فارسی
سه شنبه 29 بهمن 1398 - الثلاثاء 23 جمادى الثاني 1441

مولدین مصائب مؤمنین از منظر قرآن و روایات


اصول زندگی و تربیت از دیدگاه اسلام و قرآن - روز پنجم پنجشنبه (26-11-1396) - جمادی الاول 1439 - حسینیه بنی الزهرا ( مرحوم طریقت) - 10.45 MB -

رحمت و درود خاص خداوند، پاداش صبر بر مصائبداستان موسی(ع) و مرد عالماعتصام به دو ریسمان، عامل نجات انسانالف) قرآنب) اهل‌بیت، حبل من الناسجبران اعجاب‌انگیز پروردگار در برخی مصائبکلیدهایی برای حل مشکلاتالف) احسان به والدین، شاه‌کلید حل مشکلاتب) نماز، دومین کلید حل مشکلات

بسم الله الرحمن الرحیم

«الحمدلله رب العالمین الصلاة و السلام علی سید الانبیاء و المرسلین حبیب الهنا و طبیب نفوسنا ابی القاسم محمد صلی الله علیه و علی اهل بیته الطیبین الطاهرین المعصومین المکرمین».

  

رحمت و درود خاص خداوند، پاداش صبر بر مصائب

در جلسهٔ گذشته شنیدید که سلسله مشکلات و مصائبی برای مؤمن پیش می‌آید که البته برای غیرمؤمن هم پیش می‌آید؛ اما برای غیرمؤمن سودی ندارد، بلکه مشکل و مصیبت و مضیقه غم و رنج دارد، ولی برای مؤمن مفید و سودمند است. سود این مشکلات و مصائب، هم به‌صراحت در قرآن بیان شده و هم در روایات معتبر اهل‌بیت(علیهم‌السلام) در کتاب‌هایی مثل «اصول کافی» و «روضة‌الواعظین» آمده که از کتاب‌های مهم شیعه در قرن‌های گذشته است. این مشکلات و مصائب برای مؤمن، هم قرآن مجید می‌فرماید و هم ائمه، مخصوصاً روایت نابی را شیخ صدوق از حضرت زین‌العابدین(ع) نقل می‌کند که افراد بدکار، ظالم و گنهکار مولد آن هستند. این مضیقه‌ها، مشکلات و مصائبی را که درست می‌کنند، اینجا قرآن مجید به این امر می‌کند که برای خدا استقامت کنید و از خدا و دین نگران نشوید؛ همانا من در مقابل این مصائب و مشکلات که می‌گذرد، هم رحمتم و هم درود خاصم را ویژهٔ شما قرار دادم: «أُولَٰئِكَ عَلَيْهِمْ صَلَوَاتٌ مِنْ رَبِّهِمْ وَرَحْمَةٌ ۖ وَأُولَٰئِكَ هُمُ الْمُهْتَدُونَ»(سورهٔ بقره، آیهٔ 157).

 

این نوع از مشکلات را همهٔ انبیای خدا، ائمه و اولیای الهی داشته‌اند، تمام آنها هم صابر و با استقامت بوده‌اند و می‌دانستند که گناه این مشکل‌سازی در پروندهٔ دشمن مانْد، ولی بر اینان گذشت؛ با توجه به اینکه درود و رحمت خدا را به‌دنبال دارند.

پنداشت ستمگر که جفا بر ما کرد                بر گردن او بماند و بر ما بگذشت

البته این نوع مشکلات، جبران‌هایی هم غیر از این درود و رحمت خدا دارد که ما نمی‌توانیم از جبران‌هایش خبردار بشویم؛ اما یک سلسله گل‌ها در زندگی ما می‌شکفد که شاید ما نشویم این نتیجهٔ همان استقامت و ماندن ما در کنار پروردگار و دین و قرآن است.

