فارسی
چهارشنبه 06 مرداد 1400 - الاربعاء 17 ذي الحجة 1442
قرآن کریم مفاتیح الجنان نهج البلاغه صحیفه سجادیه

نامه 24 - نامه درباره مصرف اموالش پس از مرگ، كه بعد از برگشت از صفّين نوشت   


مطلب قبلی نامه پس از آنكه ابن ملجم وى را ضربت زد   
نامه به كسى كه مأمور جمع آورى زكات از طرف حضرت مى شد    مطلب بعدی


نحوه نمایش
متن عربی متن ترجمه
وَ مِنْ وَصِيَّة لَهُ عَلَيْهِ السَّلامُ
از وصیت های‌ آن حضرت است
بِما يُعْمَلُ فى اَمْوالِهِ، كَتَبَها بَعْدَ مُنْصَرَفِهِ مِنْ صِفّينَ
درباره مصرف اموالش پس از مرگ، که بعد از برگشت از صفّین نوشت
هذا ما اَمَرَ بِهِ عَبْدُاللّهِ عَلِىُّ بْنُ اَبى طالِب اَميرُالْمُؤْمِنينَ فى مالِهِ،
این برنامه ای‌ است که بنده خدا علی‌ بن ابی‌ طالب امیرالمؤمنین درباره مال خود دستور می‌ دهد،
ابْتِغاءَ وَجْهِ اللّهِ، لِيُولِجَهُ بِهِ الْجَنَّةَ، وَ يُعْطِيَهُ بِهِ الاَْمَنَةَ.
و به آن خشنودی‌ حق را می‌ طلبد تا او را به بهشت درآورد، و آسایش و امنیت عطا نماید.
مِنْـها
قسمتی‌ از آن وصیت است
وَ اِنَّهُ يَقُومُ بِذلِكَ الْحَسَنُ بْنُ عَلِىٍّ يَأْكُلُ مِنْهُ بِالْمَعْرُوفِ،
به این وصیت حسن بن علی‌ اقدام می‌ کند، برای‌ خودش از این اموال به طور شایسته مصرف می‌ نماید،
وَ يُنْفِقُ مِنْهُ فِى الْمَعْرُوفِ. فَاِنْ حَدَثَ بِحَسَن حَدَثٌ وَ حُسَيْنٌ حَىٌّ،
و به نحوی‌ که سزاوار است به مستحقّان می‌ پردازد. اگر مرگ حسن برسد و حسین زنده باشد،
قامَ بِالاَْمْرِ بَعْدَهُ، وَ اَصْدَرَهُ مَصْدَرَهُ.
وصی‌ من بعد از او حسین است، و به وصیتم به مانند حسن عمل می‌ کند.
وَ اِنَّ لاِبْنَىْ فاطِمَةَ مِنْ صَدَقَةِ عَلِىٍّ مِثْلَ الَّذى لِبَنى عَلىّ،
سهم دو فرزند فاطمه از به جا مانده اموال علی‌ به مانند نصیب سایر پسران علی‌ است،
وَ اِنّى اِنَّما جَعَلْتُ الْقِيامَ بِذلِكَ اِلَى ابْنَىْ فاطِمَةَ ابْتِغاءَ وَجْهِ اللّهِ،
و اینکه اجرای‌ وصیت را به عهده دو پسر فاطمه گذاشتم محض جلب خشنودی‌ حق،
وَ قُرْبَةً اِلى رَسُولِ اللّهِ، وَ تَكْريماً لِحُرْمَتِهِ، وَ تَشْريفاً لِوُصْلَتِهِ.
و تقرّب به پیامبر، و بزرگداشت احترام او، و شرافت خویشاوندی‌ با آن حضرت است.
وَ يَشْتَرِطُ عَلَى الَّذى يَجْعَلُهُ اِلَيْهِ اَنْ يَتْرُكَ الْمالَ عَلى اُصُولِهِ،
و با کسی‌ که این وصیت را به عهده او گذاشته شرط می‌ کند که اصل مال را باقی‌ گذارد،
وَ يُنْفِقَ مِنْ ثَمَرِهِ حَيْثُ اُمِرَ بِهِ وَ هُدِىَ لَهُ، وَ اَنْ لايَبيعَ مِنْ اَوْلادِ
و به آن صورت که مأمور و راهنمایی‌ شده از درآمد آن انفاق کند، و از نهالهای‌ تازه روییده این دهات
نَخيلِ هذِهِ الْقُرى وَدِيَّةً حَتّى تُشْكِلَ اَرْضُها غِراساً.
نفروشدتاتبدیل به انبوهی‌ از درختان گرددبه طوری‌ که تماشاگرانش آن منطقه را به غیر از وضعی‌ که قبلاًدیده اند ببینند.
وَ مَنْ كانَ مِنْ اِمائِى اللاّتى اَطُوفُ عَلَيْهِنَّ لَها وَلَدٌ اَوْ هِىَ حامِلٌ،
و هر یک از کنیزانم را که با آنان بوده ام و از من فرزندی‌ آورده یا حامله می‌ باشد
فَتُمْسَكُ عَلى وَلَدِها وَ هِىَ مِنْ حَظِّهِ، فَاِنْ ماتَ وَلَدُها
به فرزندش واگذارند و بابت بهره ارث او به شمار آرند، و اگر در زمان حیات کنیز فرزندش بمیرد
وَ هِىَ حَيَّةٌ فَهِىَ عَتيقَةٌ، قَدْ اُفْرِجَ عَنَها الرِّقُّ، وَ حَرَّرهَا الْعِتْقُ.
آن کنیز از قید کنیزی‌ آزاد است، زیرا کنیزی‌ از او برداشته شده و حرّیتِ (فرزند) او را آزاد نموده است.
- قَوْلُهُ عَلَيْهِ السَّلامُ فى هذِهِ الْوَصِيَّةِ: «اَنْ لايَبِيعَ مِنْ نَخْلِها وَدِيَّةً» الْوَدِيَّةُ: الْفَسيلَةُ،
مؤلف گوید: در وصیت امام «اَن لا یَبیعَ مِنْ نَخْلِها ودیَّةً» «وَدیّه» یعنی‌ فسیله و نهال خرما،
وَ جَمْعُها وَدِىٌّ. و قَوْلُهُ عَلَيْهِ السَّلامُ: «حَتّى تُشْكِلَ اَرْضُها غِراساً» هُوَ مِنْ اَفْصَحِ
و جمع آن «وَدی‌ّ» است. و گفتار حضرت: «حتّی‌ تُشْکِلَ اَرْضُها غِراساً» این گفتار از فصیح ترین و نیکوترین
الْكَلامِ، وَ الْمُرادُ بِهِ اَنَّ الاَْرْضَ يَكْثُرُ فيها غِراسُ النَّخْلِ حَتّى يَراهَا النّاظِرُ عَلى
کلام است، منظور آن است که در آن دهات آن قدر درخت خرما زیاد شود تا اینکه تماشاگر با دیدن آنها
غَيْرِ تِلْكَ الصَّفَةِ الَّتى عَرَفَها بِها، فَيُشْكِلُ عَلَيْه اَمْرُها، وَ يَحْسَبُها غَيْرَها - .
ببیند غیر آنچه را دیده بود، و امر بر او مشتبه شود و گمان کند این زمین غیر آن زمین است که قبلاً دیده است.



پر بازدید ترین مطالب سال
پر بازدید ترین مطالب ماه
پر بازدید ترین مطالب روز

گزارش خطا