهيد كرد، همچنانكه ‌او‌ قيام كرد. ‌و‌ ‌به‌ زودى كشته خواهيد شد، همچنانكه ‌او‌ كشته شد. ‌پس‌ ‌از‌ جاى برخاستند ‌در‌ حالى ‌كه‌ ‌مى‌ گفتند: «لا حول ‌و‌ ‌لا‌ قوه الا باالله العلى العظيم». ‌پس‌ چون بيرون رفتند حضرت صادق عليه السلام فرمود: ‌اى‌ متوكل! آيا يحيى ‌با‌ ‌تو‌ گفت ‌كه‌ عمويم محمد ‌بن‌ على ‌و‌ پسرش جعفر مردم ‌را‌ ‌به‌ زندگى دعوت كردند، ‌و‌ ‌ما‌ ايشان ‌را‌ ‌به‌ مرگ خوانديم؟ گفتم آرى، اصلحك الله، عموزاده ‌ات‌ يحيى ‌با‌ ‌من‌ چنين گفت. فرمود خدا يحيى ‌را‌ بيامرزد. پدرم مرا ‌از‌ پدرش، ‌از‌ جدش ‌از‌ على عليه السلام حديث كرد. ‌كه‌ رسول خدا صلى الله عليه ‌و‌ آله ‌و‌ سلم ‌را‌ ‌در‌ حالى ‌كه‌ ‌بر‌ فراز منبر بود خواب سبكى دست داد. ‌پس‌ چنين ديد ‌در‌ ‌آن‌ عالم ‌كه‌ مردمى چند. مانند بوزينگان ‌به‌ منبرش برمى جهند ‌و‌ مردم ‌را‌ ‌به‌ قهقرى سير ‌مى‌ دهند. ‌پس‌ رسول خدا صلى الله عليه ‌و‌ آله ‌و‌ سلم ‌به‌ حال عادى برگشته بنشست، حزن ‌در‌ چهره ‌اش‌ پديدار بود. ‌پس‌ جبرئيل عليه السلام اين آيه ‌را‌ براى ‌آن‌ حضرت آورد: «و ‌ما‌ جعلنا الرويا التى اريناك الا فتنه للناس ‌و‌ الشجره الملعونه ‌فى‌ القرآن ‌و‌ نخوفهم فما يزيدهم الا طغيانا كبيرا» ‌و‌ مراد ‌از‌ شجره ‌ى‌ ملعونه ‌ى‌ بنى اميه اند. پيغمبر فرمود: ‌اى‌ جبرئيل! آيا ايشان ‌در‌ عهد ‌و‌ زمان ‌من‌ خواهند بود؟ گفت: نه. ولى آسياى اسلام ‌از‌ ابتداى هجرت ‌تو‌ ‌به‌ گردش درمى آيد ‌و‌ ‌تا‌ ‌ده‌ سال همچنان ‌مى‌ گردد، سپس ‌بر‌ ‌سر‌ سال ‌سى‌ ‌و‌ پنجم ‌از‌ هجرت ‌تو‌ ‌به‌ گردش ‌مى‌ افتد ‌و‌ ‌تا‌ پنجسال ‌به‌ ‌آن‌ حال ‌مى‌ ماند. آنگاه ‌به‌ ناچار آسياى گمراهى ‌به‌ گردش درخواهد آمد ‌كه‌ ‌بر‌ قطب خود قائم باشد. ‌پس‌ ‌از‌ ‌آن‌ سلطنت فراعنه خواهد بود حضرت صادق عليه السلام فرمود: خداى تعالى، ‌در‌ اين باره وحى نازل كرد كه: همانا ‌كه‌ ‌ما‌ ‌آن‌ ‌را‌ ‌در‌ ‌شب‌ قدر فروفرستاديم. ‌و‌ ‌چه‌ ‌مى‌ دانى ‌كه‌ ‌شب‌ قدر چيست؟ ‌شب‌ قدر بهتر ‌از‌ هزار ماهى است ‌كه‌ خالى ‌از‌ ‌شب‌ قدر باشد. اين همان هزار ماهى است ‌كه‌ بنى اميه ‌در‌ ‌آن‌ سلطنت ‌مى‌ كنند. آنگاه فرمود: ‌پس‌ خداى ‌عز‌ ‌و‌ ‌جل‌ پيغمبرش صلى الله عليه ‌و‌ آله ‌و‌ سلم ‌را‌ مطلع ساخت ‌كه‌ بنى اميه سلطنت اين امت ‌را‌ ‌به‌ دست ‌مى‌ گيرند. مدت زمامداريشان برابر همين مدت است، ‌پس‌ اگر كوه ‌ها‌ ‌با‌ ايشان سركشى كند ايشان ‌بر‌ آنها بلندى گيرند. ‌تا‌ ‌آن‌ زمان ‌كه‌ خداى تعالى ‌به‌ زوال سلطه ايشان فرمان دهد. ‌و‌ بنى اميه ‌در‌ اين مدت دشمنى ‌و‌ كينه ‌ى‌ ‌ما‌ اهل بيت ‌را‌ شعار خود ‌مى‌ سازند. خدا ‌از‌ آنچه ‌در‌ ايام بنى اميه ‌از‌ جانب ايشان ‌بر‌ اهل بيت محمد صلى الله عليه ‌و‌ آله ‌و‌ سلم ‌و‌ دوستان ‌و‌ شيعيان ايشان ‌مى‌ رسد، ‌به‌ پيغمبرش، خبر داده است. آنگاه فرمود: ‌و‌ خدا درباره ‌ى‌ بنى اميه وحى نازل كرد ‌كه‌ «الم ‌تر‌ الى الذين بدلوا نعمه الله كفرا ‌و‌ احلوا قومهم دار البوار جهنم يصلونها ‌و‌ بئس القرار». نعمت خدا، محمد صلى الله عليه ‌و‌ آله ‌و‌ سلم ‌و‌ اهل بيت اويند ‌كه‌ دوستى ايشان ايمانى است ‌كه‌ ‌به‌ بهشت وارد ‌مى‌ سازد، ‌و‌ دشمنى ايشان كفر ‌و‌ نفاقى است ‌كه‌ ‌به‌ جهنم درمى آورد. ‌پس‌ رسول خدا صلى الله عليه ‌و‌ آله ‌و‌ سلم، اين راز ‌را‌ پنهانى ‌با‌ على صلى الله عليه ‌و‌ آله ‌و‌ سلم ‌و‌ اهل بيت ‌او‌ ‌در‌ ميان نهاد. متوكل گفت: ‌پس‌ ‌از‌ ‌آن‌ حضرت صادق عليه السلام فرمود: احدى ‌از‌ اهل بيت ‌ما‌ ‌تا‌ روز قيام قائم ما، براى رفع ستمى ‌يا‌ ‌به‌ ‌پا‌ داشتن حقى خروج نكرده ‌و‌ نخواهد كرد، مگر آنكه طوفان بلائى ‌او‌ ‌را‌ ‌از‌ ‌بن‌ بركند، ‌و‌ موجب افزايش اندوه ‌ما‌ ‌و‌ شيعيان ‌ما‌ گردد. متوكل گفت: آنگاه حضرت صادق عليه السلام دعاهاى صحيفه ‌را‌ ‌به‌ ‌من‌ القاء فرمود، ‌و‌ ‌آن‌ هفتاد ‌و‌ پنج باب بود ‌كه‌ ‌من‌ ‌به‌ ضبط يازده باب ‌آن‌ موفق نشدم، ‌و‌ شصت ‌و‌ چند باب ‌آن‌ ‌را‌ حفظ كردم.