 

داستان موسی(ع) و مرد عالم

سورهٔ کهف داستان عجیبی را نقل می‌کند که این داستان صریحاً در قرآن به این مضمون است: جلوی چشم موسی‌بن‌عمران(ع)، پیغمبر اولواالعزم الهی و کلیم‌الله، یکی از عالمان و اولیای خدا بچهٔ هفت-هشت ساله‌ای را گرفت و سرش را در گوشه‌ای برید و راه افتاد. موسی‌بن‌عمران(ع) با آن عظمت روحی‌شان از کوره در رفتند و عصبانی شدند، قرآن می‌گوید: به‌شدت به این مرد عالمِ مؤمن اعتراض کرد. اگرچه ما هم بودیم، اعتراض می‌کردیم و می‌گفتیم این بچه که مکلف نبوده، مجرم و مقصر هم که نبوده است، پس برای چه او را به گوشه‌ای بردی و سرش را بریدی و پدر و مادری را داغدار کردی؟ اعتراض موسی این است: «أَقَتَلْتَ نَفْسًا زَكِيَّةً»(سورهٔ کهف،‌آیهٔ 74)، همین یک انسان پاکِ پاکیزهٔ بی‌گناه را سر بریدی؟

 

مرد عالمِ مؤمن به او گفت: موسی! وقتی به من گفتی دلم می‌خواهد با تو همراه باشم، یادت هست؟ من به تو گفتم که تو طاقت همراهی با من را نداری، با من نیا؛ چون ممکن است چیزهایی را از من ببینی که طاقت نیاوری، از کوره در بروی و با من هم دادوبیداد بکنی؛ ولی این چندروزه که با من بودی و دو-سه چشمه از کار مرا دیدی، طاقت نیاوردی و اعتراض کردی؛ درحالی‌که من کار اوّل و این کار دوم، یعنی بریدن سر این بچه را به خواست خودم انجام ندادم و پروردگار عالم به من امر کرد. من عبد هستم و امر خدا را اطاعت کردم و اصلاً جای اعتراض نبود؛ ولی تو اعتراض کردی و فکر می‌کنی این بچه‌ای که من کشتم، ظلم است؟ اولاً من مأمور پروردگار بودم و کار من ظلم نمی‌شود. همانا پروردگارم خالق و مالک این بچه است و مالک هم هر تصرفی که در مِلکش بکند، تصرف حکیمانه‌ای است؛ مگر خداوند متعال چشم ما را باز کرده که موج کاری را که می‌کنیم، ببینیم تا آخر دنیا چیست؟! خدا امری به من کرده که سر این بچه را ببر و من بریدم؛ من عبادت خدا را کردم و چون اطاعت کردم، من ظلم نکرده‌ام و خدا هم در ملک خودش تصرف کرده است. او علیم و خبیر و حکیم است.

 

من فلسفهٔ بریدن سر این بچه را برای تو بگویم که آن‌هم خود من خبر نداشتم و خدا به من گفت. این متن در سورهٔ کهف است و قصه نیست، بیرون از قرآن هم نیست. عالم گفت: موسی! پروردگار عالم به من فرمود که ای عالم، ای مؤمن! این بچه‌ای که الآن دستور دادم تا سرش را ببرّی، پدر و مادر شایستهٔ بزرگوارِ مؤمنی دارد که من این پدر و مادر را دوست دارم و هر دو بندهٔ من هستند، مثلاً هر دو در قیامت اهل بهشت هستند؛ اما این پسر اگر بزرگ می‌شد، چون تک‌پسر بود، بر محبت پدر و مادرش غلبه و هر دو را بی‌دین می‌کرد. منِ خدا این بچه را فدای دین این پدر و مادر کردم تا دینشان بماند.

