فارسی

عهدنامه میت

مطلب قبلی تاکید در امر وصیت
نوشته ای که همراه میت می گذارند مطلب بعدی

به راستى از رسول خدا صلّى اللّه علیه و آله و سلّم روایت شده: هرکه هنگام مرگ خویش وصیّتش را نیکو نکند، نشانه نقص در عقل و مروّت اوست.
عرضه داشتند: ان وصیّت نیکو چگونه است؟ فرمود: چون مرگ او برسد، و مردم نزد او جمع شوند بگوید:
اَللّهُمَّ فاطِرَ السَّمواتِ وَالاَْرْضِ عالِمَ الْغَيْبِ وَ الشَّهادَةِ الرَّحْمنَ الرَّحيمَ اِنّى اَعْهَدُ اِلَيْكَ اَنّى اَشْهَدُ اَنْ لااِلهَ اِلاّاللَّهُ وَحْدَهُ لاشَريكَ لَهُ وَاَنَّ مُحَمَّداً صَلَى اللَّهُ عَلَيْهِ وَ آلِهِ عَبْدُهُ وَ رَسُولُهُ وَ اَنَّ السّاعَةَ آتِيَةٌ لارَيْبَ فيها وَ اَنَّ اللَّهَ يَبْعَثُ مَنْ فِى الْقُبُورِ وَ اَنَّ الْحِسابَ حَقُّ وَ اَنَّ الْجَنَّةَ حَقُّ وَ اَنَّ ما وُعِدَ فيها مِنَ النَّعيمِ مِنَ الْمَاْكَلِ وَ الْمَشْرَبِ وَ النِّكاحِ حَقُّ وَ اَنَّ النّارَ حَقُّ وَ اَنَّ الاْيمانَ حَقُّ وَ اَنَّ الدّينَ كَما وَصَفَ،
خدایا آفریننده آسمانها و زمین، داناى پنهان و عیان، بخشنده و مهربان، من با تو عهد میکنم، به حق گواهى میدهم که معبودى جز خدا نیست، یگانه است، شریکى ندارد، و اینکه محمّد (درود خدا بر او و خاندانش) بنده و فرستاده اوست، و قیامت آمدنى است، شکى در ان نیست، و خدا هرکه را در قبور هستند.
برمیانگیزد، و همانا حسابرسى اعملا و بهشت حق است، و آنچه در آن از نعمتها و خواراکیها، و آشامیدنیها، و ازدواج وعده داده شده حق است، و آتش حق است، و ایمان حق است.
و دین چنان که وصف کرده،
وَ اَنَّ الاِْسْلامَ كَما شَرَعَ وَ اَنَّ الْقَوْلَ كَما قالَ وَ اَنَّ الْقُرآنَ كَما اَنْزَلَ وَ اَنَّ اللَّهَ هُوَ الْحَقُّ الْمُبينُ وَ اَنّى اَعْهَدُ اِلَيْكَ فى دارِ الدُّنْيا اَنّى رَضيتُ بِكَ رَبّاً وَ بِاْلاِسْلامِ ديناً وَ بِمُحَمَّدٍ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَ آلِهِ نَبِيّاً وَ بِعَلِي وَلِيّاً وَ بِالْقُرْآنِ كِتاباً وَ اَنَّ اَهْلَ بَيْتِ نَبِّيِّكَ عَلَيْهِ وَ عَلَيْهِمُ السَّلامُ اَئِمِّتى اَللّهُمَّ اَنْتَ ثِقَتى عِنْدَ شِدَّتى وَ رَجائى عِنْدَ كُرْبَتى وَ عُدَّتى عِنْدَ الاُمُورِ الَّتى تَنْزِلُ بى وَ اَنْتَ وَلِيّى فى نِعْمَتى وَ اِلهى وَ اِلهُ آبائى صَلِّ عَلى مُحَمَّدٍ وَ آلِهِ وَ لاتَكِلْنى اِلى نَفْسى طَرْفَةَ عَيْنٍ اَبَداً وَ انِسْ فى قَبْرى وَحْشَتى وَاجْعَلْ لى عِنْدَكَ عَهْدَاً يَوْمَ اَلْقاكَ مَنْشُوراً
و اسلام چنان که تشریح فرموده، و گفتار چنان که گفت، و قران چنانچه نازل کرد، و خداى حق روشنگر است، و من در خانه دنیا با تو عهد میکنم که من راضى شدم به تو به اینکه پروردگارم هستى و به اسلام براى دین، و به محمّد (درود خدا بر او و خاندانش) براى پیامبرى، و به على براى ولایت، و به قرآن به عنوان کتاب، و اینکه اهل بیت پیامبرت (بر او بر خاندانش درود) امامان من هستند، خدایا تو مرود اطمینان منى هنگام سختى، و امید منى به گاه گرفتارى، و ذخیره منى در کارهایى که برایم پیش آید، و تو سرپرست منى در نعمتم، و معبود من و پدران منى، بر محمّد و خاندانش درود فرست، و هرگز چشم برهم نهادنى مرا به خود وا مگذار، و در قبر وحشتم را برطرف کنى، و برایم در پیش خود پیمانى گسترده قرار ده روزى که تو را ملاقات میکنم.
این عهد میّت است در روزى که به حاجت خود وصیّت میکند، و وصیت بر هر مسلمانى حق است.
حضرت صادق علیه السّلام فرمود: تصدیق این معنا در گفتار خداى تبارک و تعالى در سوره مریم آمده است: مالک نمیشوند شفاعت را، مگر کسیکه نزد خداى بخشنده پیمان گرفته باشد.
و این همان پیمان است.
رسول خدا صلّى اللّه علیه و آله و سلّم به امیر مؤمنان علیه السّلام فرمود: آن را بیاموز و به اهل بیت و شیعه خود آموزش ده، که آن را جبرئیل به من آموخت.

مطلب قبلی تاکید در امر وصیت
نوشته ای که همراه میت می گذارند مطلب بعدی