فارسی
دوشنبه 29 دى 1399 - الاثنين 4 جمادى الثاني 1442

1375
0
0%

حرمت اعمال وهن آمیز

 از نظر اسلام، همان گونه که شخص و شخصیت، گرامی و عزیز است، آیین و دین اسلام نیز عزیز است و باید احترام آن داشته شود. بنابراین هرگونه اعمال و رفتاری که موجب بی احترامی و وهن اسلام شود، حرام است.
همان گونه که مومن نمی تواند جامه ای را بپوشد که او را خوار و ذلیل کند، نمی تواند کاری را انجام دهد که موجب وهن اسلام و مسلمانی شود. برخی از مردم، برای خودشان عزت و احترامی قایل هستند و اجازه نمی دهند تا کسی مقام و منزلت ایشان را کوچک شمارد. از این رو، تلاش می کنند تا شخصیت آنها در جامعه عزیز و گرامی داشته شود. پس چنان رفتار می کنند که ادب اجتماعی می طلبد و از هرگونه عوامل وهن آور پرهیز می کنند تا خدای ناکرده خوار و ذلیل نشوند و کم ترین اهانتی به آنان صورت نگیرد.
هم چنین بر هر مسلمانی است که چنان مسلمانی کند که اسلام متهم نشود و از سوی دیگران به عنوان آیینی شناخته نشود که همگان از آن بیزاری بجویند، بلکه می بایست اسلام چنان نمایانده شود که هر کسی افتخار کند که به اسلام و مسلمانی شناخته و معروف شود.
● اسلام، جامع همه خوبی ها
اسلام خود را دین فطرت و عقل سلیم و آیین درست زندگی معرفی می کند. هر امتیاز خوب و نیکی را که می توان برای یک آیین و دین از نظر عقل سالم و فطرت سلیم انسانی تصور کرد، اسلام آن را برای خود تعریف و بیان کرده است.
با این همه دیده می شود که برخی از افراد اسلام را چنان معرفی می کنند که مجموعه ای از آیین های زشت، بد، بی خردی، ناپسند و ضدانسانی است؛ درحالی که اسلام از آن ها پاک و مبراست. البته گاه این گونه معرفی بد و نادرست، از سوی دشمنان انجام می شود؛ ولی گاه دیگر، از سوی مسلمانان این اتفاق رخ می دهد؛ زیرا برخی در مقام تبیین اسلام، مجموعه ای از بینش ها و نگرش ها را به اسلام نسبت می دهند که اسلام از آن ها مبرا و پاک می باشد؛ یعنی در حوزه های اعتقادی، احکام عملی و هنجارهای اخلاقی، مباحث و مسایلی را به اسلام نسبت می دهند که اسلام واقعی و راستین هیچ سنخیتی با آن ها ندارد. این عمل به سبب عدم فهم درست اسلام و یا اشتباه و خطا در شناخت اسلام از سوی برخی از عالمان دینی اتفاق می افتد که اسلام شناس کامل نیستند.
در برخی از موارد و در مقام عمل، مسلمانان به گونه ای عمل می کنند که اسلام از آن اعمال بیزار است؛ درحالی که شخص خود را مسلمان معرفی می کند و اعمال زندگی خود را مطابق آن برمی شمارد؛ ولی هنگامی که ناظر بیرونی به این اعمال نگاه می کند، از هرگونه مسلمانی بیزار می شود و می گوید که اگر اسلام و مسلمانی این است، عطایش را به لقایش بخشیدم.
در حقیقت گاه از اسلام در مقام بیان و یا عمل، بددفاع می شود و گاه دیگر، دفاع بد می شود. لذا چهره ای نادرست و نارسا از اسلام ارایه می شود.
● انتساب به ایمان ممنوع
گاهی دیده می شود که برخی از افراد می کوشند تا خود را از انتساب به اسلام مبرا شمارند. این برای کسانی که اعتقادی به اسلام ندارند و یا در عمل، مسلمان نیستند، امری پسندیده است تا ناظر بیرونی گمان خطا نبرد که این افراد مسلمان هستند و چنین اعتقاد یا اعمالی دارند.
اما گاهی هم اسلام باید خودش را از برخی از افراد، پاک و مبرا بداند. با نگاهی به آیه ۱۴ سوره حجرات و آیات دیگر قرآن می توان این مفهوم را از قرآن به دست آورد که اسلام از انتساب برخی از افراد به مسلمانی بیزاری می جوید. از جمله این افراد می توان به منافقان اشاره کرد؛ زیرا انتساب ایشان به اسلام در حالی که هیچ اعتقادی به باورهای آن ندارند و در مقام عمل برخلاف احکام و اصول اخلاقی آن حرکت می کنند، عین وهن به اسلام و مسلمانی است.
گروه دیگر از مردم نیز به سبب این که هنوز بینش ها و نگرش های آنان براساس آموزه های وحیانی اسلام و قرآن شکل نگرفته است، بیرون از دایره ایمان قرار می گیرند و خداوند در همین آیه به صراحت از ایشان به عنوان مسلمانی تبری می جوید؛ زیرا هر یک از عناوین اسلام و ایمان، ویژگی ها و خصوصیاتی را می طلبد که در منافقان یا مسلمانان سست ایمان و یا ناقص الایمان نیست.
