فارسی
چهارشنبه 01 بهمن 1399 - الاربعاء 6 جمادى الثاني 1442

157
0
0%
تاریخ انتشار : 15 شهريور 1396 ساعت 2:09 بعد از ظهر

تحلیل حدیث «ذکر علیٍ عباده» از منظر استاد انصاریان

تحلیل حدیث «ذکر علیٍ عباده» از منظر استاد انصاریان

دارالعرفان / استاد انصاریان در تشریح و تببین حدیث شریف « ذکر علیٍ عبادة » گفت: یکی از مهمترین وجوه مشترک قرآن در دو حدیث « ذکر علیٍ عباده » و « عَلِيٌّ مَعَ الْحَقِّ وَ الْحَقُّ مَعَ عَلِيٍّ يَدُورُ حَيْثُمَا دَار» که مصداق عینی حق است و امیرمؤمنان(ع) که معیّت با حقّ دارد، این است که هر دو «ذکر» هستند.

به گزارش روابط عمومی و امور بین الملل مؤسسه علمی فرهنگی دارالعرفان ، حضرت استاد در کتاب ارزشمند «همراهی علی و حق در شرح حدیث» آورده است؛ کلمه «ذکر» در قرآن، روایات و دعاها در موارد مختلفی با مصداق‌های متعددی به‌ کار رفته است، نکته زیبا و مهم این است که ذکر با همه مصادیقش در قرآن، و با امیرمؤمنان(ع) معیّت دارد.

استاد اخلاق حوزه علمیه با بیان اینکه می توان به دو مصداق از این مصادیق اشاره کرد، افزود: « نماز» و « یاد خدای متعال» از جمله این مصادیق می باشند به طوریکه خداوند متعال در سوره مبارکة طه آیه 14 می‌فرمایند « إِنَّني‌ أَنَا اللَّهُ لا إِلهَ إِلاَّ أَنَا فَاعْبُدْني‌ وَ أَقِمِ الصَّلاةَ لِذِكْري» (من اللَّه هستم؛ معبودى جز من نيست! مرا بپرست، و نماز را براى ياد من بپادار!) و یا در سوره مبارکة جمعه آیه 9 نیز نماز جمعه را ذکر دانسته و مردم را از آنچه باعث جدا شدنشان از این ذکر می‌شود برحذر داشته است «يا أَيُّهَا الَّذينَ آمَنُوا إِذا نُودِيَ لِلصَّلاةِ مِنْ يَوْمِ الْجُمُعَةِ فَاسْعَوْا إِلى‌ ذِكْرِ اللَّهِ وَ ذَرُوا الْبَيْعَ ذلِكُمْ خَيْرٌ لَكُمْ إِنْ كُنْتُمْ تَعْلَمُونَ».

این مفسرّ، محقق و پژوهشگر علوم و معارف قرآن کریم با بیان اینکه اگر حقیقت ذکر را «نماز» بدانیم، این نماز حق است، ادامه داد: اثبات حق بودن نماز، نیاز به اطاله کلام و توضیح و تفسیر زیادی ندارد، چرا که تنها راه گره خوردن با صراط مستقیم و اتصال به حق مطلق - که وجود مبارک پروردگار مهربان عالم است - جز از راه  نماز امکان‌ پذیر نیست، به عبارت دیگر،  تنها راه ارتباطی میان بندگان و خدای معتال راه نماز و پیوست با این ذکر الهی است،  کسانی که نماز را اقامه نمی‌کنند، در حقیقت به همین مقدار از حق فاصله دارند و اما آنان که رابطه عاشقانه ای با نماز دارند، بطور قطع با حق گره خورده و معیّت با حق دارند.

