فارسی
يكشنبه 28 بهمن 1397 - الاحد 12 جمادى الثاني 1440

نماز حضرت امیرالمومنین(علیه السّلام)

از جمله آن نمازها [نمازهاي روز جمعه] «نماز امير المؤمنين (عليه السّلام) » است.
شيخ و سيّد از امام صادق (عليه السّلام) روايت كرده‌اند: هركه از شما نماز امير المؤمنين (عليه السّلام) را بخواند، از گناهان پاك گردد، همچون روزي كه از مادر زاده شده و حاجاتش در پيشگاه حق برآورده شود.
اين نماز چهار ركعت [2 نماز دو ركعتي] است: در هر ركعت يك بار سوره
«حمد»
و پنجاه بار
«قُلْ هُوَ اللّهُ أحَدٌ»
تلاوت شود، و چون از نماز فارغ شود اين دعا را بخواند كه تسبيح آن حضرت است:
سُبْحَانَ مَنْ لا تَبِيدُ مَعَالِمُهُ، سُبْحَانَ مَنْ لا تَنْقُصُ خَزَائِنُهُ، سُبْحَانَ مَنْ لا اضْمِحْلالَ لِفَخْرِهِ، سُبْحَانَ مَنْ لا يَنْفَدُ مَا عِنْدَهُ، سُبْحَانَ مَنْ لا انْقِطَاعَ لِمُدَّتِهِ، سُبْحَانَ مَنْ لا يُشَارِكُ أَحَداً فِي أَمْرِهِ، سُبْحَانَ مَنْ لا إِلهَ غَيْرُهُ،
پاك و منزّه است آن كه نشانه‌هاي وجودش نابود نشود، پاك و منزّه است آن كه از خزانه‌هايش كاسته نگردد، پاك و منزّه است آن كه فخرش را فروپاشي نباشد، پاك و منزّه است آن كه آنچه نزد اوست پايان نيابد، پاك و منزّه است آن كه دورانش به سر نرسد، پاك و منزّه است آن كه هيچكس را در كارش شركت ندهد، پاك و منزّه است آن كه شايسته پرستشي جز او نيست.
پس دعا كند بعد از اين و بگويد:
يَا مَنْ عَفَا عَنِ السَّيِّئَاتِ وَ لَمْ يُجَازِ بِهَا، ارْحَمْ عَبْدَكَ يَا اللّهُ، نَفْسِي نَفْسِي، أَنَا عَبْدُكَ يَا سَيِّدَاهْ أَنَا عَبْدُكَ بَيْنَ يَدَيْكَ أَيَا رَبَّاهْ،
اي آن كه درگذري از بدي‌ها و به آن ها كيفر نكني، اي خدا! بر بنده‌ات مهر ورز، وجود مرا درياب، اي سرور من! من بنده تو هستم، بنده‌اي ايستاده در پيشگاه تو، پروردگارا،
إِلَهِي بِكَيْنُونَتِكَ يَا أَمَلاه، يَا رَحْمَانَاهْ يَا غِيَاثَاهْ، عَبْدُكَ عَبْدُكَ لا حِيلَةَ لَهُ، يَا مُنْتَهَى رَغْبَتَاهْ، يَا مُجْرِيَ الدَّمِ فِي عُرُوقِي، [عَبْدُكَ ] ، يَا سَيِّدَاهْ يَا مَالِكَاهْ، أَيَا هُوَ أَيَا هُوَ يَا رَبَّاهْ، عَبْدُكَ عَبْدُكَ لا حِيلَةَ لِي، وَ لا غِنَى بِي عَنْ نَفْسِي، وَ لا أَسْتَطِيعُ لَهَا ضَرّاً وَ لا نَفْعاً، وَ لا أَجِدُ مَنْ أُصَانِعُهُ، تَقَطَّعَتْ أَسْبَابُ الْخَدَائِعِ عَنِّي، وَ اضْمَحَلَّ كُلُّ مَظْنُونٍ عَنِّي، أَفْرَدَنِي الدَّهْرُ إِلَيْكَ، فَقُمْتُ بَيْنَ يَدَيْكَ هَذَا الْمَقَامَ، يَا إِلَهِي بِعِلْمِكَ كَانَ هَذَا كُلُّهُ فَكَيْفَ أَنْتَ صَانِعٌ بِي، وَ لَيْتَ شِعْرِي كَيْفَ تَقُولُ لِدُعَائِي، أَ تَقُولُ نَعَمْ أَمْ تَقُولُ لا،