بر این اساس باید گفت که هر کسی نمی تواند خود را مسلمان شمارد یا مومن بداند. اتخاذ چنین عناوینی برای کسانی که بر باورهای اسلامی و یا ایمانی نیستند، حرام و ممنوع است. در همین راستا امام رضا(ع) برخی از مدعیان تشیع را به خانه خویش راه نداد؛ زیرا خود را از شیعیان اهل بیت(ع) می شمردند در حالی که هنوز به مقام تشیع نرسیده بودند. بنابراین، استفاده از عناوین و نام هایی چون اسلام، ایمان و تشیع زمانی جایز است که شخص به درستی بیانگر این عناوین باشد و بیان و عملش آن را نشان دهد.
● آثار انتساب به اسلام و ایمان
انتساب شخص به عناوین و نام هایی چون مسلمانی و شیعه اهل بیت عصمت و طهارت(ع) اقتضائاتی دارد که اگر شخص آن را نداشته باشد، این انتساب همانند جعل اسناد رسمی، از مصادیق سرقت و تهمت است. تنها اشخاصی می توانند خود را منتسب به اسلام و ایمان و شیعه کنند که واقعاً این عناوین در آنان وجود داشته باشد و آنان مصداق آن ها باشند. بنابراین کسی که مسلمان نیست یا محب اهل بیت(ع) است ولی شیعه و پیرو واقعی ایشان نیست، نمی تواند خود را منتسب به اسلام و تشیع کند؛ زیرا چنین کاری همانند این است که شخصی بی آن که تحصیلات عالی داشته و از نهادهای رسمی مجوز استفاده از عنوان دکترا را کسب کند، خود را دکتر بنامد.
از نظر امام رضا(ع) و دیگر امامان(ع)، استفاده کسانی که شیعه نیستند و تنها محب اهل بیت(ع) هستند، از عنوان شیعه نه تنها سرقت و دزدی است، بلکه جرم و گناه است که علاوه بر مجازات در آخرت، تبعات و پیامدهایی در دنیا به دنبال دارد.
خداوند در آیات ۲۹ تا ۳۲ سوره احزاب به زنان پیامبر(ص) هشدار می دهد که انتساب به بیت شریف پیامبر(ص) اقتضائاتی دارد که می بایست رعایت شود؛ چنان که رعایت آن امور و یا عدم رعایت آن نیز پاداش و مجازات های مضاعفی را به دنبال خواهد داشت. این بدان معناست که انتساب به شخص یا چیزی چون ایمان و تشیع، اقتضائاتی دارد که اگر رعایت شود، آثار ویژه و اگر مراعات نشود مجازات خاصی را خواهد داشت.
● حرمت رفتار وهن آمیز
خداوند در آیه ۱۰۴ سوره بقره، موردی را مطرح می کند که باید به آن فراتر از مورد و مصداق بیان شده، توجه شود. هر چند که خداوند در این آیه به یک مسئله جزیی و فرعی اشاره می کند ولی می توان از آن یک قاعده کلی فقهی استنباط کرد که در همه ابواب فقه و عمل مسلمانی، ساری و جاری می شود.
خداوند در این آیه به مسلمانان هشدار می دهد که به جای واژه «راعنا» از واژه «انظرنا» استفاده شود؛ زیرا کاربرد واژه نخست موجب سوءاستفاده دشمنان و وهن اسلام و مسلمین خواهد شد؛ چرا که واژه راعنا که در زبان عربی به معنای «به من بنگر» است؛ در زبان عبری به معنای «حمقنا، ما را احمق کن» است و یهودیان از این واژه سوءاستفاده کرده و مسلمانان و اسلام را تحقیر و مسخره می کردند.
با آن که کاربرد واژه در زبان عربی به معنای رعایت کردن و توجه یافتن به شخص است ولی چون «رعن» در زبان عبری به معنای احمق کردن است، موجب سوءاستفاده دشمن کینه توزی چون یهودیان مدینه علیه اسلام و مسلمین می شود؛ از این رو کاربرد آن غیر جایز دانسته شد.
از این آیه می توان استنباط کرد که هرگونه اعمال مجاز و مباحی که سبب سوءاستفاده دشمنان می شود، حرام است. اگر زمانی قمه زدن یا زنجیرزنی عمل مباحی بود، هنگامی که پخش تصاویر آن در ماهواره ها موجب وهن اسلام و تشیع است، عملی حرام تلقی می شود و جایز نخواهد بود.
البته آن چه گفته شد در امور مباح است وگرنه در احکام اسلامی که حکم قطعی خداوند است نمی توان این گونه رفتار کرد. بنابراین در جایی که حکم شرعی قاطع وجود دارد، مسلمان مؤمن هرگز از انجام آن کوتاه نمی آید و آن را تعطیل نمی کند هر چند که از سوی دشمنان تمسخر شود و یا سوءاستفاده تبلیغاتی از آن شود؛ زیرا مؤمن از ملامت و سرزنش سرزنشگران نمی ترسد و به احکام الهی پای بندی عملی خود را نشان می دهد؛ زیرا خداوند از مسلمان خواسته تا در آن چه مامور است استقامت ورزد و از سرزنش سرزنشگران نهراسد.(مائده، آیه ۵۴)