استاد انصاریان به معنای معیّت امیرمؤمنان(ع) با حق، طبق این مصداق (نماز) اشاره کرد و گفت: حضرت لحظه‌ای از نماز جدا نبوده و نماز نیز با آن حضرت معیّت و همراهی دارد، مرحوم مجلسی(ره) در کتاب شریف بحار الانوار از «ابان ‌بن ‌تغلب» که یکی از راویان مورد اعتماد است  نقل کرده است که حضرت صادق(ع) درباره امیرمؤمنان(ع) فرمود: «كَانَتْ لَهُ خَمْسُمِائَةِ نَخْلَةٍ فَكَانَ يُصَلِّي عِنْدَ كُلِّ نَخْلَةٍ رَكْعَتَيْنِ» (امیرمؤمنان(ع) پانصد نخل خرما داشت که کنار هر کدام دو رکعت نماز اقامه می‌کرد) و «وَ كَانَ إِذَا قَامَ فِي صَلَاتِهِ غَشِيَ لَوْنَهُ لَوْنٌ آخَرُ» (هرگاه به نماز می‌ایستادند حالت غش به ایشان دست می‌داد و رنگ چهره مبارکشان رنگ دیگری بود) و «وَ كَانَ قِيَامُهُ فِي صَلَاتِهِ قِيَامَ الْعَبْدِ الذَّلِيلِ- بَيْنَ يَدَيِ الْمَلِكِ الْجَلِيلِ» (سبک نماز خواندن حضرت این گونه بود که وقتی به نماز می‌ایستاد، گوئی یک بنده ذلیل و حقیری در مقابل پادشاهی بزرگ ایستاده است) و «كَانَتْ أَعْضَاؤُهُ تَرْتَعِدُ مِنْ خَشْيَةِ اللَّهِ عَزَّ وَ جَلَّ» (هنگام نماز، تمام اعضای آن حضرت از خشیت خدای متعال به لرزه می‌افتاد) و «وَ كَانَ يُصَلِّي صَلَاةَ مُوَدِّعٍ يَرَى، أَنَّهُ لَا يُصَلِّي بَعْدَهَا أَبَداً» (وقتی به نماز می‌ایستادند، گوئی آخرین نماز عمر خود را اقامه می‌کرد؛ بطوری که گویی پس از آن، نماز دیگری نخواهد داشت).

استاد حوزه علمیه بیان داشت: معیّت امیرمؤمنان(ع) آنچنان در این مصداق قوی است که ولادت حضرت در کعبه و شهادت حضرت نیز در مسجد و در حال نماز واقع شده ‌است، بنابراین معنای «عَلِيٌّ مَعَ الْحَقِّ» در این صورت این است که وجود مبارک امیرمؤمنان(ع) با حق است یعنی با نماز است و حق با اوست یعنی نماز با اوست.

میـسر نگردد بـه کس ایـن سعادت        به مسجد ولادت به مسجد شهادت

مفسرّ، محقق و پژوهشگر علوم و معارف قرآن کریم در بخش دیگری از گفتار خود با مسأله «یاد خدای متعال» و مصداق های قرآنی آن اشاره داشته و می افزاید: یکی دیگر از مصادیق ذکر در قرآن کریم «یاد خدای متعال» است همانطور که در سوره  مبارکه حج آیه 39 و در سوره مبارکه انفال آیه 2 می‌فرمایند؛ « الَّذينَ إِذا ذُكِرَ اللَّهُ وَجِلَتْ قُلُوبُهُمْ» (همان‌ها كه چون نام خدا برده مى‌شود، دل‌هايشان پر از خوف (پروردگار) مى‌گردد). و همچنین در سوره مبارکه نور آیه 37 می‌فرمایند «رِجالٌ لا تُلْهيهِمْ تِجارَةٌ وَ لا بَيْعٌ عَنْ ذِكْرِ اللَّه» (مردانى كه نه تجارت و نه معامله‌اى آنان را از ياد خدا غافل نمی کند) و یا در سوره مبارکه زخرف آیه 36 می‌فرمایند؛ «وَ مَنْ يَعْشُ عَنْ ذِكْرِ الرَّحْمنِ نُقَيِّضْ لَهُ شَيْطاناً فَهُوَ لَهُ قَرين» (و هر كس از ياد خدا روى‌ گردان شود شيطان را به سراغ او مي‌فرستيم پس همواره قرين اوست!).

