فارسی
چهارشنبه 29 اسفند 1397 - الاربعاء 13 رجب 1440

سخنرانی های استاد حسین انصاریان


زندگی بابصیرت در سایه‌سار معرفت به خود

گوهر وجود انسان - روز نهم جمعه (19-11-1397) - جمادی الاول 1440 - حسینیه بنی الزهرا(مرحوم طریقت) - 10.55 MB -

مشاهدهٔ درجات بهشت و درکات جهنم در دنیا-ناسپاسان عالم در احاطهٔ درکات جهنم-حق تلاوت قرآن با فهم و عمل به آیات ان-چهرهٔ محصولات بهشتی در دنیاانسان، جهنم‌ساز یا بهشت‌ساز در دنیاحکایتی شنیدنی از انسانی خدایی-آدم شدن در پرتو نفرت از گناه و رضایت از داده‌های پروردگار-خداوند، تنها کارگردان عالم-شناخت انسان از نفس خود-غفلت مردم دنیا از خویشتن-غیرقابل‌تحمل بودن آتش برزخ-دل‌بستگی اندک رفقای خداوند به امور مادی-بهترین انسان از نظر معاویه-انسان، آتش‌گیرهٔ آتش جهنمجایگاه ویژهٔ انسان در دنیا و آخرت

بسم الله الرحمن الرحیم

«الحمدلله رب العالمین صلاة و السلام علی سید الانبیاء و المرسلین حبیب الهنا و طبیب نفوسنا ابی القاسم محمد صلی الله علیه و علی اهل بیته الطیبین الطاهرین و المعصومین المکرمین».

 

مشاهدهٔ درجات بهشت و درکات جهنم در دنیا

معرفت به خود در همهٔ شئونش که از کجا آمده‌ام، به کجا آمده‌ام، برای چه آمده‌ام و به کجا خواهم رفت، سبب می‌شود که انسان با بیداری و بینایی زندگی کند و خودش را با غیرحق معامله نکند. پروندهٔ دو گروهی که با خدا و غیر معامله کرده‌اند، دو پروندهٔ بسیار گسترده است و در همین دنیا می‌توان درجات بهشت را در زندگی معامله‌کنندگان با پروردگار و درکات دوزخ را هم در پروندهٔ آنهایی دید که همهٔ وجود خود را با غیرحق معامله کرده‌اند. شما ممکن است بفرمایید کو آن چشم که بشود همهٔ درجات بهشت و همهٔ درکات دوزخ را را در زندگی مردم مشاهده کرد؟

-ناسپاسان عالم در احاطهٔ درکات جهنم

جوابش این است که پروردگار عالم این چشم را به اهل معرفت داده که وضع دو گروه را ببینند و آن چشم هم قرآن مجید است. در سورهٔ مبارکهٔ عنکبوت [V1] می‌خوانیم(البته آیات در این زمینه فراوان است): «وَ إِنَّ جَهَنَّمَ لَمُحِیطَةٌ بِالْکٰافِرِینَ»(سورهٔ عنکبوت، آیهٔ 54)، همهٔ آنهایی که خودشان، مالشان و احوالاتشان را با غیر معامله کرده‌اند، پروردگار می‌فرماید همین الآن آنها را کل جهنم احاطه کرده است. آیهٔ شریفه از نظر ادبی جملهٔ اسمیه است؛ یعنی اوّل آیه با اسم شروع شده، نه با فعل. جهنم اسم است و کلمهٔ «محیط» در آیهٔ شریفه، اسم فاعل است که معنی مضارعش را می‌دهد. زمان حال و آینده در ذات مضارع است؛ اما در این آیهٔ شریفه، زمان حال در آن لحاظ شده و کاملاً روشن است که الآن همهٔ ناسپاسان عالم در درکات دوزخ به سر می‌برند، نه اینکه باید بنشینند تا عمرشان و دنیا تمام شود، قیامت برپا شود و بعد به اینها بگویند همهٔ شما دوزخی هستید. آنها الآن دوزخی هستند، اما عذاب‌های دوزخ را الآن لمس نمی‌کنند، و الّا در عذاب‌ها به سر می‌برند. چرا لمس نمی‌کنند؟ چون یک سپر قوی مانند دنیا برابر آنهاست؛ ولی به‌محض اینکه پرده و سپر دنیا را بردارند، می‌بینند که از ابتدای معامله شدن با غیر خدا در دوزخ بوده‌اند.