 

اعتصام به دو ریسمان، عامل نجات انسان

الف) قرآن

داغ این بچه برای پدر و مادرش یک مصیبت و مشکل، یک رنج و غم و ناراحتی است. اهل‌بیت(علیهم‌السلام) اعماق آیات قرآن را برای ما روشن کرده‌اند و اصلاً فهم بخشی از آیات بدون اهل‌بیت(علیهم‌السلام) برای ما ممکن نیست. این است که در قرآن مجید می‌گوید: شما بندگان من، باید برای نجات خود به دو ریسمان چنگ بزنید و اگر در کل زندگی‌تان به یک ریسمان چنگ بزنید، نجات ندارید؛ چون آن ریسمان به‌تنهایی شما را از این کرهٔ ظلمانی به‌طرف بهشت بالا نمی‌کشاند و من دو ریسمان برای شما گذاشته‌ام. «حبل» هم می‌گوید، حبل غیر از «خیط» است. اعراب نخ‌های مختلف را اسم‌های مختلفی گذاشته است؛ مثلاً «خیط» یعنی نخ نازک خیاطی که به سوزن می‌زنند و «حبل» یعنی طناب پیچیدهٔ محکمی که پاره نمی‌شود. قرآن مجید می‌گوید: «بِحَبْلٍ مِنَ اللَّهِ وَحَبْلٍ مِنَ النَّاسِ»(سورهٔ آل‌عمران، آیهٔ 112)، هر دو را در یک آیه می‌گوید. مقصود از این «وَاعْتَصِمُوا بِحَبْلِ اللَّهِ»(سورهٔ آل‌عمران، آیهٔ 103) قرآن مجید است که طناب آویختهٔ عالم معنا به‌طرف شما بندگانم است، به این طناب بچسبید و بالا بیایید؛ یعنی تا عالم مغفرت، رحمت، کرامت، لطف و نهایتاً بهشت من بیایید.

 

ب) اهل‌بیت، حبل من الناس

این یک طناب، اما این به‌تنهایی شما را بالا نمی‌آورد، چون بلافاصله با «واو» عاطفه می‌گوید: «وَحَبْلٍ مِنَ النَّاسِ»، من شما را یک‌ دستی خلق نکردم و شما دو دست دارید و با دو دستتان هم باید به این دو حبل من چنگ بزنید. چنگ هم چنگ اعتقادی و عملی است، یعنی هرچه که این حبل خودِ من و «مِنَ النَّاسِ» به شما می‌گوید. این «واو» وسط «بِحَبْلٍ مِنَ اللَّهِ» و «وَحَبْلٍ مِنَ النَّاسِ» نشان می‌دهد که وزن «وَحَبْلٍ مِنَ النَّاسِ» در بالاکشیدن ما به‌طرف مغفرت و رحمت و جنت، قدرت همین «بِحَبْلٍ مِنَ اللَّهِ» را دارد؛ پس «وَحَبْلٍ مِنَ النَّاسِ»، نه دولت، نه وکیل، نه وزیر، نه مدیر و نه بنده و جناب‌عالی است؛ چون نیاز وکیل و وزیر و رئیس‌جمهور و دولت و از این‌جور آدم‌ها از شما بیشتر است که به «بِحَبْلٍ مِنَ اللَّهِ وَحَبْلٍ مِنَ النَّاسِ» متمسک بشوند؛ چراکه میدان مسئولیتشان گسترده‌تر است و به جهنم هم چندمیلیون سال نزدیک‌تر از من و شما هستند. اینها «حَبْلٍ مِنَ النَّاسِ» نیستند!