استاد انصاریان ادامه داد: با توجه به آیات فوق،که بیانگر یکی از زیباترین مصادیق حقّ در قرآن است، می‌توان یاد خداوند متعال را دست‌کم در سه حوزه «زبان»، « قلب» و «عمل» بررسی نمود چرا که هر کدام از این سه میدان، می‌تواند مکان نمایش ذکرالله باشد، و امیرمؤمنان(ع) در این سه میدان عین حقّ بوده و معیّت با حقّ دارد.

وی در  حوزه زبان بیان داشت: برای درک این حقیقت می‌توان به «نهج البلاغه» مراجعه‌کرد تا حقیقت این معیّت روشن شود. اگر فرصت بود تا با مراجعة به این دریای الهی به بررسی ناگفته‌هایی از حقایق معیّت حقّ با حضرت می‌پرداختیم، اما به علت نبود فرصت کافی از آن چشم می‌پوشیم.

نویسنده کتاب « فرهنگ مهرورزی» اظهار داشت: فقط در این قسمت به یک کلام عرشی اشاره‌ای اجمالی خواهیم داشت، که بعضی جوامع حدیثی به آن اشاره کرده‌اند. حضرت می‌فرمایند: «جُمِعَ الْخَيْرُ كُلُّهُ فِي ثَلَاثِ خِصَالٍ» (تمام خیرها در سه خصلت جمع شده است) «النَّظَرِ وَ السُّكُوتِ وَ الْكَلَامِ» (نگاه، سکوت و سخن) «وَ كُلُّ نَظَرٍ لَيْسَ فِيهِ اعْتِبَارٌ فَهُوَ سَهْوٌ» (هر نگاهی که در آن اعتبار نباشد، سهو و اشتباه است) «وَ كُلُّ سُكُوتٍ لَيْسَ فِيهِ فِكْرٌ فَهُوَ غَفْلَةٌ» (و هر سکوتی که همراه با تفکر نباشد، غفلت است)، «وَ كُلُّ كَلَامٍ لَيْسَ فِيهِ ذِكْرٌ فَهُوَ لَغْوٌ» (و هر سخنی که در آن ذکر خدا نباشد، لغو و بیهوده است)، سپس حضرت می‌فرماید؛ «طُوبَى لِمَنْ كَانَ نَظَرُهُ عِبْرَةً وَ سُكُوتُهُ فِكْرَةً وَ كَلَامُهُ ذِكْراً» (خوشا بر احوال کسی که نظرش مایة عبرت، سکوتش همراه با فکر و کلامش ذکر (خداوند) باشد) اصرار و تکیه امیرمؤمنان(ع) در فراز «کلامُهُ ذکرا» اهمیت ذکر زبانی را روشن می‌کند.

استاد اخلاق حوزه های علمیه با اشاره به مقوله «ذکر زبانی» ادامه داد: ذکر زبانی هم از موارد ذکر است. بیشترین ذکری که در قرآن کریم به آن دستور داده شده است و حتی بر پیامبر اکرم(ص) نیز واجب شده، ذکر «سبحان الله» است.  هنگام گفتن «سُبْحانَ الله»، حتماً باید قلب توجه عمیقی به مفهوم آن داشته باشد. در نماز واجب تعداد «سُبْحانَ الله» در رکوع، سجده و رکعت سوم و چهارم نماز، از همه ذکرها بیشتر است. «سُبْحانَ الله» یعنی پروردگار در ذات، صفات و عمل خود از هر عیب و نقصی پاک و منزّه است.