-حق تلاوت قرآن با فهم و عمل به آیات ان

بهشت هم همین‌گونه است و الآن اهل حال، اهل دل، اهل خدا، اهل نبوت و امامت در درجات بهشت هستند. برای این مطلب هم یک آیه از سورهٔ بقره بخوانم که از آیات عجیب قرآن است! من این آیه را در جلد اوّل تفسیری که نوشته‌ام(35 جلد است)، در حدود شاید نزدیک چهل صفحه توضیح داده‌ام که آیه چه می‌گوید. شما هم این آیه را خیلی خوانده‌اید، ولی به عمق آیه نگاه نداشته‌اید که این‌گونه قرآن خواندن مورد پسند خدا و پیغمبر(ص) نیست؛ امیرالمؤمنین(ع) می‌فرمایند: حداقل(البته حداکثر هم دارد) روزی ده‌ آیهٔ قرآن را بخوانید و بفهمید. دین قرائت تنها را قبول ندارد؛ بخوان، بفهم و عمل کن که این قرائت و تلاوت می‌شود. «اَلَّذِینَ آتَینٰاهُمُ اَلْکتٰابَ یتْلُونَهُ حَقَّ تِلاٰوَتِهِ أُولٰئِک یؤْمِنُونَ بِهِ»(سورهٔ بقره، آیهٔ 121)، [V2] آنهایی که قرآن می‌خوانند و حق خواندن را ادا می‌کنند، «اَلْکتٰابَ یتْلُونَهُ حَقَّ تِلاٰوَتِهِ» این حق تلاوت را رعایت می‌کنند، در معارف الهیه آمده است که می‌خوانند، می‌فهمند و عمل می‌کنند.

-چهرهٔ محصولات بهشتی در دنیا

حالا این آیه را عنایت کنید؛ کسانی که در قیامت -چه مرد و چه زن- وارد بهشت می‌شوند، «کلَّمٰا رُزِقُوا مِنْهٰا مِنْ ثَمَرَةٍ رِزْقاً»(سورهٔ بقره، آیهٔ 25). خیلی آیهٔ عجیبی است! هرگاه میوه‌ای یا محصولی از بهشت به‌عنوان رزق به آنها عطا می‌شود، وقتی تمام محصولات بهشت را می‌بینند، برمی‌گردند و به خودشان می‌گویند: «هٰذَا اَلَّذِی رُزِقْنٰا مِنْ قَبْلُ»، در دنیا که بودیم، همهٔ اینها را به ما عطا کرده بودند. دنیا چهاردیواری محدود است که اگر این حدود برداشته شود، همین الآن تمام درجات بهشت و تمام درکات دوزخ به‌‌راحتی قابل‌دیدن است؛ ولی با این چشم، یعنی قرآنی که خدا برای ما قرار داده است.

داستان انسان داستان عجیبی است! آیه که خیلی صریح است و می‌گوید: هرچه محصول در بهشت به آنها عطا می‌شود، می‌گویند «هٰذَا اَلَّذِی رُزِقْنٰا مِنْ قَبْلُ»، همهٔ اینها را در دنیا به ما عطا کردند، اما شکل آن با اینجا تفاوت داشت و ذاتش با اینجا یکی است. آن محصولات بهشتی که در دنیا به ما عطا کرده‌اند، در دنیا به‌صورت نماز، روزه، انفاق، کار خیر و گریهٔ شبانه بود؛ اما حالا که در قیامت به بهشت آمده‌ایم، همان‌هایی که در دنیا روزیِ ما کرده بودند، به این کیفیت و کمیّت برای ما رخ نشان می‌دهد.

 

