فارسی
چهارشنبه 17 آذر 1400 - الاربعاء 4 جمادى الاول 1443
قرآن کریم مفاتیح الجنان نهج البلاغه صحیفه سجادیه
455
0
نفر 0
0% این مطلب را پسندیده اند

اميد شيطان براى اغواى انسان

 

 يكى از بزرگان دين ، پدر مرحوم آيت الحق سيد على قاضى ، استاد علامه طباطبايى ، مى فرمودند : خداوند پرده را از چشم من كنار زد و من ابليس را ديدم . هر دو نوك كوه ايستاده بوديم . در اين مكاشفه ، به او گفتم : محاسن من سپيد شده ، عمر من گذشته ، استخوان هايم پوك شده ، كارى به كار من نداشته باش . ابليس گفت : نمى توانم ؛ چون كار من اين است كه به شما كار داشته باشم . هفتاد سال به دنبال تو دويده ام تا چنگالم به تو گير كند .

 معلوم مى شود كه هفتاد سال به او راه نداده است . مى گويد : به او گفتم : با من چه كار دارى ؟ من كه براى گناه و معصيت با اين كمر خم شده ، محاسن سفيد و آثار مرگ به پيشانى ، پير شده ام .

 

 سپيد گشتن مو ترجمان اين سخن است

كه سر بر آر ز خواب گران ، سپيده دميد

 

 چه كار دارى ؟ نه مى توانى مرا در مجلس عيش و نوش بكشى ، من آمدنى نيستم ، نه مال حرام مى خورم كه مرا به آن بكشى . من هفتاد سال مال حرام نخوردم ، حال هنگام نزديك شدن مرگ حرام بخورم ؟ مرا رها كن ، برو .

 گفت : نه ، من تا هنگام مردن با تو هستم . هفتاد سال نگذاشتى گريبان تو به دستم بيافتد ، اما من نااميد نيستم ، اگر بيافتد ، مى دانى چه مى كنم ؟ كنار خود را نگاه كن .

 ايشان مى فرمايد : من وقتى سرم را برگرداندم ، از قله آن كوه ، درّه اى را ديدم كه انتهاى آن پيدا نبود . ابليس گفت : اگر گريبان تو به دست من بيافتد ، من مى خواهم تو را در اين دره بياندازم كه هر كس را انداخته ام ، ديگر راه نجات نداشته است .

 


منبع : پایگاه عرفان
455
0
0% (نفر 0)
 
نظر شما در مورد این مطلب ؟
 
امتیاز شما به این مطلب ؟
اشتراک گذاری در شبکه های اجتماعی:

آخرین مطالب


بیشترین بازدید این مجموعه


 
نظرات کاربر

پر بازدید ترین مطالب سال
پر بازدید ترین مطالب ماه
پر بازدید ترین مطالب روز

گزارش خطا  

^