وی بیان داشت: وقتی ذکر «سُبْحانَ الله» گفته می‌شود و  به مفهوم آن هم توجه عمیق قلبی حاصل می‌شود، چه در نماز و چه در خارج از نماز، بدین معناست که خدای متعال از هرگونه عیب و نقصی در ذات، صفات و افعال خود پاک و منزّه است و هیچ نقصی در او راه ندارد.

استاد انصاریان به تأثیر عملی ذکر در رفتارهای انسان اشاره کرد و گفت: پس این‌ همه عیب و نقصی که در زندگی انسان‌هاست، چرا وجود دارد؟ قرآن کریم، پاسخ این پرسش را این چنین داده است: «وَمَا أَصَابَكَ مِن سَيِّئَةٍ فَمِن نَّفْسِكَ»، بنابراین شخص ذاکر وقتی ذکر شریف «سبحان الله» را بر زبان جاری می‌کند، در حقیقت به این واقعیت اعتراف می‌کند که خدای متعال از هرگونه نقصی مبراست و سر چشمه تمام زیبایی‌هاست. شخص ذاکر با این ذکر اعتراف می‌کند که تمام نقص‌ها و کمبودها از موجود محتاجی به نام انسان است، نه از ناحیة خدای متعال، به همین خاطر پیامبر اسلام(ص) فرمودند: «تُخَلِّقُوا بِاَخْلاقِ اللهَ» ؛ یعنی خود را به اخلاق خدا آراسته کنید؛ یعنی کمبودها و نقص‌های خود را با اخلاق الهی جبران کنید و به دنبال رسیدن به کمال مطلق باشید.

وی ادامه داد: در قرآن و روایات خدای متعال از حسادت به شدت مذمّت کرده است و انسان حسود را دوست ندارد، چون حسادت عیب و نقص است، پس انسان ذاکر نباید حسود باشد؛ خدای متعال بخیل نیست، ظالم نیست، حریص نیست؛ انسان ذاکر هم بخیل، ظالم و حریص نمی‌باشد؛ بنابراین با استعانت از ذکر باید نقص‌ها را از خود برطرف نماییم.

اگر انسان در زندگی اقتصادی‌ خود گرفتار ربا و حرام‌خواری است و تجاوز به حقوق مردم می‌کند؛ همه این‌ها نقص و عیب است؛ انسان باید همه این موارد را از خود برطرف نماید تا در حد توان بی‌نقص شود. مگر ممکن است انسان در این طوفان‌های عجیب و غریب زندگی، بی‌عیب و نقص زندگی کند؟ باید پاسخ داد؛ بله می‌تواند، چرا که 124 هزار نفر بی‌عیب و نقص زندگی کردند. چهارده نور تابناک در این دنیا، بی‌عیب و نقص زندگی کردند. اکنون هم امام عصر(عج) در بین ما است که در حیات و زندگی آن حضرت هیچ عیب و نقصی وجود ندارد. پس باید کوشید تا نقص‌های خود را برطرف نموده و با گره خوردن به ذکر حقیقی در جمع ذاکران الهی قرار گرفته و از آثار و برکاتش بهره‌مند شویم.