اين حديث ‌را‌ ابوالفضل ‌به‌ سند ديگرى نيز ‌به‌ اين كيفيت نقل ‌مى‌ كند:
حديث كرد ‌ما‌ ‌را‌ محمد ‌بن‌ حسن ‌بن‌ روزبه ابوبكر مداينى كاتب، ساكن رحبه، ‌در‌ خانه ‌ى‌ خودش، گفت: حديث كرد ‌ما‌ ‌را‌ محمد ‌بن‌ احمد ‌بن‌ مسلم مطهرى، گفت: حديث كرد مرا پدرم ‌از‌ عمير ‌بن‌ متوكل بلخى، ‌از‌ پدرش متوكل ‌بن‌ هرون گفت: يحيى ‌بن‌ زيد ‌بن‌ على عليه السلام «را ملاقات كردم، آنگاه حديث ‌را‌ ‌تا‌ روياى پيغمبر صلى الله عليه ‌و‌ آله ‌و‌ سلم ‌كه‌ حضرت صادق ‌از‌ پدرانش عليهم السلام نقل كرد، بيان ‌مى‌ كند. فهرست ابواب دعا ‌در‌ اين روايت چنين است:
―    ستايش خداى ‌عز‌ ‌و‌ ‌جل‌
―    درود ‌بر‌ محمد ‌و‌ ‌آل‌ ‌او‌
―    درود ‌بر‌ حمله ‌ى‌ عرش
―    طلب رحمت ‌بر‌ پيروان پيغمبران
―    درباره ‌ى‌ خود ‌و‌ دوستانش
―    هنگام صبح ‌و‌ شام
―    ‌در‌ مهمات
―    ‌در‌ پناه جستن ‌به‌ خدا
―    ‌در‌ اشتياق
―    ‌در‌ التجاء ‌به‌ خداى تعالى
―    ‌در‌ طلب فرجام نيك
―    ‌در‌ اعتراف ‌به‌ گناه
―    ‌در‌ طلب حوائج
―    ‌در‌ شكوه ‌ى‌ ‌از‌ ظالمان
―    هنگام بيمارى
―    طلب عفو ‌از‌ گناهان
―    ‌در‌ رفع ‌شر‌ شيطان
―    ‌در‌ طلب دفع بليات
―    ‌در‌ طلب باران
―    ‌در‌ طلب اخلاق ستوده
―    هنگامى ‌كه‌ پيشامدى ‌او‌ ‌را‌ غمگين ‌مى‌ ساخت
―    هنگام سختى
―    ‌در‌ طلب عافيت
―    درباره ‌ى‌ پدر ‌و‌ مادر
―    درباره ‌ى‌ اولاد
―    درباره ‌ى‌ همسايگان ‌و‌ دوستان
―    درباره ‌ى‌ نگهبانان مرزها
―    ‌در‌ اظهار ترس ‌از‌ خدا
―    هنگامى ‌كه‌ روزى ‌بر‌ ‌او‌ تنگ ‌مى‌ ‌شد‌
―    ‌در‌ طلب يارى ‌از‌ خدا ‌بر‌ اداء دين
―    ‌در‌ طلب توبه
―    ‌در‌ نماز ‌شب‌
―    دعا ‌در‌ موقع استخاره
―    هنگامى ‌كه‌ مبتلايى ‌را‌ ‌مى‌ ديد ‌يا‌ بليه ‌اى‌ ‌به‌ ‌او‌ ‌رخ‌ ‌مى‌ داد
―    ‌در‌ بيان رضا ‌به‌ قضاى الهى
―    هنگام شنيدن بانگ رعد
―    ‌در‌ شكرگزارى ‌حق‌ تعالى
―    ‌در‌ عذرخواهى
―    ‌در‌ طلب عفو ‌از‌ گناهان
―    هنگام ياد كردن مرگ
―    ‌در‌ طلب پوشيدن عيبها، ‌و‌ محفوظ ماندن ‌از‌ آنها
―    هنگام ختم قرآن
―    هنگام نگاه كردن ‌به‌ ماه ‌نو‌
―    هنگام فرارسيدن ماه رمضان
―    ‌در‌ وداع ماه رمضان
―    ‌در‌ عيد فطر ‌و‌ جمعه
―    ‌در‌ روز عرفه
