فارسی
يكشنبه 05 تير 1401 - الاحد 26 ذي القعدة 1443
قرآن کریم مفاتیح الجنان نهج البلاغه صحیفه سجادیه
911
0
نفر 0

الرحمة الواسعه

الرحمة الواسعه

امام زمان، رحمت و لطف گسترده‌ی خداوند بخشایش‌گر است

به هر سو که بنگری، به هر چیزی که نظر افکنی، نشانه‌ای از رحمت، لطف و مهر خداوند مهربان را می‌یابی. او نهال هستی را با محبت غرس نموده، با باران رحمت خویش آبیاری کرد و با عشق پروراند، تا به ثمر نشست و عاشقانه به حراست آن پرداخت. این رحمت و این محبت گسترده‌ی آفریدگار بخشنده، همه‌ی جانداران و بی جان‌ها را فرا گرفته و هر جا نشانه‌ای از خشونت و درشتی بینی، آن نیز در درون خویش کان محبت و رحمت ایزدی است. در کنار هر گلی خاری پدید آورد تا نگاهبان آن باشد و در کنار بهشت، جهنم و دوزخی به پا نمود تا مردمان از شوق بهشت به نیک بختی خود بیندیشند، یا از بیم و ترس آتش، به سرانجام رستگاری نایل آیند: (وَرَحْمَتِی وَسِعَتْ كُلَّ شَیءٍ)؛
رحمت و بخششم سراسر هستی را احاطه نموده است. (1)
(رَبَّنَا وَسِعْتَ كُلَّ شَیءٍ رَحْمَةً وَ عِلْمًا) (2).
در دعای جوشن کبیره و کمیل می‌خوانیم:
یا من سبقت رحمته غضبه؛
ای که رحمتت بر غضبت پیشی گرفته است. (3)
اللهم انی اسئلک برحمتک التی وسعت کل شیء؛
بار الها از تو می‌خواهم به آن رحمت گسترده و بی پایانت که هر چیزی را فرا گرفته است... (4).
پروردگار متعال با رحمتش انبیا و کتاب‌های آسمانی را فرستاد تا مایه‌ی لطف و بخشش برای آدمیان باشند. قرآن، کلام خدای مهربان که از 114 سوره تشکیل شده، 113 سوره آن با رحمت و بخشایش آغاز گشته است.
نبی اکرم و خاندان پاکش (علیهم السلام) از روشن‌ترین و کامل‌ترین مصادیق رحمت و جود خدای سبحان‌اند. آنان لطف ایزدی بر اهل زمین و آسمانند، وجود آن‌ها سبب پیدایش هستی است و بقایشان سبب وجود و بقای هر موجودی است، فرشتگان به برکت وجود آن‌ها و بر آن‌ها به زمین فرود آیند، باران به برکت آن‌ها می‌بارد، اختران و خورشید به یمن آن خاندان عزیز (علیهم السلام) در حرکت‌اند و نور افشانی می‌کنند و فصول و شب و روز را پدید می‌آورند، به واسطه‌ی آنان پروردگار حکیم شناخته و بندگی می‌شود و مردم ره یافته و رستگار می‌شوند. جهان از نور عظمت آن نجیبان و نجیب زادگان (علیهم السلام) به پا شد، بهشت و فرشتگان، ملک و ملکوت از پرتو نورانی آنان، جوهره‌ی هستی به خود گرفت و روشن گشت، آسمان و زمین برکات درون خویش را به یمن و برکت آنان بر زمین و اهل آن عطا کند و با انسان و موجودات، ساز جنگ و دشمنی ننوازد و ساکنانشان را نابود نسازند. هر چیز و هر که هر جا حرکتی کند، رزقی خورد و جامی از نعمتی زند، از آن محمد و آل محمد (صلی الله علیه و آله و سلم) است، خواه معنوی باشد و خواه مادی و همه و همه میهمان آن خجستگان و آن فرخندگان‌اند.
در رستاخیز که همگان حتی انبیا خویشتن را جویند، رسول اکرم (صلی الله علیه و آله و سلم) شعار «وا امتی وا امتی» را پیشه‌ی خود سازد و پیروانش را بجوید، به بهشت قدم نگذارد تا از آنان شفاعت کند و رضا ندهد که پیروی از او در دوزخ گرفتار آید و در صحرای محشر صورت به خاک ساید و از خدای مهربان و بخشاینده، رهایی امتش را بخواهد و این چنین‌اند خاندان نبی اکرم (صلی الله علیه و آله و سلم).
امام صادق (علیه السلام) از پدرش نقل کند که امام زین العابدین (علیه السلام) فرمود:
ما پیشوایان مسلمانانیم،... ما سبب امنیت و آرامش برای اهل زمینیم و همان گونه که اختران سبب امنیت و آرامش اهل آسمان‌هایند به واسطه‌ی ماست که آسمان بر زمین فرو نمی‌افتد، مگر به اذن خدا [آن چه در آسمان سرگردان و در حرکت است به زمین برخورد نمی‌کند تا زمین متلاشی و نابود شود] به سبب ما زمین [دهان باز نمی‌کند و] ساکنان خویش را فرو نمی‌برد. (5)
در تفسیر قمی در تفسیر آیه‌ی شریف (وَلَوْلَا فَضْلُ اللَّهِ عَلَیكُمْ وَرَحْمَتُهُ...) (6) آمده که امام فرمود:
[منظور از] فضل، رسول الله (صلی الله علیه و آله و سلم) است و [مقصود از] «رحمت»، امیرالمؤمنین، علی (علیه السلام) است. (7)
امام صادق (علیه السلام):
ما خاندان پیامبر اکرم (صلی الله علیه و آله و سلم) نعمت‌هایی هستیم که آفریدگار متعال بر بندگانش ارزانی داشته است. (8)
حضرت مهدی قائم آل محمد (صلی الله علیه و آله و سلم) احسان گسترده‌ی خداوند است. نظم و حرکتی که در میان اختران حکمرانی کند، به یمن و برکت آن فرخنده است. بودِ آن امام همام در زمین، به زمین و ساکنانش آرامش و آسایس بخشد و گیتی به حیات و زندگانی ادامه دهد. او همتای رسولی است که وجودش در زمین و میان آدمیان دفع عذاب و بلا از آن سامان کند: (وَمَا كَانَ اللَّهُ لِیعَذِّبَهُمْ وَأَنْتَ فِیهِمْ) (9).
آسمان به ‌اشارت امام زمان (علیه السلام) بخل نورزد و برکاتش را فرو فرستد و خاک، هر خیری که در دل خود نهفته، آشکار سازد، اگر چه آن امام همام از دیدگان مستور است، چونان خورشیدی در پس ابر، همگان را از نور خویش بهره دهد و گرمای وجودش به هستی حیات بخشاید.
آن زاده‌ی زهرا (علیها السلام) صبح‌گاه روز واپسین پیروان و شیفته گانش را از آتش و قهر خدا، نجان دهنده است. در محشری که مهدی (علیه السلام) به پاکند رحمت ایزدی فروغی دیگر دارد، درختان خشک و بی ثمر شکوفه زده، به بار نشینند، زمین کان و گنج‌های پنهان در دل نهانش را بیرون دهد، آسمان بخشنده گردد و این رحمت گسترده در درون نفوذ کند، کینه توزی و دشمنی حتی از میان حیوانات رخت بربندد و همگی رام و علف خوار شوند، درندگان و آهوان در کنار هم بچرند؛ گویی همه از یک گونه و از یک نوع‌اند. (10)
امام زمان (علیه السلام) فرمود:
همان گونه که خورشید در پشت ابرها پنهان گردد و دیدگان آن را ننگرند، آفرینش در روزگار من نیز سود برد. به راستی من برای اهل زمین و ساکنان آن مایه آرامش و آسایشم، همان گونه که اختران برای ساکنان آسمان امنیت و آسایش آرند. (11)
در نیایش «عدیله» به پیشگاه خدای شکوهمند این طور گواهی می‌دهیم:
واپسین از پیشوایان نیک، حضرت مهدی (علیه السلام) است که وجودش به جهان؛ جاودانگی و زندگانی بخشد. به برکت آن خجسته، خلق خدای روزی خورند، با وجود آن حضرت زمین و اسمان آرام گیرند و پایدار باشند. (12)
جابر بن عبدالله انصاری به امام باقر (علیه السلام) گفت:
در لوح و صفحه‌ای که در پیش روی مادرت فاطمه (علیه السلام) بود، چنین نگاشته شده بود: "از امام علی النقی (علیه السلام)، حسن (علیه السلام) را به دنیا آرم که او به سوی من فرا خواند و خزانه دار دانش من است و آن را به فرزندش م ح م د [مهدی (علیه السلام) ] کامل سازم و او برای عالمیان رحمت است." (13)
در زیارت آل یس با این نام درود می‌فرستیم:
السلام علیک ایها العَلَم المنصوب و العلم المصوب و الغوث و الرحمة الواسعه؛ (14)
درود بر تو ‌ای پرچم برافراشته، ‌ای دانش سرازیر کننده، ‌ای فریاد رس، ‌ای رحمت و بخشش گسترده!