نویسنده کتاب ارزشمند « تفسیر حکیم» اظهار داشت: انجام ذکر در حوزه قلب؛ در این حوزه نیز امیرمؤمنان(ع) حقّ است و حقّ نیز با اوست. در روایت بسیار مهمی که در کتاب «توحید» نوشته مرحوم شیخ صدوق (اعلی الله مقامه) نقل شده است و مرحوم علامه طباطبائی(ره) در جلد 6 المیزان ضمن بحث مهمی پیرامون توحید آن را ذکر کرده است این است که: ابی‌حسن‌موصلی از امام صادق(ع) نقل کرده است که مردی به نام «ذعلب» در معرکه جنگ جمل خدمت امیرمؤمنان(ع) رسید و عرض کرد: «يَا أَمِيرَ الْمُؤْمِنِينَ هَلْ رَأَيْتَ رَبَّكَ حِينَ عَبَدْتَهُ؟» (آیا خدایت را هنگامی که عبادت می‌کنی دیده ای؟) حضرت فرمود: «فَقَالَ وَيْلَكَ مَا كُنْتُ أَعْبُدُ رَبّاً لَمْ أَرَهُ!»؛ وای بر تو!! من پروردگاری را که ندیده باشم عبادت نمی کنم! آن مرد پرسید چگونه او را دیده‌اید؟ حضرت فرمود: «قَالَ وَيْلَكَ لَا تُدْرِكُهُ الْعُيُونُ فِي مُشَاهَدَةِ الْأَبْصَارِ وَ لَكِنْ رَأَتْهُ الْقُلُوبُ بِحَقَائِقِ الْإِيمَانِ» (وای بر تو هرگز با چشم سر مشاهده نمی‌شود، بلکه او با چشم دل با حقیقت ایمان دیده می‌شود).

استاد حوزه علمیه ادامه داد: آنچه از این بیان روشن می‌شود این است که ذکر قلبی هر چیز در جوارح انسان مشاهده نمی‌شود ولی در وجود ذاکر و قلب او تحقق داشته و این ذکر در جوارح انسان مؤمن تجلّی و تبلور دارد.

 نویسنده کتاب « فضل و رحمت الهی » به مقوله ذکر در حوزه عمل اشاره کرد و گفت: در حوزه عمل نیز حضرت در اوج معیّت با حقّ قرار دارد، به طوریکه در روایتی آمده است؛ "حبة عُرَنی می‌گوید: شبی از شبها من و «نوف بکالی» مقابل دالان ورودی منزل خوابیده بودیم، ناگهان امیرمؤمنان(ع) را مشاهده کردیم که مانند انسانهای واله و شیدا در حالی‌که دستانش را به دیوار می‌کشید و آیه شریفه: «إِنَّ في‌ خَلْقِ السَّماواتِ وَ الْأَرْضِ وَ اخْتِلافِ اللَّيْلِ وَ النَّهارِ لَآياتٍ لِأُولِي الْأَلْبابِ» را تلاوت می‌کرد از کنار ما می‌گذشت، همین‌که به ما رسید پرسید: ای «حبه» خواب هستی یا بیدار؟ عرض کردم حال شما که این‌گونه است ما چگونه بخوابیم؟ حضرت گریست و سپس فرمود: «يَا حَبَّةُ إِنَّ لِلَّهِ مَوْقِفاً وَ لَنَا بَيْنَ يَدَيْهِ مَوْقِفٌ لَا يَخْفَى عَلَيْهِ شَيْ‌ءٌ مِنْ أَعْمَالِنَا» (ای حبه! همانا برای ما و خدای متعال موقف و جایگاهی است که هیچ چیز از اعمال ما از او مخفی نمی ماند)، «يَا حَبَّةُ إِنَّ اللَّهَ أَقْرَبُ إِلَيَّ وَ إِلَيْكَ مِنْ حَبْلِ الْوَرِيدِ» (ای «حبه!» خدای متعال به من و تو از رگ گردن نزدیک‌تر است)؛ «يَا حَبَّةُ إِنَّهُ لَا يَحْجُبُنِي وَ لَا إِيَّاكَ عَنِ اللَّهِ شَيْ‌ءٌ» (ای «حبه!» هیچ چیز میان ما و او حائل نیست!)، سپس حضرت رو به «نوف بکالی» کرد و فرمود: ای نوف بیدار هستی یا خواب؟ پاسخ دادم: با امیرالمؤمنین(ع) بیدارم! حضرت فرمود: «يَا نَوْفُ إِنْ طَالَ بُكَاؤُكَ فِي هَذَا اللَّيْلِ مَخَافَةً مِنَ اللَّهِ عَزَّ وَ جَلَّ قَرَّتْ عَيْنَاكَ غَداً بَيْنَ يَدَيِ اللَّهِ عَزَّ وَ جَلَّ» (ای «نوف!» اگر گریه‌ات در این شب از خوف خدای متعال بسیار باشد، فردای قیامت چشمانت در پیشگاه خدای متعال روشن خواهد بود)؛ «يَا نَوْفُ إِنَّهُ لَيْسَ مِنْ قَطْرَةٍ قَطَرَتْ مِنْ عَيْنِ رَجُلٍ مِنْ خَشْيَةِ اللَّهِ إِلَّا أَطْفَأَتْ بِحَاراً مِنَ النِّيرَانِ»، (ای «نوف!» قطره‌ای نیست که از چشمان مردی بر اثر خشیت و خوف از خدای متعال بریزد مگر آنکه دریایی از آتش را خاموش می‌کند!)، سپس در حالی که می‌گذشت این اشعار را زیر لب زمزمه می‌نمود:

«لَيْتَ شِعْرِي فِي غَفَلَاتِي» (خداوندا ای کاش می‌دانستم در حال غفلت‌هایم)

«أَ مُعْرِضٌ أَنْتَ عَنِّي أَمْ نَاظِرٌ إِلَيَّ» (آیا از من رویگردانی یا به من می‌نگری)

«وَ لَيْتَ شِعْرِي فِي طُولِ مَنَامِي وَ» «قِلَّةِ شُكْرِي فِي نِعَمِكَ عَلَيَّ مَا حَالِي» ((و ای کاش می‌دانستم با این خواب طولانی و سپاس اندکم در برابر نعمت‌هایت، چه حالی نزد تو دارم)، حبة عرنی می‌گوید: به خدا سوگند! امیرمؤمنان(ع) در این حال بود تا این‌که صبح دمید.  در این روایت شریف تأثیر فراوان ذکر عملی در رفتارهای امیر‌المؤمنین(ع) که تحقق عینی ذکر و معیّت او با حق است روشن و آشکار می شود و ترسیم ذکر عملی در رفتارهای آن حضرت را به تصویر کشیده ‌است.

وی در بخش دیگری از گفتار خود به ارزشمندترین ذکر اشاره کرده و می افزاید: با کنار هم قرار دادن آیات و روایات به این نتیجه می‌رسیم که ارزشمندترین ذکر «ذکر قلبی» است که به معنای توجه عمیق قلب به حق و حقیقت می‌باشد، نکتة مهم این است که توجه و ذکر باید پیوسته و دائمی باشد؛ یعنی انسان می‌بایست همه‌ جا و همه ‌وقت و در هر کاری، قلباً توجه به پروردگار داشته باشد، و همواره متوجه باشد که خدای متعال مراقب اوست و او را می‌بیند؛ چنانچه قرآن کریم می‌فرماید: «أَلَمْ يَعْلَمْ بِأَنَّ اللَّهَ يَرَى» این یک ذکر قلبی و باطنی است که در اوج عظمت و برتری و ارزش قرار دارد. گرچه خدای متعال با چشم ظاهر دیده نمی شود و به تعبیر قرآن کریم: «وَ لَا تُدْرِكُهُ الْأَبْصَارُ وَهُوَ يُدْرِكُ الْأَبْصَارَ» اما درک این حقیقت، که خداوند متعال ناظر و حاضر است، انسان را در جمع ذاکران حقیقی قرار می‌دهد.

استاد اخلاق حوزه علمیه قم بیان داشت: مرحوم علامه حلی(ره) در کتاب پر قیمت «کشف الیقین فی فضایل امیرالمؤمنین(ع)» به نقل خوارزمی که یکی از علمای مشهور اهل تسنن است نقل کرده که یکی از همسران رسول ‌خدا(ص) گفت: شنیدم از رسول‌ خدا(ص) که  فرمود: «ذِکْرُ عَلِیٍّ عِبَادَةٌ» (ذکر و یاد امیرمؤمنان(ع) عبادت است).