خدايا به هستي‌ات سوگند، اي آرمان من، اي بخشاينده، اي فرياد رس، درياب بنده‌ات را! درياب بنده‌ات را! بنده‌ات را چاره‌اي نيست، اي واپسين اميد، اي روان كننده خون در رگهايم! اي سرور من! اي مالك من، اي او! اي او! پروردگارا! بنده‌ات را درياب، بنده‌ات را درياب، چاره‌اي ندارم، از پيش خود هيچ ندارم (كه عين نيازم) ، توان سود و زيان خويش را ندارم، كسي را براي ياري نمي‌يابم، چاره جويي‌ها از من جدا گشته، و هر گمان چاره‌اي نابود گشته است، روزگار مرا تنها به سوي تو روانه ساخته، ازاين رو در اين جا در برابر بارگاهت ايستاده‌ام، همه اين‌ها خدايا! با آگاهي تو بوده است، پس چگونه با من رفتار خواهي كرد؟ اي كاش! مي دانستم پاسخ خواهشم را چگونه خواهي داد؟ آيا خواهي گفت: آري يا مي‌گويي نه؟
فَإِنْ قُلْتَ لا، فَيَا وَيْلِي يَا وَيْلِي يَا وَيْلِي، يَا عَوْلِي يَا عَوْلِي يَا عَوْلِي، يَا شِقْوَتِي يَا شِقْوَتِي يَا شِقْوَتِي، يَا ذُلِّي يَا ذُلِّي يَا ذُلِّي، إِلَى مَنْ، وَ مِمَّنْ أَوْ عِنْدَ مَنْ، أَوْ كَيْفَ، أَوْ مَاذَا، أَوْ إِلَى أَيِّ شَيْ ءٍ أَلْجَأُ، وَ مَنْ أَرْجُو، وَ مَنْ يَجُودُ عَلَيَّ بِفَضْلِهِ حِينَ تَرْفُضُنِي يَا وَاسِعَ الْمَغْفِرَةِ، وَ إِنْ قُلْتَ نَعَمْ، كَمَا هُوَ الظَّنُّ بِكَ، وَ الرَّجَاءُ لَكَ، فَطُوبَى لِي، أَنَا السَّعِيدُ وَ أَنَا الْمَسْعُودُ، فَطُوبَى لِي وَ أَنَا الْمَرْحُومُ،
اگر بگويي: نه، پس واي بر من! واي بر من! واي بر من! واي از درماندگي‌ام! واي از درماندگي‌ام! واي از درماندگي‌ام! واي از بيچاره‌گي‌ام! از بيچاره‌گي‌ام! از بيچاره‌گي‌ام! واي از خواري‌ام! از خواري‌ام! از خواري‌ام! آنگاه كه تو مرا رها كني به سوي كه، و از طرف كه، يا نزد كه، يا چگونه، يا چه چيز، يا به سوي چه چيزي پناه برم؟ و به چه كسي اميد بندم؟ و كيست كه با فضل خود بر من كرم نمايد؟ اي آن كه آمرزشت فراگير است، و اگر بگويي: آري، كه همان از تو گمان دارم و اميد به تو چنين است، پس خوشا به حال من كه خوشبختم! و كامروا شده‌ام، پس خوشا به حال من كه مورد رحمت قرار گرفتم!
يَا مُتَرَحِّمُ، يَا مُتَرَئِّفُ، يَا مُتَعَطِّفُ، يَا مُتَجَبِّرُ [مُتَحَنِّنُ ] ، يَا مُتَمَلِّكُ، يَا مُقْسِطُ، لا عَمَلَ لِي أَبْلُغُ بِهِ نَجَاحَ حَاجَتِي، أَسْأَلُكَ بِاسْمِكَ الَّذِي جَعَلْتَهُ فِي مَكْنُونِ غَيْبِكَ وَ اسْتَقَرَّ عِنْدَكَ فَلا يَخْرُجُ مِنْكَ إِلَى شَيْ ءٍ سِوَاكَ، أَسْأَلُكَ بِهِ وَ بِكَ وَ بِهِ فَإِنَّهُ أَجَلُّ وَ أَشْرَفُ أَسْمَائِكَ، لا شَيْ ءَ لِي غَيْرُ هَذَا وَ لا أَحَدَ أَعْوَدُ عَلَيَّ مِنْكَ، يَا كَيْنُونُ يَا مُكَوِّنُ، يَا مَنْ عَرَّفَنِي نَفْسَهُ، يَا مَنْ أَمَرَنِي بِطَاعَتِهِ، يَا مَنْ نَهَانِي عَنْ مَعْصِيَتِهِ، وَ يَا مَدْعُوُّ يَا مَسْئُولُ، يَا مَطْلُوباً إِلَيْهِ، رَفَضْتُ وَصِيَّتَكَ الَّتِي أَوْصَيْتَنِي، وَ لَمْ أُطِعْكَ، وَ لَوْ أَطَعْتُكَ فِيمَا أَمَرْتَنِي لَكَفَيْتَنِي مَا قُمْتُ إِلَيْكَ فِيهِ، وَ أَنَا مَعَ مَعْصِيَتِي لَكَ رَاجٍ،