 

من و شما هم نسبت به همدیگر «وَحَبْلٍ مِنَ النَّاسِ» نیستیم؛ چون ما چه قدرتی داریم که بیست‌نفر، چهل‌نفر، صد‌نفر یا حتی یک‌نفر را با توان خودمان به‌طرف عالم مغفرت و رحمت و جنت بکشیم؟! دهان خود ما باز است و گدای یک برگ بهشت و گدای مغفرت الهی هستیم. خودم ندارم، جیب دیگری را پر بکنم؟ پس این «وَحَبْلٍ مِنَ النَّاسِ» چه کسانی هستند؟ ائمهٔ ما قرآن را برای ما روشن کرده و فرموده‌اند که قرآن «حَبْلٍ مِنَ اللَّهِ» و ما اهل‌بیت هم «حَبْلٍ مِنَ النَّاسِ» هستیم. حداکثر یک‌ساعت به از دنیا رفتن پیغمبر(ص) مانده بود که به امیرالمؤمنین(ع) و فضل‌بن‌عباس فرمودند: من طاقت بلندشدن از بسترم را ندارم، پاهایم هم سست شده، نزدیک مرگم است و نمی‌توانم راه بروم، شما دوتا زیر بغل مرا بگیرید و به مسجد ببرید. ایشان را بلند کردند، اما راه نمی‌رفت و پاهایش را می‌کشید. نزدیک نماز ظهر بود و نماز را شروع کرده بودند. کسی را هم جلو انداخته بودند که باید عقب‌تر از همه می‌ایستاد؛ البته آن را که جلو انداخته بودند، کار منافقینی بود که در بیت پیغمبر بودند. از آن منافقین درجهٔ یک که پروردگار عالم به کنایه در سورهٔ تحریم به هر دوی آنها حملهٔ شدید دارد.

 

آنها کسی را که باید از همه عقب‌تر می‌ایستاد، در محراب انداخته بودند. پیغمبر(ص) با این حالشان آمدند، شانهٔ این شخص را گرفتند و از محراب بیرون کشیدند و خودشان ایستادند؛ حالا با چه حالی این نماز آخر را خواندند، نمی‌دانم! بعد روی پلهٔ اوّل منبر نشستند، چون دیگر پاهایشان توان نداشت که به پلهٔ سوم منبر بروند(طرح این منبر را خودشان داده بودند که سه پله داشت)، همین را گفتند و بعد به خانه آمدند و از دنیا رفتند. ایشان فرمودند: «انی تارک فیکم الثقلین کتاب الله و عترتی ما ان تمسکتم بهما تمسک به حبل الله و حبل من الناس ما ان تمسکتم بهما لن تضلوا من بعدی ابداً لن یفترقا حتی یردی علی الحوض»، این دو از همدیگر جدا نمی‌شوند، چون در دو لامپ، دو نور، دو خورشید و دو قمر متحد و یکی هستند؛ جدا نمی‌شوند و اتحاد دارند، مثل اینکه ما را نمی‌توانند از خودمان جدا کنند که ما یک‌طرف باشیم و وجودی هم مثل خودمان از خودمان جدا بکنند و روبه‌روی ما بگذارند. ما یکی هستیم، دو تا نیستیم! پیغمبر گفتند: قرآن و اهل‌بیت من یکی هستند.

 

جبران اعجاب‌انگیز پروردگار در برخی مصائب

امام صادق(ع) می‌فرمایند: این مشکلی که برای این پدر و مادر داغدار پیش آمد، آنها که نمی‌دانستند بچه‌شان را چه کسی سر بریده است. بچهٔ ده-دوازده‌ساله، خوش‌تیپ، خوشگل، بی‌گناه و آرام، خبر نداشتند که به‌دنبال قاتل بروند. بچه سر بریده شد و زن و شوهر داغدار این مصیبت و مشکل شدند. این نوع مشکلات را که یا به امر است یا دیگران ایجاد می‌کنند، ارادهٔ پروردگار بر این است که تلافی کند. تلافی پروردگار هم بعضی وقت‌ها اعجاب‌انگیز است! من طبق این روایت یقین دارم که زینب کبری(س) دارای علم غیب بود و اگر مثل انبیا و ائمه(علیهم‌السلام) عصمت نداشت، علم غیب هم به او عطا نمی‌شد. علم غیب از شئون مقام عصمت است.