این مفسرّ، پژوهشگر و محقق حوزه علمیه افزود: این ذکر در هر مرحله‌ای که باشد، ذکر حق است و ذکر حق عبادت است، پس اگر بگوییم ذکر علی(ع) عبادت است چون ذکر او، ذکر الله است، این کلام عین واقعیت است، حال فرقی نمی‌کند این ذکر به عنوان یاد امام واجب‌ الاطاعه باشد، که نوعی عبادت است؛ یا به عنوان ذکر فضایل و مناقب حضرت باشد که باز هم عبادت است، و یا برای واسطه قرار دادن آن حضرت در مشکلات زندگی که در این صورت هم عبادت محسوب می‌شود، زیرا یاد کردن آن حضرت دارای آثار فراوانی است؛ از جمله هنگامی که به یاد ایشان می‌افتیم، یاد خدای متعال و عظمت او در وجود ما تجلّی می‌کند و این تجلّی، یاد خدا و عبادت اوست.

استاد حوزه های علمیه ادامه داد: یکی دیگر از آثار و برکات ذکر علی(ع) این است که وقتی آن حضرت، یا سایر معصومین را یاد ‌می‌کنیم، همین ذکر، مقدمه‌ای است برای این‌که در اعمال و رفتار خود نیز آنان را یاد کنیم و سعی کنیم در حد توان مطابق سیره و سنّت آنان عمل نماییم، خداوند در قرآن کریم می‌فرماید: «إِنَّمَا وَلِيُّكُمُ اللّهُ وَرَسُولُهُ وَالَّذِينَ آمَنُواْ الَّذِينَ يُقِيمُونَ الصَّلاَةَ وَيُؤْتُونَ الزَّكَاةَ وَهُمْ رَاكِعُونَ» (امیرمؤمنان(ع) در حال رکوع، به فقیر زکات (صدقه) داد. این آيه شریفه می‌فرماید: خدای متعال و رسول‌ خدا، و همچنین مؤمنانی که در حال رکوع، زکات می‌دهند، ولیِّ شما محسوب می‌شوند؛ بنابراین توجه و التفات از روی ایمان و اعتقاد به امیرمؤمنان(ع) که امام واجب‌‌الاطاعه هستند، عبادت است).

استاد انصاریان تصریح کرد: توجه قلبی به حضرت به‌عنوان امامی که کتاب الله، یدالله، عین الله و اُذُن الله است ذکر و عبادت الهی است، بنابراین وقتی که گذشتگان ما، محبت، ولایت، امامت و اطاعت واجب آن حضرت را به ما آموزش دادند، ما هم به خانواده و همسایه‌های خود، مردم کوچه و بازار، معلم‌ها، دانش‌آموزان، استادان و دانشجویان آموزش می‌دهیم، همه اینها از مصادیق ذکر است چون ذکر علی(ع) عبادت است.

ذکر و حبّ علی(ع)، سرمایه شیعیان

وی در بخش دیگری از سخنانش با طرح این پرسش که اگر از تمام پادشاهان و ‌حاکمان دنیا پرسیده ‌شود سرمایه اصلی کشور را در کدام محل ذخیره می‌کنند؟ گفت: آنها پاسخ می‌دهند در بانک مرکزی آن کشور، یعنی در ساختمان محکم و مطمئنی که از دستبرد سارقان و هرگونه خطرات احتمالی محفوظ باشد. حال باید این سؤال را مطرح کرد که خزانة ثروت شیعیان کجاست؟ خدای متعال قلوب شیعیان را خزانه بالاترین و با ارزش‌ترین ثروت‌ها و گوهرها قرار داده است؛ جواهرهایی به نام پیامبر خدا(ص) و ائمّة معصومین(ع) در قلب ما قرار دارند، پس باید کوشید تا اینکه مبادا این خزانه مورد سرقت سارقان قرار گرفته یا دچار حریق شود.