انسان، جهنم‌ساز یا بهشت‌ساز در دنیا

امیرالمؤمنین(ع) 110 خصلت برای اهل تقوا در خطبهٔ متقین بیان می‌کند؛ من وقتی «نهج‌البلاغه» را ترجمه می‌کردم، به این نظر رسیدم که امیرالمؤمنین(ع) خودش را بدون اسم معرفی می‌کند؛ چون کس دیگری غیر از پیغمبر(ص) نبود که ایشان را معرفی کند و پیغمبر(ص9 هم یک معرفی‌نامه در 23سال بعثتشان برای حضرت صادر کردند و بقیه‌اش هم ماند که خود حضرت خودشان را معرفی کنند. اسم نمی‌برد، چون ما کسی را در این عالم -غیر از ائمهٔ طاهرین(علیهم‌السلام)- پیدا نمی‌کنیم که این 110 ویژگی را در اوج نهایی داشته باشد. یک جمله‌اش این است که می‌گوید: می‌دانید اهل تقوا چه کسانی هستند و چه وضعی دارند؟ این یک ویژگی است: «فَهُمْ وَ الْجَنَّةُ کَمَنْ قَدْ رَآهَا» اینها عیناً مثل کسی می‌مانند که وارد عالم بعد شده و بهشت را می‌بینند. اینجا می‌بینند! «فَهُمْ وَ الْجَنَّةُ کَمَنْ قَدْ رَآهَا» اینها همین الآن در دنیا درجات بهشت را می‌بینند، «وَ هُمْ وَ النَّارُ کَمَنْ قَدْ رَآهَا» در دنیا هستند، اما تمام درکات دوزخ را می‌بینند؛ یعنی انسان‌ها از لحظه‌ای که وارد تکلیف می‌شوند، یا جهنم‌ساز هستند یا بهشت‌ساز و جامعهٔ بشری از این دو طایفه هم خارج نیست.

 

حکایتی شنیدنی از انسانی خدایی

-آدم شدن در پرتو نفرت از گناه و رضایت از داده‌های پروردگار

در همین منطقه و این محل، یک مقدار پایین‌تر، یک‌سال در ایام فاطمیه به منبر می‌رفتم. خیلی جوان بودم و هنوز در قم مشغول تحصیل بودم، اما مشغول آدم شدن نبودم! اصلاً این بخش را در دورهٔ طلبگی‌ام یادم رفته بود و بعد از مدت‌ها به آدم چشم‌داری گفتم، او هم که گوهر نابی بود، طاقت نمی‌آورد اسم خدا را پیش او ببرند و تمام صورت از اشک پر می‌شد. من هم نمی‌فهمیدم این چه اتصالی به عالم دیگر دارد! خیلی کم حرف می‌زد و اگر هم حرف می‌زد، حرف نورانی‌ می‌زد. به او گفتم: آقا من آدم شده‌ام؟ اشکش ریخت و گفت: نصف کاره است و حالاحالا آدم شدن کار دارد. خیال می‌کنی آدم شدن سفر آسانی است؟ وقتی آدم می‌شوی که به تمام خواسته‌های پروردگار صد درصد راضی باشی و اصلاً به مغزت نگذرد که خدایا نماز ظهر و عصر را ده رکعت می‌کردی، ما صبح یک‌خرده بخوابیم. وقتی آدم هستی که صد درصد به داده‌های پروردگار راضی باشی و دلت از گناه نفرت داشته باشد؛ نه اینکه برای تو خیلی شیرین باشد و منّتی روی خدا بگذاری و بگویی ببین با لذتی که این گناه داشته، من کناره‌گیری کرده‌ام! وقتی از گناهانِ پولی و بدنی نفرت داشته باشی و اصلاً لذتی جلوی تو نیاید، آدم هستی.

اوّلین‌باری بود که من در این مسجد دعوت شده بودم. خیلی هم برایم جالب بود! دو سه‌ کارگردان داشت و من طلبهٔ نوجوانی بودم که خیلی هم مرا آدم حساب نمی‌کردند و درست هم بود؛ یعنی می‌گفتند حالا دعوتش کرده‌ایم، چه می‌خواهد بگوید! این منبر جای بزرگ‌ترین گویندگان تهران است، حالا او می‌خواهد چه کار کند؟ یعنی نشان می‌داد که به من محل نمی‌گذارند و من را کسی نمی‌دانند که درست هم بود؛ در باطن همین بود.

-خداوند، تنها کارگردان عالم

حالا اگر من را کسی نمی‌دانی، دیگر این را نمایش نده؛ بد است! او را آدم نمی‌دانی، با او طبیعی برخورد کن؛ ولی حالا آنها طبیعی برخورد نمی‌کردند و ما هم خوشحال بودیم که دوتا پیدا شده‌اند، سوزن دست‌ آنهاست و باد ما را با این برخورد خالی می‌کنند؛ چون در جوانی و ایام طلبگی و دوکلمه در قم درس خوانده است، فکر می‌کند شیر ژیان است و مقامی پایین‌تر از پیغمبر و امام دارد؛ یعنی آدم این‌طوری بدبخت، بیچاره و مفلوک است! تا به جایی برسد که حس کند هیچ‌کاره است و عالم یک کارگردان و یک عظیم بیشتر ندارد و که آن هم پروردگار است. مردم دنیا خودشان را مسخره می‌کنند، «چون ندیدند حقیقت، ره افسانه زدند».