منبع : پایگاه آفتاب
1375
0
0%
 
نظر شما در مورد این مطلب ؟
 
امتیاز شما به این مطلب ؟

آخرین مطالب

درخواست حضرت فاطمه زهرا (س)
افزایش رزق و روزی با نسخه‌ امام جواد (ع)
حجاب از نگاه استاد انصاریان
حجاب و پاكدامنى زن‏
کرامات و معجزات حضرت فاطمه زهرا (س) (2)
سوره ای که علی علیه السلام‌ برای مشرکان می خواند
زنان شايسته از ديدگاه اسلام‏  
تاثیر قرآن و نماز بر اضطراب
عقیله بنی هاشم حضرت زینب کبری(س)
حاجت خود را جز نزد سه نفر نگو!

بیشترین بازدید این مجموعه

گزارش های نادرست از حادثه کربلا
قناعت، مالی تمام نشدنی
اوصاف زمين از ديدگاه قرآن و روايات‏
گریه ملائکه و اهل آسمان بر امام حسین (ع)
علی(ع) از زبان پیامبر اکرم(ص) در منابع اهل سنّت
مکتب علمی امام جواد (ع)
چیزهایی که روزی را زیاد می کنند
تمثیلی از ذات پاک خداوند
برخورد صابران با مصائب‏
حق پدر و مادر

 
نظرات کاربر
پر بازدید ترین مطالب سال
پر بازدید ترین مطالب ماه
پر بازدید ترین مطالب روز

گزارش خطا