لطفا منتظر باشید

قرآن کریم - سوره الأعراف - جزء هشتم - سوره اعراف - صفحه 153

تنظیمات متن
نوع قلم
اندازه قلم
رنگ قلم
نوع قلم
اندازه قلم
رنگ قلم
الانعام 
سوره اعراف 
الانفال 
قَالَا رَبَّنَا ظَلَمْنَا أَنْفُسَنَا وَإِنْ لَمْ تَغْفِرْ لَنَا وَتَرْحَمْنَا لَنَكُونَنَّ مِنَ الْخَاسِرِينَ ٢٣ قَالَ اهْبِطُوا بَعْضُكُمْ لِبَعْضٍ عَدُوٌّ ۖ وَلَكُمْ فِي الْأَرْضِ مُسْتَقَرٌّ وَمَتَاعٌ إِلَىٰ حِينٍ ٢٤ قَالَ فِيهَا تَحْيَوْنَ وَفِيهَا تَمُوتُونَ وَمِنْهَا تُخْرَجُونَ ٢٥ يَا بَنِي آدَمَ قَدْ أَنْزَلْنَا عَلَيْكُمْ لِبَاسًا يُوَارِي سَوْآتِكُمْ وَرِيشًا ۖ وَلِبَاسُ التَّقْوَىٰ ذَٰلِكَ خَيْرٌ ۚ ذَٰلِكَ مِنْ آيَاتِ اللَّهِ لَعَلَّهُمْ يَذَّكَّرُونَ ٢٦ يَا بَنِي آدَمَ لَا يَفْتِنَنَّكُمُ الشَّيْطَانُ كَمَا أَخْرَجَ أَبَوَيْكُمْ مِنَ الْجَنَّةِ يَنْزِعُ عَنْهُمَا لِبَاسَهُمَا لِيُرِيَهُمَا سَوْآتِهِمَا ۗ إِنَّهُ يَرَاكُمْ هُوَ وَقَبِيلُهُ مِنْ حَيْثُ لَا تَرَوْنَهُمْ ۗ إِنَّا جَعَلْنَا الشَّيَاطِينَ أَوْلِيَاءَ لِلَّذِينَ لَا يُؤْمِنُونَ ٢٧ وَإِذَا فَعَلُوا فَاحِشَةً قَالُوا وَجَدْنَا عَلَيْهَا آبَاءَنَا وَاللَّهُ أَمَرَنَا بِهَا ۗ قُلْ إِنَّ اللَّهَ لَا يَأْمُرُ بِالْفَحْشَاءِ ۖ أَتَقُولُونَ عَلَى اللَّهِ مَا لَا تَعْلَمُونَ ٢٨ قُلْ أَمَرَ رَبِّي بِالْقِسْطِ ۖ وَأَقِيمُوا وُجُوهَكُمْ عِنْدَ كُلِّ مَسْجِدٍ وَادْعُوهُ مُخْلِصِينَ لَهُ الدِّينَ ۚ كَمَا بَدَأَكُمْ تَعُودُونَ ٢٩ فَرِيقًا هَدَىٰ وَفَرِيقًا حَقَّ عَلَيْهِمُ الضَّلَالَةُ ۗ إِنَّهُمُ اتَّخَذُوا الشَّيَاطِينَ أَوْلِيَاءَ مِنْ دُونِ اللَّهِ وَيَحْسَبُونَ أَنَّهُمْ مُهْتَدُونَ ٣٠
هر دو [با کمال ادب و فروتنی] گفتند: پروردگارا! ما به خود ستم کردیم، اگر ما را نیامرزی و به ما رحم نکنی مسلّماً از تباه‌کنندگانِ [همۀ سرمایۀ وجودی خود] خواهیم بود‌ (٢٣) خداوند گفت: [از این جایگاه] فرود آیید درحالی‌که دشمن یکدیگرید! و شما را در زمین تا مدتی قرارگاه و مایۀ بهره‌مندی است‌ (٢٤) [و نیز به آنان] گفت: در زمین زندگی می‌کنید، و در آن می‌میرید، و در قیامت از آن بیرونتان می‌آورند‌ (٢٥) ای فرزندانِ آدم! ما به شما لباسی که شرمگاهتان را می‌پوشاند، و نیز مایۀ زینت و جمال است عطا کردیم، و لباسِ پرهیزگاری [که انسان را به اطاعت از خدا و ترک محرّماتش وامی‌دارد] بهتر است، این [لباسِ معنوی که مایۀ سعادت اَبدی است] از نشانه‌های [لطف و احسان] خداوند است، باشد که فرزندان آدم [به نعمت‌های مادّی و معنوی خدا]توجه کنند‌ (٢٦) ای فرزندان آدم! مبادا شیطان، شما را بفریبد چنان‌که پدر و مادرتان را [با فریب‌کاری‌اش] از [آن] باغ [پُرنعمت] بیرون کرد، لباسشان را از تن آنان بیرون آورد تا شرمگاهشان را به آنان نشان دهد، او و گروهش شما را از جایی می‌بینند که آنان را نمی‌بینید، ما شیاطین را بر کسانی ولایت [و حاکمیت] دادیم که ایمان نمی‌آورند‌ (٢٧) چون کار زشتی مرتکب می‌شوند می‌گویند: پدرانمان را بر آن [کار] یافتیم، و خداوند ما را به آن فرمان داده! بگو: قطعاً خداوند به [انجام] کار زشت فرمان نمی‌دهد، آیا چیزی را که نمی‌دانید به خداوند نسبت می‌دهید؟! (٢٨) بگو: پروردگارم به میانه‌رَوی [در همۀ امور] فرمان داده، و [این‌که] در هر عبادتگاهی روی [دلِ] خود را [آن‌گونه] به‌سوی خدا کنید [که از هرچیزی جز او منقطع شود،] و خدا را بخوانید! درحالی‌که عبادت را برای او [از شرک] خالص می‌کنید، همان‌گونه که شما را آفرید [پس از مرگ زنده می‌شوید و به‌سوی او] بازمی‌گردید‌ (٢٩) گروهی را [به سبب نشان دادن لیاقت] هدایت کرد، و گروهی گمراهی بر آنان قطعی شد؛ زیرا شیاطین را به‌جای خدای یکتا حاکم و سرپرست خود گرفتند، و گمان می‌کنند که رهیافته [به‌سوی سعادت]اند (٣٠)