-شناخت انسان از نفس خود

من نمی‌دانستم پیش‌نماز آن مسجد چه کسی است، صحن مسجد هم بزرگ بود و مسجد در همان روز اول(حالا نمی‌دانم پنج‌شنبه یا جمعه بود) پر شد. در ذهن مردم هم بود و من شنیده بودم(برایم تعریف کردند) که مردم می‌گویند یک انصاری کوچک تازه به منبر می‌رود، بد نیست! حالا بارک‌الله که مرا کوچک دیده بودند و درست هم دیده بودند؛ اگر می‌گفتند آقا خیلی خوب است، ماشاءالله ماشاءالله! دروغ بود و من هم می‌دانستم دروغ است. «الْإِنْسَانُ عَلَىٰ نَفْسِهِ بَصِيرَةٌ»(سورهٔ قیامت، آیهٔ 14) هیچ‌کس از انسان‌ها در این عالم مثل خود آدم خودش را نمی‌شناسد. ابداً از دروغ‌های مردم خوشحال نباشید! خودت که می‌دانی دروغ است، وقتی به تو می‌گویند آیت‌الله، حجت‌الاسلام‌والمسلمین، استاد، خودت که می‌دانی دروغ است، پس برای چه قند در دلت آب می‌کنی؟

-غفلت مردم دنیا از خویشتن

حالا من بی‌خبرم که پیش‌نماز این مسجد چه کسی است؛ وقتی نمازش تمام شد، در محراب به من گفتند آقا منبر حاضر است، من به منبر رفتم و نشستم، ایشان تازه از رو به قبله بلند شد، به انتهای مسجد، دم در ورودی رفت و روی زمین نشست. از بالای منبر که نگاهش می‌کردم، به‌نظرم می‌آمد که او بافت خاصی دارد و کل مردم این مسجد نباید فهمیده باشند چه کسی است و نفهمیده بودند! درست به‌نظرم من آمد. چندبار از بالای منبر نگاهش کردم و با او پیوند برقرار کردم، او هم گاهی همین‌طوری که سر به زیر بود، سر مبارکش را حرکتی می‌داد و من را نگاه می‌کرد، دوباره سرش را پایین می‌انداخت. اینها را که برایتان می‌گویم، در ضمن حس می‌کنید که مردم دنیا و ایران در چه غفلت عظیمی به‌سر می‌برند؟! کجا هستند و چه می‌دانند! از منبر پایین آمدم و کنار دستش آمدم، تمام‌قد بلند شد و نشست، من هم نشستم. مقداری من ساکت بودم و مقداری او ساکت بود، مردم هم صبحانه‌شان را خوردند و رفتند. گفتم: آقا چیزی به من یاد می‌دهی که به دردم بخورد؟ چیزی نگفت! گفتم: آقا من احتمالاً مستمع خوبی باشم؛ دلم می‌خواهد چیزی یاد بگیرم. گفت: باشد؛ چیزی برای تو می‌گویم. اول هم گفتم: شما اهل کجا هستید و کجا بودید؟ گفت: من پنجاه سال در کربلا بودم، بعد که اوضاع عراق به‌هم خورد و یک گرگ سر کار آمد، همهٔ ما را بیرون کرد و من هم به تهران آمدم. مدت کمی است که گفته‌اند در این مسجد نماز بخوان. آن چیزی که می‌خواهم یادت بدهم، این است(حالش انقلاب پیدا می‌کرد و در خودش نبود، این پا آن پا می‌شد): در یکی از دهات‌های اطراف جَرقویهٔ استان اصفهان به‌دنیا آمدم و تا سیزده چهارده‌سالگی گوسفندهای پدرم را به صحرا می‌بردم و می‌چراندم؛ فکر هم می‌کردم که خدا چوپانی را برای من رقم زده است و باید تا آخر عمرم چوپان باشم. قبل از اینکه گوسفندها را از آغل به صحرا ببرم، هر روز صبح از ده دوازده سالگی از دِه بیرون می‌آمدم، سر قبرستان می‌رفتم و برای اموات فاتحه‌ای می‌خواندم، دعا می‌کردم و سراغ گوسفندها برمی‌گشتم. چهار پنج‌تا ده نزدیک همدیگر بودند که یک خان خیلی ظالم و زورگو داشتند. گوسفندهای مردم را می‌گرفت، گندم‌ها و کره و ماست مردم را می‌برد و همه هم می‌ترسیدند! ژاندارم‌ها هم با او هم‌دست بودند، پنج‌هزار خودش می‌خورد و یک قِران هم به آنها می‌داد. احدی شکایتش به جایی نمی‌رسید؛ چون اینها با دزد شریک بودند و شریک دزد که از مردم مظلوم دفاع نمی‌کند! از دزد دفاع می‌کرد و هیچ‌کس هم جرئت شکایت نداشت، در گوشش می‌زدند.