پی‌نوشت‌ها:
1- اعراف، آیه‌ی 156.
2- غافر، آیه‌ی 7: «پروردگارا! رحمت و علم تو همه چیز را فرا گرفته است.»
3- مفاتیح الجنان، دعای جوشن کبیر.
4- همان، دعای کمیل.
5- بحارالأنوار، ج5، ص 23، کتاب الامامه، باب1، الاضطرار الی الحجة، ح5.
6- نور، آیه‌ی 21: «و اگر فضل و رحمت الهی بر شما نبود...»
7- بحارالأنوار، ج9، ص 194، کتاب الاحتجاج، باب ماورد عن المعصومین: فی تفسیر الآیات، ح40.
8- «نحن اهل البیت النعیم الذی انعم الله بنا علی العباد»؛ همان ج7، ص 258، کتاب العدل و المعاد، باب11، محاسبة العباد.
9- انفال، آیه‌ی 33: «ولی [ای پیامبر!] تا تو در میان آن‌ها هستی خداوند آن‌ها را مجازات نخواهد کرد.»
10- بحارالأنوار، ج53، ص 85، تاریخ الامام الثانی عشر، باب 29، الرجعه ح86.
11- بحارالأنوار، ج52، ص92، تاریخ الامام الثانی عشر، باب 20، علة الغیبة و کیفیة انتفاع الناس، ح7.
12- مفاتیح الجنان، ص 138.
13- کافی، ج1، ص 528، کتاب الحجة، باب ما جاء فی الأثنی عشر و النص علیهم، ح3.
14- مفاتیح الجنان.

منبع مقاله :
عربان، رسول؛ (1386)، ترسیم آفتاب، قم: نشر خُلُق، چاپ دوم

نویسنده: رسول عربان

 


منبع : راسخون
911
0
0% (نفر 0)
 
نظر شما در مورد این مطلب ؟
 
امتیاز شما به این مطلب ؟
اشتراک گذاری در شبکه های اجتماعی:
لینک کوتاه

آخرین مطالب

پاداش مضاعف حضرت عبّاس (ع)  از سوی اهل‌بیت
دعا؛ اسلحه مؤمن‏
فضیلت شب و روز دحوالارض و اعمال آن
وضعیت زنان در آخرالزّمان
دحوالارض یا گسترش زمین به چه معناست؟!
کاربرد مجاز در قرآن
حجاب از نگاه استاد انصاریان
زیارت امام رضا(علیه السلام) در 23 ذی القعده
23 ذیقعده؛ روز مخصوص زیارتی امام رضا(علیه السلام)
مال حلال و حرام در قرآن و روايات‏

بیشترین بازدید این مجموعه

اهمیت و فضیلت چشم پاکی در نظر اسلام
مواردی که غیبت جایز است
آداب ورود و خروج منزل
مال حلال و حرام در قرآن و روايات‏
نکته‌های زیبای قرآنی
فضیلت شب و روز دحوالارض و اعمال آن
پاداش مضاعف حضرت عبّاس (ع)  از سوی اهل‌بیت
وضعیت زنان در آخرالزّمان
دحوالارض یا گسترش زمین به چه معناست؟!
زیارت امام رضا(علیه السلام) در 23 ذی القعده

 
نظرات کاربر

پر بازدید ترین مطالب سال
پر بازدید ترین مطالب ماه
پر بازدید ترین مطالب روز



گزارش خطا  

^