فارسی
يكشنبه 26 ارديبهشت 1400 - الاحد 3 شوال 1442
قرآن کریم مفاتیح الجنان نهج البلاغه صحیفه سجادیه
417
0
نفر 0
0% این مطلب را پسندیده اند

انصاف اهل انصاف!

من از ميان صدها كتاب علمى و تحقيقى و روايى و تاريخى كه در امر ولايت و امامت‌ و جانشينى پس از پيامبر صلى الله عليه و آله نوشته شده فقط يك سخن از حضرت على بن موسى الرضا عالم آل محمد عليهم السلام نقل مى‌كنم باشد كه اهل انصاف به انصاف خود تكيه كنند.
عبدالعزيز بن مسلم كه از ياران و ارادتمندان و مخلصان حضرت رضاست مى‌گويد:
در ابتداى ورودمان به مرو در خدمت امام رضا عليه السلام در روز جمعه در جامع مرو بوديم، بين مردم در امر امامت پس از پيامبر صلى الله عليه و آله سخنان زيادى رد و بدل شد و اختلاف زيادى كه بين مردم در مسئله امامت بود مورد مذاكره قرار گرفت پس از آن جلسه به خدمت مولايم حضرت رضا عليه السلام رسيدم و داستان مردم را بازگو كردم، حضرت لبخندى زد و فرمود: اى عبدالعزيز! اين مردم جاهل و نادانند و در رأى و عقيده خود كلاه سرشان رفته، به حقيقت خداوند عزّوجلّ جان رسول خدا صلى الله عليه و آله را نگرفت مگر اين كه دين را براى او كامل كرد و قرآنى به او عنايت فرمود كه شرح هر چيز در آن است، حلال و حرام و حدود و احكام و آنچه مردم بدان نياز دارند همه را در آن بيان كرد و فرمود:
[ما فَرَّطْنا فِي الْكِتابِ مِنْ شَيْ‌ءٍ].
ما چيزى را در كتاب [تكوين از نظر ثبت جريانات هستى و برنامه‌هاى آفرينش‌] فروگذار نكرده‌ايم.
در سفر حجة الوداع كه آخر عمر پيامبر صلى الله عليه و آله بود آيه سوم سوره مائده را نازل كرد:
[الْيَوْمَ أَكْمَلْتُ لَكُمْ دِينَكُمْ وَ أَتْمَمْتُ عَلَيْكُمْ نِعْمَتِي وَ رَضِيتُ لَكُمُ الْإِسْلامَ دِيناً].
امروز [با نصبِ على بن ابى‌طالب به ولايت، امامت، حكومت و فرمانروايى بر امت‌] دينتان را براى شما كامل، و نعمتم را بر شما تمام كردم، و اسلام را برايتان به عنوان دين پسنديدم.
امر امامت از تمام نعمت است، پيامبر صلى الله عليه و آله از دنيا نرفت تا براى همگان همه معالم دين را بيان كرد و راه را براى آنان روشن ساخت و آن‌ها را بر جاده حق واداشت و على عليه السلام را بر آنان رهبر و پيشوا نمود و از چيزى كه مورد نياز امت باشد صرف نظر نكرد مگر اين كه بيان فرمود، هر كه خيال كند كه خداوند دينش را كامل نكرده، كتاب خدا را رد نموده و هركس‌ كتاب خدا را رد كند به آن كافر است!!
آيا قدر و موقعيت امامت را در امت مى‌دانند تا اختيار و انتخاب آنان در آن روا باشد؟!
به راستى! امامت اندازه‌اى فراتر و مقامى والاتر و موقعى ارزنده‌تر و آستانى منيع‌تر و ژرفايى فروتر از آن دارد كه مردم با عقل خود به آن رسند، يا با رأى و نظر خود درك كنند يا به انتخاب خود امامى بگمارند.
امامت مقامى است كه حضرت ابراهيم پس از آن كه مقام نبوت و خُلّت را پابرجا كرد بدان رسيد، اين امامت سومين درجه و فضيلتى بود كه خدايش بدان مشرف كرد و نامش را به وسيله آن بلند نمود و فرمود:
[إِنِّي جاعِلُكَ لِلنَّاسِ إِماماً].
من تو را براى همه مردم پيشوا و امام قرار دادم.
خليل از شادمانى به اين نعمت عرضه داشت:
اين مقام در ذرّيه و نژاد من هم هست؟
خداوند فرمود:
[لا يَنالُ عَهْدِي الظَّالِمِينَ‌].
پيمان من [كه امامت و پيشوايى است‌] به ستمكاران نمى‌رسد.
اين آيه امامت و رهبرى هر ظالمى را تا روز قيامت باطل ساخت و آن را مخصوص برگزيدگان پاك ساخت.


منبع : پایگاه عرفان
  • انصاف
  • انصاف با خدا
  • انصاف با خود
  • انصاف در حق دیگران
  • انصاف اهل انصاف!
  • اهل انصاف
  • 417
    0
    0% (نفر 0)
     
    نظر شما در مورد این مطلب ؟
     
    امتیاز شما به این مطلب ؟
    اشتراک گذاری در شبکه های اجتماعی:

    آخرین مطالب

    تأخير اجابت دعا
    رفتار امام حسين (ع) با معلم فرزندش‏
    حكايت انوشيروان و وزير
    خدمت امام رضا(ع) در حمام نیشابور
    حکایت ثعلبة بن حاطب‏
    حکایت دزدی که با یاد خدا عاقبت بخیر شد
    تنبيه نفس در حضور پیامبر (ص)
    حکایتی از لقمه حرام‏
    شب قدر شب گناه نيست!‏
    من دختر بدحجابی بودم با آرایش‌های زیاد

    بیشترین بازدید این مجموعه

    تواضع امیرالمومنین (ع)
    توبه ابولبابه
    عاطفه جانوران
    حكايت ليلى و مجنون‏
    رفتار آموزنده ابوسعيد ابوالخير با شاگردان
    تأخير اجابت دعا

     
    نظرات کاربر
    پر بازدید ترین مطالب سال
    پر بازدید ترین مطالب ماه
    پر بازدید ترین مطالب روز

    گزارش خطا