فارسی
دوشنبه 13 مرداد 1399 - الاثنين 13 ذي الحجة 1441

  675
  0
  0

بر كفر ماندن و بر كفر مردن‏

 

 

منابع مقاله:

کتاب   : تفسير حكيم جلد پنجم

نوشته : حضرت آیت الله حسین انصاریان

  

 

كفر از نظر لعنت به معناى پوشانيدن است، كتمان نمودن هويت و شخصيت خود از حق، و ميان خود و حقيقت حجاب قرار دادن، چهره انسانى خود را از نور معرفت و ايمان پنهان داشتن، و حقى كه اظهارش براى هدايت ديگران واجب است، كتمان نمودن و خلاصه راه راست و درستى و صدق و حقيقت را به روى خود و ديگران مسدود نمودن و اين جنايت و خيانت را تا زمان مرگ ادامه دادن زشت ترين و بدترين مرحله كفر و پرده پوشى بر رخسار با عظمت حق است.

در همه روزگاران حق در همه زمينه ها با تابندگى ويژه اش بخصوص كه همراه با دليل و برهان بوده، و با عقل سليم و فطرت انسانى هماهنگى داشته واضح و روشن، و براى همگان در هر سطحى از عقل آگاهى بودن قابل درك و فهم بوده است، و راه رشد و تعلى و تربيت تو كمال آدميان به آن بستگى داشت.

حق در چهره هدايت، و به صورت مشعل فروزان و پر فروغ از ابتداى شروع حيات انسانى به وسيله پيامبران الهى فرا راه انسان قرار گرفت، ولى گروهى از مردم كه به خاطر فهم بالا و درك مناسب مسئول هدايت ديگران بودند، و از دانش و آگاهى نسبت به حق بهره داشتند چه در زمان انبيا و چه در خالى بودن زمان از پيامبران، به خاطر آلوده بودن به هوا و هوس نامعقول و تمايلات نامشروع، و براى حفظ رياست خود بر عوام مردم، و پر كردن كيسه و جيب خويش از دست رنج ديگران حق را كتمان نموده و با اين عمل بسيار زشت راه رشد و تربيت و كمال و سعادت را به روى ديگران بستند و با دست خود، وجود خود را نيز از حق و عمل به حق پنهان داشتند، و بر اين خيانت خود تا لحظات پايانى عمرشان پافشارى ورزيدند و به فرموده قرآن مجيد كافر ماندند و كافر مردند، و با محروم كردن خود و ديگران لعنت ابدى خدا و فرشتگان و همه مردم را براى وجود نحس خود خريدند.

جمله اسميه وَ هُمْ كُفَّارٌ اصرار بر كفر و ثابت ماندن بر آن و توقف از توبه را مى رساند.

آرى كتمان كنندگان حق، كه نخواستند توبه كنند، و به عمد به ضلالت و گمراهى و تيره بختى نسل زمان خود و نسل هاى بعد رضايت دادند، در پيشگاه خداوند كافر محسوب شده اند، و بر اين اساس علماى اهل كتاب بدون اختصاص داشتن به دوره و زمانى، به سبب كتمان بينات و آيات و احكام سعادتبخش فرهنگ حق، و امتناع از توبه، و اصرار ورزيدنشان بر كار بسيار زشتشان كافرند، و در معرض لعنت خدا و فرشتگان و همه انسان ها هستند.

 

استحقاق كافر بر لعنت همگان:

لعن به معناى دورى و طرد از پيشگاه حق، و محروميت از رحمت واسعه الهيه است، و مستحق آن كسى است كه مسئوليتى كه نسبت به رساندن حقايق و احكام حضرت حق به مردم دارد انجام ندهد.

يقيناً شانه خالى كردن از اين مسئوليت عظيم، و كار بسيار پرثمر، گروه كثيرى از مردم را كه در دين شناسى و دين دارى اعتماد به دارندگان اين مسئوليت دارند از مسير هدايتى كه پيامبران الهى ارائه كرده اند محروم مى سازد، و خود آنان را هم در منجلاب كفر فرو مى برد، و هنگامى كه مردمان عقب مانده، چه در دنيا و چه در آخرت. به وضع خود و ماندشان در گمراهى آگاهى شوند به زبان حال يا مقال آنان را لعنت مى كنند، و گرفتار شدنشان را به عذاب بى تخفيف الهى در خواست مى نمايند، و در اين ميان همه فرشتگان الهى نيز به خاطر اين كه اين نابكاران مانع روى آوردن مردم به حق شدند، و آنان را از گرويدن به هدايت بازداشتند و سبب تيره روزى نسل ها شدند مورد لعنت قرار دهند.

