فارسی
دوشنبه 04 بهمن 1400 - الاثنين 21 جمادى الثاني 1443
قرآن کریم مفاتیح الجنان نهج البلاغه صحیفه سجادیه

دعای 10 ( دعای پناه بردن به خداوند ) ترجمه جواد فاضل


مطلب قبلی دعای 9
دعای 11 مطلب بعدی


نحوه نمایش

دانلود
وَ كَانَ مِنْ دُعَائِهِ عَلَيْهِ السَّلَامُ فِي اللَّجَإِ إِلَي اللَّهِ تَعَالَي
در التجا به سوى خدا
﴿1 اللَّهُمَّ إِنْ تَشَأْ تَعْفُ عَنَّا فَبِفَضْلِكَ ، وَ إِنْ تَشَأْ تُعَذِّبْنَا فَبِعَدْلِكَ
(1) اى پروردگار بزرگ! فضل تو عيبها بپوشاند و گناهها ببخشايد و مداراها به كار برد ولى عدل تو بر قانون معدلت به سيئات و معاصى مجازات دهد و گناهكار را به سزاى گناهش برساند. از خطاياى ما همى بگذرى و لغزشهاى ما را ناديده بگذارى و قلم عفو بر جرائم اعمال ما دركشى.. اين فضل تو و عنايت توست كه ما را از رنج عقاب بركنار مى‌دارد و بر فضايح و فجايع كردار ما پرده‌ى اغماض فرو مى‌كشد. هم اكنون اگر عذاب ما روا دارى به اقتضاى عدالت خويش ارادت فرمائى و اگر باز هم ما را ببخشى و بر ما ببخشائى از فضل و عنايت تو دور نباشد.
﴿2 فَسَهِّلْ لَنَا عَفْوَكَ بِمَنِّكَ ، وَ أَجِرْنَا مِنْ عَذَابِكَ بِتَجَاوُزِكَ ، فَإِنَّهُ لَا طَاقَةَ لَنَا بِعَدْلِكَ ، وَ لَا نَجَاةَ لِأَحَدٍ مِنَّا دُونَ عَفْوِكَ
(2) همچنان بر ما منت گذار و از آنچه نكوهيده كرده‌ايم و ناپسنديده روا داشته‌ايم درگذر. اى پروردگار مهربان! به اين مشت خاك كه موجودى زبون و ذليل است ترحم فرماى و ما را در پناه خويش از عذاب خويش ايمن دار. اجرنا من عذابك بتجاوزك فانه لا طاقه لنا بعد لك و لا نجاه لا حد منا دون عفوك. تو خود دانائى كه ما را به عدل تو طاقت نباشد و نتوانيم كيفر كردار خويش را دريابيم. گناه ما عظيم است و گناه عظيم را كيفرى عظيم درخور باشد. پروردگارا! بر حقارت و درماندگى ما رحمت آور و ما را از جزاى كردار ما معاف بدار. اگر تو نبخشى هيچكس از ما ايمنى نخواهد داشت و اگر تو ببخشائى شقاوت ما مسلم خواهد بود.
﴿3 يَا غَنِيَّ الْأَغْنِيَاءِ ، هَا ، نَحْنُ عِبَادُكَ بَيْنَ يَدَيْكَ ، وَ أَنَا أَفْقَرُ الْفُقَرَاءِ إِلَيْكَ ، فَاجْبُرْ فَاقَتَنَا بِوُسْعِكَ ، وَ لَا تَقْطَعْ رَجَاءَنَا بِمَنْعِكَ ، فَتَكُونَ قَدْ أَشْقَيْتَ مَنِ اسْتَسْعَدَ بِكَ ، وَ حَرَمْتَ مَنِ اسْتَرْفَدَ فَضْلَكَ
(3) اى بى‌نيازى كه بى‌نيازان جهان به درگاه تو دست نياز برآورند، من اينك بنده‌اى ضعيف و محتاج از بندگان تو باشم كه نيازمندانه دست حاجت به درگاه تو برداشته‌ام. در ميان گدايان كوى تو كس از من گداتر نيست، اگر چه همگان در پيشگاه جلال و عظمت تو ذليلند ولى من خويشتن را از همگان ذليلتر بينم. همى خواهم كه فقر مرا با غناى بى انتهاى خويش جبران فرمائى و فروغ اميد را در دل اميدوار من فرو ننشانى. به تو پناه مى‌برم، اگر كاسه‌ى مسكنت مرا تهى برگردانى و از درگاه خويش با پريشانى طردم فرمائى، در اين هنگام بنده‌ى مستمندى را كه به اميد فضل تو به سوى تو روى آورده محروم ساخته‌اى و جان سعادتخواهى را به شقاوت فرو انداخته‌اى.
﴿4 فَإِلَى مَنْ حِينَئِذٍ مُنْقَلَبُنَا عَنْكَ ، وَ إِلَى أَيْنَ مَذْهَبُنَا عَنْ بَابِكَ ، سُبْحَانَكَ نَحْنُ الْمُضْطَرُّونَ الَّذِينَ أَوْجَبْتَ إِجَابَتَهُمْ ، وَ أَهْلُ السُّوءِ الَّذِينَ وَعَدْتَ الْكَشْفَ عَنْهُمْ
(4) هم تو بگوى كه چاره‌ى اين موجود بيچاره چه باشد، چون تو برانى كدام كس بپذيرد و چون تو نوميد فرمائى چه كس اميد تواند بخشيد. سبحانك نحن المضطرون الذين اوجبت اجابتهم و اهل السوء الذين وعدت الكشف عنهم. اين توئى كه در كلام كريم خويش توانگر را به دستگيرى از درويش فرمان داده‌اى و تيره‌بختان را به خوشبختى نويد فرموده‌اى.
﴿5 وَ أَشْبَهُ الْأَشْيَاءِ بِمَشِيَّتِكَ ، وَ أَوْلَى الْأُمُورِ بِكَ فِي عَظَمَتِكَ رَحْمَةُ مَنِ اسْتَرْحَمَكَ ، وَ غَوْثُ مَنِ اسْتَغَاثَ بِكَ ، فَارْحَمْ تَضَرُّعَنَا إِلَيْكَ ، وَ أَغْنِنَا إِذْ طَرَحْنَا أَنْفُسَنَا بَيْنَ يَدَيْكَ
(5) عظمت تو را سزاوار باشد كه بر تيره‌بختى ما رحمت آورد و سلطنت اقدس و اعلاى تو را شايسته است كه درويشان تشنه و گرسنه را از خوان نعمت خويش سير و سيراب سازد. همى بينى كه بازوان ما به سوى تو در منتهاى التماس و استرحام گشوده مانده و همى دانى كه قلب ما به رحمت و مرحمت تو اميدوار است. حاشا كه بر اين بازوان لرزان ترحم نفرمائى و قلب ما را كه به نور اميد گرم و روشن است به تيرگى و سردى بنشانى.
﴿6 اللَّهُمَّ إِنَّ الشَّيْطَانَ قَدْ شَمِتَ بِنَا إِذْ شَايَعْنَاهُ عَلَى مَعْصِيَتِكَ ، فَصَلِّ عَلَى مُحَمَّدٍ وَ آلِهِ ، وَ لَا تُشْمِتْهُ بِنَا بَعْدَ تَرْكِنَا إِيَّاهُ لَكَ ، وَ رَغْبَتِنَا عَنْهُ إِلَيْكَ .
(6) در آنجا كه خطا كرديم و عصيان تو روا داشته‌ايم اهريمن ناپاك ما را سرزنش همى داد و شماتت همى كرد و به راستى‌ مستوجب سرزنش و شماتت وى بوده‌ايم. اى پروردگار مهربان! اكنون كه از وى بريديم و به تو پيوسته‌ايم، اكنون كه پيشانى شرمسار خويش را بر درگاه تو به خاك توبه و انابت گذاشته‌ايم ترك ما مگوى و طرد ما روا مدار. روا مدار كه دوباره مستوجب شماتت و سرزنش او شويم و از زخم زبان وى زهر ملامت بچشم. يا ارحم الراحمين.

