فارسی
چهارشنبه 08 بهمن 1399 - الاربعاء 13 جمادى الثاني 1442
535
0
نفر 0
0% این مطلب را پسندیده اند

زراعت و تجارت اهل تعقّل‏

آن گاه پروردگار عالم، در قرآن از اين ها دو تعبير دارد؛ «زارع» و «تاجر». اما تعبير زارع در آيه بيست سوره مباركه شورى است. «مَن كَانَ يُرِيدُ حَرْثَ الْأَخِرَةِ نَزِدْ لَهُ فِى حَرْثِهِ» كسى كه بخواهد- چه كسى مى خواهد؟ عاقل، متفكر، خردمند، انديشمند- بكارد و كاشت خود را با خدا معامله كند؛ يعنى براى خدا و لله باشد، در دنيا زندگى مى كند، ولى محصول دايمى مى كارد، چون به قدرى باهوش و با فكر است كه عمر خود را حرام نمى كند، زراعت خود را از بين نمى برد، عمرى در اين دنيا براى خدا زراعت كار و كارگر است.
اگر ازدواج مى كند، براى خداست. «نِسَآؤُكُمْ حَرْثٌ لَّكُمْ»  همسران شما براى شما محل كشت آخرتى است. او زارع است، چون براى خدا ازدواج كرده است. بايد فرزند او مانند حسن، حسين و قمر بنى هاشم باشند.
دانه اى كه اين چنين زارعى بكارد، با آن زمين، بايد چنين محصولى بدهد؛ ابدى، دايمى و هميشگى. نه تنها از طريق خودش، بلكه از خدا، از طريق فرزندان خود نيز فيض بگيرد.
پيغمبر اكرم صلى الله عليه و آله مى فرمايد: مسيح عليه السلام با ياران خود از كنار قبرستانى عبور مى كردند. قدم ها را تند كرد، با حالت دويدن كه ياران نيز به دنبالش دويدند، رد شدند. چند روز بعد آمدند از كنار اين قبرستان عبور كنند، قدم ها را كند كرد. به او گفتند: چرا چند روز قبل با عجله رد شديد و امروز به كندى؟ فرمود: چون چند روز قبل كسى را در عالم برزخ ديدم كه در عذاب است، اما امروز ديدم كه نجاتش دادند. پرسيدم، به من گفتند: ديروز، فرزند اين انسانِ از دنيا رفته را به مدرسه بردند، اولين چيزى كه معلم به او ياد داد «بسم الله الرحمن الرحيم» بود. «1» نفرمود «بسم الله الرحمن الرحيم» كه از قرآن است، نه، در سوره نمل نگاه كنيد، نامه اى كه سليمان به پادشاه يمن نوشت، دارد: «إِنَّهُ مِن سُلَيْمنَ وَ إِنَّهُ بِسْمِ اللَّهِ الرَّحْمنِ الرَّحِيمِ»
ياد، اسم و رسم خدا هميشه بوده است. وقتى معلم به فرزند او «بسم الله الرحمن الرحيم» ياد داد، خداوند فرمود: فرزند او مرا به رحمانيت و رحيميت خواند، من حيا مى كنم كه پدرش را عذاب كنم. معلوم مى شود كه پدرش كافر و اهل خلود در عذاب نبوده است. وقتى در برزخ كسى را با «بسم الله» فرزندش نجات بدهند و اين فيض نجات را به پدر برسانند، فكر كنيد از ناحيه حضرات حسن و حسين و زينب كبرى و قمر بنى هاشم عليهم السلام و امامان معصومى كه از فرندان امام حسين عليه السلام به وجود آمده اند و امام زادگان پاك، به پدر و مادرشان- اميرالمؤمنين و حضرت زهرا عليهما السلام- چه فيضى مى رسد؟
اين كشت و زراعت است: «مَن كَانَ يُرِيدُ حَرْثَ الْأَخِرَةِ» اين ها با انديشه اى كه دارند، مى بينند كه جهان مانند مزرعه، خدا مالكِ مزرعه و اين ها مسئول كشت هستند و صاحب مزرعه نيز مسئول خرج و هزينه كردن براى اين مزرعه است. به همين خاطر بعد از اين جمله مى فرمايد:«نَزِدْ لَهُ فِى حَرْثِهِ» كشت و دانه هاى كاشته شده او را خودم رشد مى دهم و اضافه مى كنم.


منبع : پایگاه عرفان
535
0
0% ( نفر 0 )
 
نظر شما در مورد این مطلب ؟
 
امتیاز شما به این مطلب ؟
اشتراک گذاری در شبکه های اجتماعی:

آخرین مطالب

دسترسی به حقایق عالم با تمسک به دو منبع الهی
قرآن و اهل‌بیت، یاری‌گر انسان در مسیر توحید
آیات عظمای پروردگار در زمین
نیروی قوی جاذبه و دافعه در اهل توحید
نشانه‌گذاری‌های پروردگار در جادهٔ توحید
حرکت به‌سوی خداوند با تدبر در آیات الهی
بزرگیِ بی‌نهایت در سایۀ شناخت پروردگار
امیرالمؤمنین(ع) و زهرا(س)، مصادیق اتمّ و اکمل قرآن
هزاران جادۀ خطر در راه توحید
شهادت معصومین به نماز جامع ابی‌عبدالله(ع)

بیشترین بازدید این مجموعه

فرياد اميرالمؤمنين عليه‏السلام بر تجار
جايگاه خطير قاضى
گناه و سبب آن - جلسه دهم (1) – (متن کامل + عناوین)
انبيا و ائمه: و تجلي كلمة توحيد
زيباى بى‏نهايت
مَثَل‏هاى قرآن
اين حكايت را حتماً بخوانيد
خیر بودن مریم برای مادراو
آفرینش حکیمانه بشر
تهرانپارس حسینیهٔ حضرت ابوالفضل دههٔ سوم ...

 
نظرات کاربر
پر بازدید ترین مطالب سال
پر بازدید ترین مطالب ماه
پر بازدید ترین مطالب روز

گزارش خطا