اي خداي مهربان! اي خداي بنده پرور! اي خداي دلجو! اي خداي جبران گر! اي آن كه هستي به دست توست! اي دادگر! مرا كرداري كه با مدد آن به برآمدن حاجتم نائل آيم نيست، از تو مي خواهم به حق آن نامت كه در پس پرده غيب خود مستور ساختي و نزد خويش بنهادي، پس براي هيچ موجودي جز تو پديدار نشود! به حق آن نام و به حق هستي نابت، و به آنكه برترين و شريف‌ترين نام‌هاي تو است از تو درخواست مي‌نمايم، مرا چيزي جز اين نيست و كسي خيرخواه تر از تو به من نيست، اي به خود هستي! اي هستي بخش! اي آن كه خويش را به من شناساند! اي آن كه به اطاعتش فرمانم داد، اي آن كه مرا از نافرماني‌اش بازداشت، اي خوانده شده! اي خواسته شده! اي مطلوب! سفارشي كه به من نموده بودي وانهادم و فرمانت را نخواندم، و اگر تو را در آنچه فرمانم دادي اطاعت مي‌كردم هر آينه مرا در آنچه برايش به سويت برخاستم بس بودي، و من با نافرمانيم هم به تو اميدوارم،
فَلا تَحُلْ بَيْنِي وَ بَيْنَ مَا رَجَوْتُ، يَا مُتَرَحِّماً لِي أَعِذْنِي مِنْ بَيْنِ يَدَيَّ، وَ مِنْ خَلْفِي، وَ مِنْ فَوْقِي، وَ مِنْ تَحْتِي، وَ مِنْ كُلِّ جِهَاتِ الْإِحَاطَةِ بِي، اللَّهُمَّ بِمُحَمَّدٍ سَيِّدِي، وَ بِعَلِيٍّ وَلِيِّي، وَ بِالْأَئِمَّةِ الرَّاشِدِينَ عَلَيْهِمُ السَّلامُ، اِجْعَلْ عَلَيْنَا صَلَوَاتِكَ وَ رَأْفَتَكَ وَ رَحْمَتَكَ، وَ أَوْسِعْ عَلَيْنَا مِنْ رِزْقِكَ، وَ اقْضِ عَنَّا الدَّيْنَ وَ جَمِيعَ حَوَائِجِنَا يَا اللَّهُ يَا اللَّهُ يَا اللَّهُ، إِنَّكَ عَلَى كُلِّ شَيْ ءٍ قَدِيرٌ.
پس بين من و آنچه به آن اميدوارم جدايي مينداز، اي مهر ورز! بر من از پيش روي، و از پشت سر، و از بالاي سر، و از زير پايم و از همه جهات احاطه بر من پناهم ده، خدايا! به حق محمّد سرور من، و به حق علي مولاي من، و به حق امامان هدايت يافته (كه بر ايشان درود باد) لطف و مهر و رحمتت را بر ما بگستر، و از روزي خود بر ما فراوان ده، و وام ما را بپرداز و همه حاجت هاي ما را برآور، اي خدا! اي خدا! اي خدا! زيرا تو بر هر چيز توانايي.
پس از آن، حضرت فرمود: هركه اين نماز را بجا آورد و اين دعا را بخواند، وقتى از آن فارغ شود، بين او و خدا گناهى نماند جز آنكه آمرزيده شود.
مؤلف گويد: احاديث بسيارى در فضيلت خواندن اين چهار ركعت نماز، در شب و روز جمعه وارد شده است و اگر پس از نماز بگويد:
اللّهُمَّ صَلِّ عَلَى النَّبِيِّ الْعَرَبِيِّ وَ آلِهِ.
بار الها! بر پيامبر عرب زبان و خانواده او درود فرست.
در حديث آمده كه گناهان گذشته و آينده او آمرزيده شود، و مانند كسى شود كه دوازده مرتبه قرآن را ختم كرده باشد و حق تعالى گرسنگى و تشنگى قيامت را از او رفع كند...
پر بازدید ترین مطالب سال
پر بازدید ترین مطالب ماه
پر بازدید ترین مطالب روز