برچسب:

دعای ده صحیفه سجادیه

-

دعای دهم صحیفه سجادیه

-

دعای 10 صحیفه سجادیه

-

دعای ۱۰ صحیفه سجادیه

-

دهمین دعای صحیفه سجادیه

-

شرح صحیفه سجادیه

-

ترجمه صحیفه سجادیه

-

انتخاب ترجمه:
- استاد حسین انصاریان - سید كاظم ارفع - حسین استاد ولی - سید رضا آل ياسین - محیی الدين مهدی الهی قمشه ای - عبدالمحمد آيتی - صدرالدین بلاغی - تقدسی نيا - حسن ثقفی تهرانی - محمد مهدی جلالی - سید علیرضا جعفری - محمد تقی خلجی - لطیف راشدی - باقر رجبی نژاد - محمد رسولی - محمد مهدی رضايی - محمد حسین سلطانی لرگانی کجوری - داریوش شاهین - ابوالحسن شعرانی - غلامعلی صفايی - محمود صلواتی - عباس عزيزی - حسین عماد زاده اصفهانی - محسن غرویان - عبدالجواد ابراهیمی - جواد فاضل - محمد مهدی فولادوند - علی نقی فيض الاسلام اصفهانی - فیض الاسلام (تصحیح جامعه مدرسین) - جواد قيومی اصفهانی - اسدالله مبشری - محمد علی مجاهدی - محسن محمود زاده - عبدالحسین موحدی
پر بازدید ترین مطالب سال
پر بازدید ترین مطالب ماه
پر بازدید ترین مطالب روز



گزارش خطا  

^