―    ‌در‌ عيد اضحى ‌و‌ جمعه
―    ‌در‌ دفع مكر دشمنان
―    هنگام ترس
―    ‌در‌ تضرع ‌و‌ زارى
―    ‌در‌ اصرار ‌بر‌ طلب رحمت
―    ‌در‌ مقام فروتنى ‌در‌ پيشگاه الهى
―    ‌در‌ طلب رفع غمها

‌و‌ بقيه ‌ى‌ بابها ‌به‌ عبارت ابوعبدالله حسنى است ‌كه‌ خدا رحمتش كند. روايت كرد ‌ما‌ ‌را‌ جعفر ‌بن‌ محمد حسنى. گفت: روايت كرد ‌ما‌ ‌را‌ عبدالله ‌بن‌ عمر ‌بن‌ خطاب زيات گفت: روايت كرد مرا، دايى ‌من‌ على ‌بن‌ نعمان اعلم گفت: روايت كرد مرا، عمير ‌بن‌ متوكل ثقفى بلخى ‌از‌ پدرش متوكل ‌بن‌ هرون گفت: املا كرد ‌بر‌ ‌من‌ مولاى ‌من‌ حضرت صادق ابوعبدالله جعفر ‌بن‌ محمد گفت: املا نمود جدم على ‌بن‌ الحسين ‌بر‌ پدرم محمد ‌بن‌ على ‌كه‌ ‌بر‌ جميع آنها سلام ‌و‌ ‌من‌ نيز حاضر ‌و‌ ناظر بودم...

0% ( نفر 0 )
نظر شما در مورد این مطلب ؟
 
امتیاز شما به این مطلب ؟
سخنرانی های مرتبط
پربازدیدترین
- درس تفسیر قرآن - جلسه یکصد بیست و هشتم - شرح عبارت «فَزَهَرَ مِصْباحُ الْهُدى فى قَلْبِهِ» از خطبه 86 نهج البلاغه | بخش دوازدهم - شرح عبارت «اَعَدَّ الْقِرى لِيَوْمِهِ النّازِلِ بِهِ» از خطبه 86 نهج البلاغه | بخش دوم - شرح عبارت «وَ ارْتَوى ... سُهِّلَتْ لَهُ مَوارِدُهُ» از خطبه 86 نهج البلاغه | بخش دوم - شرح عبارت «وَ آخَرُ قَدْ تَسَمّى عالِماً ...» از خطبه 86 نهج البلاغه | بخش دوم - شرح عبارت «يُهَوِّنُ كَبيرَ الْجَرائِمِ ...» از خطبه 86 نهج البلاغه - درس تفسیر نهج البلاغه (خطبة 234) ـ جلسه هفتاد و سوم - درس تفسیر نهج البلاغه (خطبة 234) ـ جلسه هشتادم - دهه اول محرم 94 مسجد حضرت امیر سخنرانی هفتم - تهران حسینیه هدایت دهه سوم محرم سخنرانی سوم - تهران مسجد المجتبی دهه دوم صفر 94 سخنرانی نهم - تهران/ مسجد امیر(ع)/ دههٔ اول محرّم/ پاییز1396هـ.ش./ سخنرانی دوم - تهران/ حسینیهٔ هدایت/ دههٔ سوم محرّم/ پاییز1396هـ.ش./ سخنرانی چهارم - تهران/ حسینیهٔ بنی‌الزهرا/ دههٔ سوم صفر/ پاییز 1396هـ.ش./ سخنرانی دوم - نیکی از نگاه قرآن چیست؟ - عوامل نفرت خداوند از بنده
تربیت موسی گنهکار ابراهیم خودشناسی عالم دین طبیب الهی
امتیاز شما به این مطلب ؟
پر بازدید ترین مطالب سال
پر بازدید ترین مطالب ماه
پر بازدید ترین مطالب روز

گزارش خطا