نویسنده کتاب «تمرین بندگی» ادامه داد: بنابراین ما خزانه‌ دار گوهر محبت خدا هستیم؛ قلب ما حرم خداست و در حرم خدا هرگز غیر خدا را نباید جای داد، اگر ما ذکر و یاد ائمة طاهرین(ع) را داشته باشیم، در حقیقت این ذکر مصداق ذکر حق است و در این‌که ذکر حق بطور قطع عبادت است هیچ شکی نیست، بنابراین ذکر اهل‌بیت(ع) عبادت است.

استاد انصاریان بیان داشت: اشک در عزای امام حسین(ع) گوهری است که تنها در خزانه قلب مؤمنان قرار گرفته است، رسول‌خدا(ص) فرمود: «انَّ لِقَتْلِ الْحُسَيْنِ عليه السلام حَرارَةً فى قُلُوبِ الْمُؤمنينَ لا تَبْرَدُ ابَداً» یعنی برای شهادت حضرت ابی‌عبدالله ‌الحسین(ع) در دلهای مؤمنان حرارتی است که هرگز سرد نخواهد شد و این سرمایه‌ الهی در قلوب شیعیان علی(ع) است و این یکی از بارزترین و آشکارترین نمونه های ذکر الله است، که می‌توانیم با مداومت بر آن با حق معیت پیدا کنیم.

برگرفته از کتاب ارزشمند علی و حق اثر استاد حسین انصاریان

انتهای پیام /


منبع : پایگاه عرفان
  • استاد انصاریان
  • تحلیل حدیث «ذکر علیٍ عباده» از منظر استاد انصاریان
  • تحلیل حدیث
  • ذکر علیٍ عباده
  • کتاب ارزشمند علی و حق
  • 157
    0
    0%
     
    نظر شما در مورد این مطلب ؟
     
    امتیاز شما به این مطلب ؟

    آخرین مطالب

    مراسم عزاداری فاطمیه دوم با سخنرانی استاد انصاریان ...
    گزارش تصویری از دیدار جمعی از هنرمندان قم با استاد ...
    غرب هنر عریانی را برای تخریب انسانیت آورده است
    پوشش یا حجاب دستورى قرآنى و تكليفى انسانى است
    توحید نیرویِ اتصال مؤمنین به پروردگار عالم است
    کتاب «کامل الزیارات» با ترجمه استاد انصاریان روانه ...
    تمام وجود زهرا(س) یکی از نشانه‌های بزرگ‌تر خدا در ...
    گزارش تصویری سخنرانی استاد انصاریان در فاطمیه اول
    برنامه سخنرانی استاد انصاریان در دهه نخست فاطمیه مشخص ...
    پیام تسلیت استاد انصاریان در پی شهادت استاد فخری زاده

    بیشترین بازدید این مجموعه

    رونمايی 9 كتاب اسلامی در دانشگاه بين‌المللی اسلامی ...
    ظهور پیامبر دروغین با معجزه سانتریفیوژ در تهران
    برگزاری دوره آموزش احكام و مناسك حج برای شيعيان ...
    طاعون تشیع، آفریقا را فرا گرفته است!
    گزارش تصویری / پیاده روی اربعین حسینی در عراق
    استاد انصاریان: دین خدا را تکه تکه نکنید/ انجام تکالیف ...
    استاد انصاریان: سالهاست جنگ فرهنگی علیه شیعه در جریان ...
    استاد انصاریان: خاموش کردن نفس؛ قدرت روحی بالا، ...
    استاد انصاریان پاسخ می‌دهد: راه رسیدن به خیر دنیا، ...
    انسان‌ها چگونه به نابودی کشیده می‌شوند؟ پاسخ استاد ...

     
    نظرات کاربر
    پر بازدید ترین مطالب سال
    پر بازدید ترین مطالب ماه
    پر بازدید ترین مطالب روز

    گزارش خطا