 

وقتی در کنار بدن ابی‌عبدالله(ع) چشمش به زین‌العابدین(ع) روی شتر افتاد، یک ‌رتبه بدن را رها کرد و روبه‌روی زین‌العابدین(ع) آمد و گفت: «ما لی اراک تجود بنفسک»، چرا داری جان می‌کَنی؟ الآن این بیابان و این گودال را نگاه نکن، اینجا روزی شهر می‌شود که از تمام دنیا برای زیارت پدرت می‌آیند؛ یعنی زینب کبری(س) دقیقاً راهپیمایی اربعین شما را با هفتاد-هشتاد کشور که هر سال هم اضافه می‌شود، می‌دید که گفت: چرا با جانت بازی می‌کنی؟ نگاه به این خاک نکن که این خاک در آینده تا قیامت مُهر نماز می‌شود. این تلافی دنیایی شهادت ابی‌عبدالله(ع)، حالا آخرتش را که هیچ‌کس نمی‌داند! هیچ‌کس نمی‌داند که پروردگار با این 72 نفر چه خواهد کرد! واقعاً هیچ‌کس نمی‌داند و در روایاتمان هم مبهم بیان شده و نمی‌شود درک کرد.

 

امام صادق(ع) می‌فرمایند: بچه به امرالله کشته شد که این یک مصیبت، مشکل، مضیقه، درد و رنج است. بچه را بردند و خاک کردند. این پدر و مادر دوباره بچه‌دار شدند و این دفعه بچه‌شان دختر بود. دختری سالم، خوب و آراسته که این دختر بزرگ شد، او را شوهر دادند و دختر هم بچه‌دار شد، بچه‌های دختر هم بزرگ شدند و عروسی کردند. امام صادق(ع) می‌فرمایند که هفتاد پیغمبر خدا از نسل این دختر به‌وجود آمد. حالا خدا این پدر و مادر را در قیامت می‌آورد که بچه‌شان را سر بریدند و هفتاد پیغمبر را هم کنارشان می‌گذارد و می‌گوید: اینها به جای آن پسرتان که خودم گفتم سرش را ببرّند، راضی هستید؟ چه کسی راضی نیست؟

اگر ما عمق مصائبی که برایمان ایجاد می‌کنند یا بعضی از مصائبی که به قول قرآن، امتحان الهی است و برای ما پیش می‌آید تا برای خودمان معلوم بشود و نه برای خدا که بالاخره عبدالله هستیم و توقع رحمت خدا در ما درست است یا با این پیش‌آمد فرار می‌کنیم و می‌گوییم: نه این خدا را خواستیم و نه این دین را خواستیم!

 

کلیدهایی برای حل مشکلات

الف) احسان به والدین، شاه‌کلید حل مشکلات

گاهی مصائب کلاس خود پروردگار مهربان عالم است. این دو پرونده روشن است، اما حالا یک سلسله مشکلات هست که کلید حل آن را پروردگار به دست خودمان داده است و خودش وارد نمی‌شود. می‌گوید مشکل، رنج، مضیقه و سختی داری، این کلیدش است، خودت اقدام کن تا این مشکلت برطرف بشود. یکی از کلیدهای مهم پروردگار برای حل بعضی از مشکلات که کلید به او می‌خورد، یعنی یک قفلی است که این کلیدها به او می‌خورد، احسان به پدر و مادر است. این یک کلید خیلی مهم است!

 

-اهمیت به حق‌الناس در رفتار پیامبر(ص)

آقایی در محلهٔ ما بود که مغازه‌اش در این بازار دروازه، بازار مولوی به بالا بود. او از اصحاب مسجد محلهٔ ما هم بود. من در آن‌وقت یک بچهٔ ده-دوازده‌ساله بودم. کار این آقا خوب می‌چرخید، اما یک‌وقت که کار نمی‌چرخید، مثلاً صد تومان(نه صدهزار تومان) یا دویست‌تا تک‌تومان جنس عمده خریده بود و فردا که آخر برج بود، باید پول مردم را می‌داد و عجیب هم اصرار داشت که پول مردم را سر وعده بدهد. این خیلی حال خوبی است و این حال یک مؤمن است!

