|
السَّيِّئاتِ بِصَحيفَةٍ خالِيَةٍ مِنْ ذِكْرِ سَيِّئاتِنا، وَ يَتَوَلّى كُتَّابُ زشت از نزد ما با دفترى خالى از كردار بد برگردند، و نويسندگان خوبيها به سبب آنچه از الْحَسَناتِ عَنّا مَسْرُورينَ بِما كَتَبُوا مِنْ حَسَناتِنا، وَاِذَا انْقَضَتْ حسنات ما نوشتهاند شادان و مسرور بازآيند، و چون روزگار حياتمان اَيّامُ حَياتِنا، وَ تَصَرَّمَتْ مُدَدُ اَعْمارِنا، وَاسْتَحْضَرَتْنا دَعْوَتُكَ سپرى شود، و رشته زندگيمان بگسلد، و آن دعوت تو (مرگ) كه از خودش و اجابتش گزيرى نيست الَّتى لابُدَّ مِنْها وَ مِنْ اِجابَتِها، فَصَلِّ عَلى مُحَمَّدٍ وَالِهِ، ما را فراخواند، پس بر محمد و آلش درود فرست، وَاجْعَلْ خِتامَ ماتُحْصى عَلَيْنا كَتَبَةُ اَعْمالِنا تَوْبَةً مَقْبُولَةً و پايان آنچه را كه نويسندگان پرونده بر ما مىنويسند توبهاى مقبول قرار ده كه لاتُوقِفُنا بَعْدَها عَلى ذَنْبٍ اجْتَرَحْناهُ، وَ لامَعْصِيَةٍ اقْتَرَفْناها، بعد از آن ما را بر معصيتى كه كردهايم و نافرمانيى كه مرتكب شدهايم توبيخ و سرزنش نكنى، وَلاتَكْشِفْ عَنّا سِتْراً سَتَرْتَهُ عَلى رُؤُوسِالْاَشْهادِ، يَوْمَ تَبْلُ و پردهاى كه بر ما پوشاندهاى در برابر ديده حاضران از روى كار ما برمدار، در روزى كه اَخْبارَ عِبادِكَ، اِنَّكَ رَحيمٌ اخبار بندگانت را آشكار مىسازى، زيرا كه تو نسبت به هر كه تو را بخواند مهربانى، بِمَنْ دَعاكَ، وَ مُسْتَجيبٌ لِمَنْ ناداكَ. و تقاضاى هر كه تو را صدا بزند اجابت كنندهاى.
|
|
(12) وَ كانَ مِنْ دعائِه عليهالسلام فِىالاعتِرافِ وَ طَلَبِ التّوبةِ اِلَىاللَّهِ تَعالى « اعتراف به گناه » اَللَّهُمَّ اِنَّهُ يَحْجُبُنى عَنْ مَسْئَلَتِكَ خِلالٌ ثَلاثٌ، وَ تَحْدُونى پروردگارا سه خصلت مرا از اينكه چيزى از تو بخواهم بازمىدارد، و يك خصلت مرا به درخواست از عَلَيْها خَلَّةٌ واحِدَةٌ: يَحْجُبُنى اَمْرٌ اَمَرْتَ بِهِ فَاَبْطَاْتُ عَنْهُ، وَ نَهْىٌ تو ترغيب مىكند، آن سه عبارت است از امرى كه به آن فرمان دادهاى و من در انجامش كندى كردم، و نَهَيْتَنى عَنْهُ فَاَسْرَعْتُ اِلَيْهِ، وَ نِعْمَةٌ اَنْعَمْتَ بِها عَلَىَّ فَقَصَّرْتُ كارى كه مرا از آن نهى نمودى و به سويش شتافتم، و نعمتىكه بهمن بخشيدى ولى در شكر گزاريش فى شُكْرِها. وَ يَحْدُونى عَلى مَسْئَلَتِكَ تَفَضُّلُكَ عَلى مَنْ اَقْبَلَ كوتاهى كردم. اما آنچه مرا بر درخواست از تو ترغيب مىكند احسان توست به آنكه با نيّت پاك بِوَجْهِهِ اِلَيْكَ، وَ وَفَدَ بِحُسْنِ ظَنِّهِ اِلَيْكَ، اِذْ جَميعُ به تو روى آورده، و از طريق خوش گمانى به درگاه تو آمده، زيرا كه تمام احسانهايت از اِحْسانِكَ تَفَضُّلٌ وَ اِذْكُلُّ نِعَمِكَ ابْتِدآءٌ، فَها اَنَاذا، يا اِلهى، روى تفضّل است، و نعمتهايت همه بىسبب و بدون سرآغاز. اى خداى من اينك منم كه واقِفٌ بِبابِ عِزِّكَ وُقُوفَ الْمُسْتَسْلِمِ الذَّليلِ، وَ سآئِلُكَ عَلَى به پيشگاه عزتت همچون تسليم شونده ذليل ايستادهام، و با شرم و حيا همچون
|