-غیرقابل‌تحمل بودن آتش برزخ

این خان مُرد و این قبرستان که بین چند ده مشترک بود، حدود غروب خان را به قبرستان ده ما آوردند و دفن کردند. من صبح به عادت همیشگی‌ام، آفتاب هنوز نزده بود که آمدم برای اموات فاتحه بخوانم، دیدم تا چشمم قدرت دیدن دارد، از قبر خان آتش به آسمان می‌رود! حالا این ملاک قرآنی هم دارد یا نه آن آقا خیالاتی شده بود؟ ملاک قرآنی دارد؛ سورهٔ مؤمن(غافر)، آیه به برزخ مربوط است و نه قیامت: «اَلنّٰارُ یعْرَضُونَ عَلَیهٰا غُدُوًّا وَ عَشِیا»(سورهٔ غافر، آیهٔ 46)، شب و روز برزخ آتش به آنها دمیده می‌شود. تا چه وقتی؟ «وَيَوْمَ تَقُومُ السَّاعَةُ» تا وقتی قیامت برپا شود. وارد قیامت که می‌شوند، دستور می‌دهم اینهایی که در برزخ در آتش بوده‌اند، در عذاب دردناک قیامت بریزند؛ چون درد عذاب برزخ کمتر از عذاب قیامت است. آتش در برزخ که به روح آدم دمیده می‌شود(با توضیحاتی که ائمهٔ ما داده‌اند)، اصلاً یک چشم برهم‌زدنش قابل‌تحمل نیست و نمونهٔ آن آتش هم در دنیا نیست که بگوییم کورهٔ کارخانهٔ فولاد یا ذوب آهن است! پیغمبر(ص) می‌گویند: همین برزخی‌های داخل آتش را اگر به دنیا برگردانند و روی یک کوه بخوابانند که ظاهر و باطنش آتش است، از استراحت خوابشان می‌برد.

-دل‌بستگی اندک رفقای خداوند به امور مادی

گفت: وحشت کردم و برگشتم، به پدرم گفتم می‌خواهم بروم درس بخوانم. پدرم گفت: وضع زندگی مرا می‌بینی، خرجی‌ات را ندارم که بدهم. گفتم: خرجی نمی‌خواهم. گفت: برو! کجا برو، دیگر نگفت. از ده‌ خودمان با چند نان خانگی که مادرم به من داد، پیاده تا حرم ابی‌عبدالله(ع) آمدم. رفیق‌های خدا هم عجیب و غریب‌ هستند و آدم‌های جالبی‌اند! دل‌بستگی‌شان به امور مادی صفر است، فقط و فقط برای ادامهٔ زندگی و حیات، یک خانه، یک مرکب، یک لباس و یک خوراک دارند و اصلاً دل‌بسته نیستند؛ حالا خوراک کم شود، برایشان مهم نیست؛ چلوکباب آنها آب‌دوغ خیار بشود، اصلاً برایشان مهم نیست و به دنیا می‌خندند. دنیا را به چشم یک دام می‌بینند، صید نمی‌شوند و در دام نمی‌افتند.