 

ابوذر می‌گوید: من وقتی نماز مغرب و عشا را با پیغمبر(ص) خواندم، چهرهٔ رسول خدا(ص) را به‌شدت گرفته و ناراحت دیدم، ولی اقتضا نکرد که علت را بپرسم؛ یعنی اصلاً حریم اجازه نداد. صبح که برای نماز آمدم، دیدم پیغمبر(ص) خیلی شاد است و حالا می‌توانم حرف بزنم، گفتم: آقا دیشب چه شده بود و امروز چه شده است؟ فرمودند: ابوذر! دیشب دو درهم، نه دو دینار(دو درهم یعنی دو ریال، دینارْ طلاست و درهمْ نقره) از حق مردم پیش من بود و من طرفش را ندیدم که به او بدهم، رنج می‌کشیدم. دیشب هم تا وقت نماز شب پلک نزدم که مبادا ملک‌الموت برای بردن من بیاید و این دو درهم به گردن من باشد. نشسته بودم که اگر یک‌وقت ارادهٔ خدا تعلق گرفت که امشب شب مردن من باشد، وقتی ملک‌الموت می‌آید، چون خدا به ملک‌الموت گفته بالای سر هر بندهٔ مؤمنم که می‌روی، برای جان گرفتنش از او اجازه بگیر. بایست، سلام کن و اجازه بگیر؛ پس اگر اجازه داد، جانش را بگیر و اگر اجازه نداد، برگرد تا وقتی حاضر شد. من هم بیدار ماندم که اگر ملک‌الموت آمد، بگویم جان مرا نگیر؛ اما امروز قبل از اذانِ بلال، طرف این دو درهم را دیدم و به او دادم و شاد هستم.

ای‌کاش! این حال در این هفتادمیلیون جمعیت دومرتبه برمی‌گشت؛ تا چهل-پنجاه‌سال پیش که بود. این خیلی حال مثبتی است!

 

-حکایتی از رعایت حق‌الناس

یک‌وقت کسی را پدرم به من نشان داد(آن‌وقت من نوجوانی چهارده-پانزده‌ساله بودم) و گفت: این را نگاه کن، این خیاط خانوادگی ماست و من، پدرم و برادرم به این لباس می‌دهیم که بدوزد. آن‌وقت لباسِ دوخته نبود و خیاط‌ها لباس که می‌دوختند، تکه‌هایی از بُرش اضافه می‌آمد؛ چون باید بالاخره برای کت یا شلوار شکل می‌دادند و پارچه‌ها هم مربع و مستطیل بود، تکه‌هایی در این برش‌ها بود که به درد این نمی‌خورد که به کت یا شلوار بزنند، اینها را در یک نخ می‌بستند. پدرم می‌گفت: وقتی می‌رفتیم، این تکه‌ها را به ما می‌داد و می‌گفت: این هم از پارچه‌تان که اضافه آمده، اما حرفش تمام نمی‌شد و می‌گفت: بایست تا این پارچه‌ای که برای من آوردی، وقتی قیچی می‌کردم، خرده‌ریزهٔ پشم یا پنبه از لب قیچی می‌ریخته، آنها را هم راضی باش و بعد بِبَر؛ به او می‌گفتیم آخر ریزه‌ای که می‌ریزد، شاگردت جارو می‌کند و در سطل آشغال می‌ریزد! می‌گفت: می‌دانم؛ این‌قدر فقه بلد هستم که این ریزه‌ها ملکیت دارد، ولی پول به‌ازای آن نیست و هیچ‌کس نمی‌خرد؛ اما شما که صاحب و مالکش هستی، باید اجازه بدهی و راضی باشی.

