|
اَنْ يُسَبِّحَكَ بِهِ، وَبِجَلالِ وَجْهِكَ الْكَريمِ، الَّذى لايَبْلى به آن تسبيح كند، و به بزرگى ذات كريمت كه فرسايش ندارد و وَ لايَتَغَيَّرُ، وَلا يَحُولُ وَ لايَفْنى، اَنْ تُصَلِّىَ عَلى مُحَمَّدٍ دگرگون نمىگردد، و تغيير حال نمىدهد و فناپذير نيست مسئلت دارم كه بر محمد و آلش وَالِ مُحَمَّدٍ، وَاَنْ تُغْنِيَنى عَنْ كُلِّ شَىْءٍ بِعِبادَتِكَ، وَاَنْ درود فرستى، و مرا با عبادت خود از هر چيز بىنياز كنى، و با تُسَلِّىَ نَفْسى عَنِ الدُّنْيا بِمَخافَتِكَ، وَ اَنْ تُثْنِيَنى بِالْكَثيرِ ترس خود قلبم را از اندوه دنيا تسليت دهى، و به رحمتت با دست پر از كرامتهاى مِن كَرامَتِكَ بِرَحْمَتِكَ، فَاِلَيْكَ اَفِرُّ، وَمِنْكَ اَخافُ، وَ بِكَ فراوانت بازم گردانى، زيرا كه به سوى تو مىگريزم، و از تو مىترسم، و از حضرتت اَسْتَغيثُ، وَاِيّاكَ اَرْجُو، وَ لَكَ اَدْعُو، وَ اِلَيْكَ اَلْجَاُ، وَ بِكَ فريادرسى مىنمايم، و به تو اميدوارم، و تو را مىخوانم، و به تو پناه مىآورم، و به تو اَثِقُ، وَ اِيّاكَ اَسْتَعينُ، وَ بِكَ اُومِنُ، وَعَلَيْكَ اَتَوَكَّلُ، اطمينان دارم، و از تو يارى مىخواهم، و به تو ايمان دارم، و بر تو توكل مىكنم، وَ عَلى جُودِكَ وَ كَرَمِكَ اَتَّكِلُ. و بر جود و كرمت اعتماد مىنمايم.
|
|
(53) وَ كان مِن دعائِه عليهالسلامفى التَّذَلُّلِ لِلَّهِ عزَّوَجَلّ «دعادر اظهارفروتنى به درگاه حضرت حق» رَبِّ اَفْحَمَتْنى ذُنُوبى، وَانْقَطَعَتْ مَقالَتى، فَلا حُجَّةَ لى، خداوندا، گناهانم مرا از گفتار بازداشته، و رشته سخنم از هم گسيخته، پس براى زشتيم حجّتى ندارم، فَاَنَا الْاَسيرُ - بِبَلِيَّتِى،الْمُرْتَهَنُ بِعَمَلِى، الْمُتَردِّدُ فى خَطيئَتِى، به اين جهت اسير بليّت خود، و گروگان عمل خويش، و سرگردان در خطا، الْمُتَحَيِّرُ عَنْ قَصْدِى، الْمُنْقَطَعُ بى، قَدْ اَوْقَفْتُ نَفْسى و سرگشته از مقصد، و با تمام وجود درماندهام، خود را مَوْقِفَ الْاَذِلّآءِ الْمُذْنِبينَ، مَوْقِفَ الْاَشْقِيآءِ الْمُتَجَرّينَ در جايگاه ذليلان گنهكار، و موقف تيرهبختانى كه بر تو جرأت عَلَيْكَ، الْمُسْتَخِفّينَ بِوَعْدِكَ، سُبْحانَكَ! اَىَّ جُرْاَةٍ كردهاند، و وعدهات را سبك شمردهاند نگاه داشتهام، پاكى تو، با چه جرأت به اجْتَرَاْتُ عَلَيْكَ! وَاَىَّ تَغْريرٍ غَرَّرْتُ بِنَفْسى! مَوْلاىَ نافرمانيت برخاستم! و چگونه خود را به ورطه هلاكت افكندم! آقاى من، ارْحَمْ كَبْوَتى لِحُرِّ وَجْهى وَ زَلَّةِ قَدَمى، وَ عُدْ بِحِلْمِكَ بر من كه به رو درافتادهام و بر لغزش من رحمت آور، و در برابر
|