-بهترین انسان از نظر معاویه

معاویه یک روز به بارگاه‌نشینان خود گفت: بهترین انسان در این روزگار ما چه کسی است؟ هر کسی به یک شکلی گفت تو؛ این خودباخته‌های خودفروش علنی می‌گفتند بهترین انسان روزگار ما تو هستی! این معامله شدن با بیگانه است برای مقداری پول و برای مقداری شکم که همین‌ها اگر با خدا معامله می‌کردند، از شکم و لذت هم کم نمی‌آوردند؛ اما رفتند و خودشان را فروختند. همه نظر دادند و دیگر کسی نمانده بود؛ معاویه گفت: هرچه دربارهٔ من گفتید، تملق بود و زبان‌ شما مثل زبان سگ می‌ماند! اینهایی که گفتید، در من نیست و بهترین آدم این روزگار نیستم. گفتند خودت بگو که در این زمان بهترین انسان چه کسی است؟ گفت: علی‌بن‌ابی‌طالب بهترین انسان است. دلیل هم دارم! دو انبار به دست علی بدهند که یک انبارش تا سقف طلا چیده باشند، یک انبارش هم کاه ریخته باشند و بنا باشد علی تقسیم کند؛ اول طلاها را به مستحق‌ها می‌دهد، بعد به سراغ کاه می‌رود. دو انبار را که جارو کرد، گرسنه و تشنه به خانه‌اش می‌رود، نه یک پَر کاه از بیت‌المال برمی‌دارد و نه یک دینار پول. گرسنه و تشنه هر دو انبار را جارو می‌کند و می‌رود. و و طلا در مقابلش مساوی است و هیچ‌چیز نیست.

-انسان، آتش‌گیرهٔ آتش جهنم

گفت: پیاده به کربلا آمدم و پنجاه سال نزدیک حرم زندگی می‌کردم، بعد هم ما را بیرون کردند. گفتم: حالا فردا به بعد هم که من خدمت‌ شما می‌آیم، باز هم از این دورهٔ عمر هشتادساله‌تان، اگر حکمتی دارید، از من دریغ نکنید. «فَهُمْ وَ الْجَنَّةُ کَمَنْ قَدْ رَآهَا وَ هُمْ وَ النَّارُ کَمَنْ قَدْ رَآهَا» معامله‌کنندگان با خدا در همین دنیا مانند کسی که با چشم سر بهشت و جهنم را می‌بیند، بهشت و جهنم را می‌بینند؛ چون خودشان با این اخلاق و اعمال پاک، بهشت‌ساز هستند و بدهای عالم هم با تمام حرکاتشان جهنم‌ساز هستند. معلوم می‌شود که خدا در روز قیامت، هفت طبقهٔ جهنم را با نفت، گازوئیل، بنزین و زغال‌سنگ شعله‌ور نمی‌کند. در سورهٔ بقره می‌گوید: «اَلنّٰارَ اَلَّتِی وَقُودُهَا اَلنّٰاسُ»(سورهٔ بقره، آیهٔ 24)، از آتشی بپرهیزید که آتش‌گیره‌اش خود انسان است؛ یعنی بنزین، گاز، نفت و زغال‌سنگ جهنم، خود مردم هستند! اینهایی که خود را با غیر معامله کرده‌اند.

 

جایگاه ویژهٔ انسان در دنیا و آخرت

خلاصهٔ بحث هشت روز قبل را برایتان عرض کردم، یک کلمه‌اش کنم: آنهایی که خودشان را با کمک انبیا، ائمه، اولیا و قرآن شناختند که در جایگاه ویژه‌ای قرار دارند و فهمیدند از کجا آمده‌اند؟ «مِن الله»؛ به کجا آمده‌اند؟ «الدنیا متجر اولیاء الله»؛ برای چه آمده‌اند؟ «وَ اُعْبُدُوا اَللّٰهَ وَ لاٰ تُشْرِکوا بِهِ شَیئا»(سورهٔ نساء، آیهٔ 36) برای عبادت الهی؛ می‌خواهند به کجا بروند؟ به آغوش رحمت پروردگار، «یٰا أَیتُهَا اَلنَّفْسُ اَلْمُطْمَئِنَّةُ»(سورهٔ فجر، آیهٔ 27) اینجا می‌روند: «اِرْجِعِی إِلیٰ رَبِّک». آنها را می‌گوید: «إِلَىٰ جَهَنَّمَ زُمَرًا»(سورهٔ زمر، آیهٔ 71)، اما اینها را می‌گوید: «اِرْجِعِی إِلیٰ رَبِّک رٰاضِیةً مَرْضِیةً × فَادْخُلِی فِی عِبٰادِی × وَ اُدْخُلِی جَنَّتِی»(سورهٔ فجر، آیات 28-30).

 

تهران/ حسینیهٔ بنی‌الزهرا/ دههٔ اول جمادی‌الثانی/ زمستان1397ه‍.ش./ سخنرانی نهم

 

سخنرانی های مرتبط
درجات بهشت خودشناسی درکات جهنم محصولات بهشتی آتش‌گیرهٔ جهنم نفرت از گناه غفلت مردم
پر بازدید ترین مطالب سال
پر بازدید ترین مطالب ماه
پر بازدید ترین مطالب روز