 

-اجابت دعای والدین، حتی پس از وفات

یک‌وقت این بندهٔ خدا در طول سال در همین محلهٔ ما -خیابان خراسان- دو روز به چک او مانده بود، اما فروش خوبی نکرده بود و پول مردم حاضر نبود. اهل قرض‌کردن هم نبود! این را که می‌گویم، در زندگی تجربه هم بکنید. به میدان خیابان ری، طرف میدان سبزی می‌آمد، آنجا یک گاراژ بود که من یادم هست، سوار اتوبوس می‌شد و سریع به قم و قبرستان حاج‌شیخ در سرِ پل آهنچی بر سر قبر پدر و مادرش می‌رفت، قرآن و دعا می‌خواند، گریه می‌کرد و می‌گفت: بابا، مادر! من دو روز دیگر دویست تومان بدهکار هستم، این را تأمین بکنید؛ بعد به تهران می‌آمد، فردا تأمین می‌شد و پس‌فردا هم به طلبکار می‌داد. این یک‌دانه از کلیدهاست.

 

ب) نماز، دومین کلید حل مشکلات

کلید مهم دیگری که خدا به ما داده و گفته مشکل را خودتان حل کنید، من وارد نمی‌شوم، نماز است. مشکل خودتان را با نماز حل کنید: «وَاسْتَعِينُوا بِالصَّبْرِ وَالصَّلَاةِ»(سورهٔ بقره، آیهٔ 45)، «وَاسْتَعِينُوا» یعنی کمک بگیرید و نماز درست و حسابی بخوانید. نماز انرژی است، به شما کمک می‌دهد و مشکلتان را حل می‌کند. ما در شرح حال بسیاری از علمای خودمان مثل ابن‌سینا داریم که وقتی اینها به یک مشکل علمی برمی‌خوردند، دو رکعت نماز می‌خواندند. کتاب‌های ما خیلی پیچیده است و گاهی برای مطالعه‌کننده دیر حل می‌شود. ابن‌سینا می‌گوید: من گاهی در شب مطالعه می‌کردم، فردا درس داشتم، دانشجو داشتم، اما می‌دیدم مطلب حل نمی‌شود(با اینکه زور علمی‌اش هم خیلی بود! این را در «روضات‌الجنات» که برای یکی از مراجع دویست سال پیش ما و در هشت جلد است، نوشته)، کتاب را می‌بستم و به کتاب می‌گفتم: الآن حل می‌کنم، من در این مشکل نمی‌مانم! به مسجد جامع همدان می‌آمدم که نزدیک خانه‌مان بود و دو رکعت نماز می‌خواندم. برمی‌گشتم و کتاب را باز می‌کردم، نور آن نماز گره کار علمی را باز می‌کرد.

 

همیشه که نباید بگوییم خدا! خدا کلیدهایی هم به خودمان داده که باید با این کلید مشکلمان را حل کنیم. پدر و مادرتان زنده هستند؟ مشکل دارید؟ همین امروز بعدازظهر بروید و دست و صورت هر دوی آنها را ببوسید. ما گاهی پدر و مادرها را خیلی از خودمان دلگیر کرده‌ایم که آن دلگیری‌ها مشکل دنبال مشکل ساخته است. فقط بگویید پدر، مادر! شب جمعه است( آنها هم از اولاد خیلی زود گذشتند)، از پروردگار بخواهید که مشکل من حل بشود، حل می‌شود؛ اگر مرده‌اند، سر قبرشان بروید.

 

کلیپ های منتخب این سخنرانی
سخنرانی های مرتبط
پربازدیدترین
تهران سخنرانی پنجم حسینیه بنی الزهرا جمادی الاول 96 تهران/ حسینیهٔ بنی‌الزهرا/ دههٔ سوم جمادی‌الاوّل/ زمستان 1396 ه‍.ش./ سخنرانی پنجم
پر بازدید ترین مطالب سال
پر بازدید ترین مطالب ماه
پر بازدید ترین مطالب روز