“อัรบาอีน ฮูซัยนี” ตามหลักคำสอนและประวัติศาสตร์


معارف اسلامی - جلسه پنجم - محرم 1437 - حسینیه آیت الله علوی -  

“อัรบาอีน ฮูซัยนี” ตามหลักคำสอนและประวัติศาสตร์

เกี่ยวกับพิธีกรรมอัรบาอีน สิ่งที่ปรากฏอยู่ในวัฒนธรรมศาสนาของเรา  คือการรำลึกถึงช่วง 40 วันแห่งการเป็นชะฮาดัตของท่านอิมามฮุเซ็น(อ.)ซัยยิดุชชุฮะดาอ์ ซึ่งตรงกับวันที่ 20 เดือนเซาะฟัร

 

ท่านอิมามฮะซัน อัสการียฺ (อ.) ได้กล่าวถึงสัญลักษณ์ของผู้ศรัทธา »มุอฺมิน« ไว้ 5 ประการด้วยกัน กล่าวคือ : การดำรงนมาซวันละ 51 เราะกะอัต  ซิยารัตอัรบาอีน สวมแหวนทางนิ้วมือข้างขวา เอาหน้าซัจญฺดะฮฺแนบกับพื้น และอ่านบิสมิลลาฮิรเราะฮฺมานนิรเราะฮีม ในนมาซด้วยเสียงดัง[1]

 

ทำนองเดียวกันนักประวัติศาสตร์บันทึกไว้ว่า ท่านญาบิร บิน อับดุลลอฮฺ อันซอรียฺ พร้อมกับอุฏ็อยยะฮฺ เอาฟีย์ ประสบความสำเร็จต่อการเดินทางไปซิยาเราะฮฺ อิมามฮุเซ็น (อ.) หลังจากถูกทำชะฮาดัตในช่วง 40 วันแรก[2]

 

ซัยยิด บิน ฏอวูส กล่าวว่า : เมื่อเหล่าสตรีและบรรดาบุตรหลานของท่านอิมามฮุเซ็น (อ.) เดินทางกลับจากเมืองชาม เมื่อไปยังประเทศอิรัก พวกเขาได้ร้องขอว่า : พวกเราจะเดินทางกลับไปทางเส้นทางกัรบะลาอ์ และเมื่อไปถึงสถานทีสังหารท่านอิมามฮุเซ็น (อ.) และเหล่าบรรดาสหายของท่านแล้ว  พวกเขาได้พบกับท่านญาบิร บิน อับดุลลอฮฺ อันซอรียฺ และบนีฮาชิมกลุ่มหนึ่ง และได้เห็นชายคนหนึ่งจากครอบครัวของท่านรอซูล (ซ็อล ฯ) เข้ามาซิยาเราะฮฺท่านอิมามฮุเซ็น (อ.) ซึ่งทั้งหมดได้เข้ามาในเวลาเดียวกัน ต่างคนต่างร่ำไห้แสดงความโศกเศร้าเสียใจ บ้างตบลงบนอก บ้างก็ตบลงบนศีรษะตัวเอง พวกเขาได้จัดการรำลึกถึงโศกนาฏกรรม ด้วยหัวใจที่แตกสลาย และกลุ่มสตรีก็ได้เข้าสมทบกับพวกเขา ซึ่งพิธีกรรมยาวนานอยู่สองสามวัน[3]

 

 

 

[1] มัจญฺลิซซียฺ, บิฮารุลอันวาร, เล่ม 98, หน้า 329, เบรูต, « عَلاماتُ المُؤمِنِ خَمسٌ : صَلاةُ اِحدی وَ خَمسین وَزِیارَةُ الا ربَعین … ».

 

[2] ฏ็อบรียฺ,มุฮัมมัด บิน อะลี, บะชอรัต อัลมุซเฏาะฟา, หน้า 126, กุม, มุอัซเซะเซะฮ์ นัชร์ อัลอิสลามมี, พิมพ์ครั้งแรก ปี ฮ.ศ. 1420.

 

[3] บิฮารุลอันวาร อัลญามิอะฮฺ ลิดดุรริร อัคบาร อัลอะอิมมะตุลอัฏฮาร, เล่ม 45, หน้า 146.

 

ขอขอบคุณเว็บไซต์ lovehussain.org

 

سخنرانی های مرتبط
پربازدیدترین
سخنرانی استاد انصاریان سخنرانی مکتوب استاد انصاریان سخنرانی ها سخنرانی استاد انصاریان در حسینیه آیت‌الله علوی دهه اول محرم 94 حسینیه آیت الله علوی تهرانی سخنرانی پنجم