اين جمله اسميه أُولئِكَ عَلَيْهِمْ ... دلالت بر دوام و ثبات و خلود لعن بر آنان دارد، تا عبرتى باشد براى آنان كه حق را كتمان مى كنند، و ملت ها را از روى آوردن به حق محروم مى نمايند.

الميزان مى گويد، نظر تمام لعن كنندگان دور شدن شخص مورد لعن از سعادت است، و از طرفى سعادت واقعى همان سعادت دينى است، و اين سعادت چون راه آن از طرف خداوند روشن شده و با فطرت هم كاملًا منطبق است، فقط كسانى از آن محروم مى شوند كه از راه عناد و انكار وارد شوند، بديهى است اين محروميت مال كسانى است كه دانسته در اين راه عناد و انكار قدم مى گذارند و گرنه كسى كه آگاهى ندارد بى تقصير است، و از طرف ديگر از دانشمندان و آگاهان پيمان گرفته شده كه علوم خود را در ميان مردم منتشر سازند و آيات و وسائل هدايت را در دسترس عموم بگذارند، بنابراين اگر آنان در مقام اخفاء و كتمان برآيند، و از نشر علوم خود مضايقه كنند، در حقيقت راه انكار را پوئيده اند و مورد لعن و نفرين تمام لعن كنندگان خواهند بود.

روى اين حساب هدف از الَّذِينَ كَفَرُوا در اين آيه همان منكران و معاندان يعنى كتمان كنندگان آيات الهى است كه كيفر آنان را هم در پايان آيه بيان فرموده است.

و به اين ترتيب هر لعنى از كسى سر زند شامل حال آنان خواهد بود، و اين مسئله را استثنائى نيست، در حقيقت اين گونه افراد حكم شيطان را دارند كه خداوند درباره او فرموده:

وَ إِنَّ عَلَيْكَ اللَّعْنَةَ إِلى يَوْمِ الدِّينِ: «1»

و برابر اين آيه تمام لعنت ها تا قيامت بر اوست از اينجا استفاده مى شود اينگونه دانشمندان كه علوم هدايت گر خود را از مردم كتمان مى كنند و در نهايت مردم به گمراهى مى افتند در اين لعن عام و مطلق شريك شيطان اند. «2»

 

پی نوشت ها:

 

______________________________

(1)- حجر 35.

(2)- الميزان ج 1، ص 552، و ص 553.

 


منبع : پایگاه عرفان
  675
  0
  0
امتیاز شما به این مطلب ؟

آخرین مطالب

    رابطه متقابل امیرمؤمنان(ع) و حق - بخش اول
    رابطه متقابل امیرمؤمنان(ع) و حق - بخش اول
    رابطه متقابل امیرمؤمنان(ع) و حق - بخش اول
    رابطه متقابل امیرمؤمنان(ع) و حق - بخش دوم
    رابطه متقابل امیرمؤمنان(ع) و حق - بخش دوم
    خلافت بلافصل امیرمؤمنان علی(ع)
    خلافت بلافصل امیرمؤمنان علی(ع)
    دو شاخصه برای پیروان مولای غدیر!
    دو شاخصه برای پیروان مولای غدیر!
    غدیر چشمه جوشان حق  

بیشترین بازدید این مجموعه

      اصول خودسازی به بیان فیض کاشانی
      زاد روز کریم اهل بیت امام حسن مجتبی علیه السلام مبارک
      رمضان، بهار انتظار
      علی، برترین و والاترین انسان
      اسم اعظمی که خضر نبی به علی(ع) آموخت
      اهمیت کتاب اللّه و اسرار و فلسفه احکام
      نقد و بررسی دیدگاه فریقین درباره «اهل ذکر»
      اسرار زیارت امام رضا (ع)
      زیارت پیام آور شور و شوق
      بی عدالتی در کفاره گناهان!

 
نظرات کاربر
پر بازدید ترین مطالب سال
پر بازدید ترین مطالب ماه
پر بازدید ترین مطالب روز