|
كُنْتَ بَعَثْتَها نِقْمَةً، وَ اَرْسَلْتَها سَخْطَةً، فَاِنّا نَسْتَجيرُكَ مِنْ
اين ابر را براى عقوبت برانگيختهاى، و از راه خشم فرستادهاى، پس ما از خشمت به
غَضَبِكَ، وَ نَبْتَهِلُ اِلَيْكَ فى سُؤالِ عَفْوِكَ، فَمِلْ بِالْغَضَبِ
تو پناه مىبريم، و براى درخواست عفوت به سويت زارى مىكنيم، پس غضبت را
اِلَى الْمُشْرِكينَ، وَ اَدِرْرَحى نَقِمَتِكَ عَلَى الْمُلْحِدينَ. اَللَّهُمَّ
متوجه مشركين ساز، و آسياى عقوبتت را نسبت به ملحدان به گردش انداز. الهى
اَذْهِبْ مَحْلَ بِلادِنا بِسُقْياكَ، وَ اَخْرِجْ وَحَرَ صُدُورِنا بِرِزْقِكَ،
خشكى سرزمينهاى ما را به سقايت خود برطرف كن، و وسوسه قلوبمان را به رزق خود بيرون فرما،
وَ لاتَشْغَلْنا عَنْكَ بِغَيْرِكَ، وَ لاتَقْطَعْ عَنْ كآفَّتِنا مآدَّةَ بِرِّكَ،
و ما را از خود به غير خود سرگرم مكن، و منبع نيكى خود را از همه ما دور نكن،
فَاِنَّ الْغَنِىَّ مَنْ اَغْنَيْتَ، وَ اِنَّ السّالِمَ مَنْ وَقَيْتَ، ما عِنْدَ اَحَدٍ
چه آنكه بىنياز كسى است كه تواش بىنياز كنى، و سالم كسى است كه تواش نگاه دارى، و احدى را در
دُونَكَ دِفاعٌ، وَ لا بِاَحَدٍ عَنْ سَطْوَتِكَ امْتِناعٌ، تَحْكُمُ بِما
برابرت قدرت دفاع نيست، و كسى در برابر سطوتت مقاومت نتواند كرد، به هر چه
شِئْتَ عَلى مَنْ شِئْتَ، وَ تَقْضى بِما اَرَدْتَ فيمَنْ اَرَدْتَ.
بخواهى بر هركس - حكم مىرانى، و به آنچه اراده كنى در باره هر كه اراده كنى فرمان مىدهى.
فَلَكَ الْحَمْدُ عَلى ما وَقَيْتَنا مِنَ الْبَلآءِ، وَ لَكَ الشُّكْرُ عَلى ما
پس سپاس تو را كه ما را از بلا حفظ فرمودى، و شكر تو را بر
|
|
خَوَّلْتَنا مِنْ النَّعْمآءِ، حَمْداً يُخَلِّفُ حَمْدَ الْحامِدينَ وَرآئَهُ،
نعمتها كه به ما مرحمت كردى، چنان حمدى كه حمد حامدان را پشت سر گذارد،
حَمْداً يَمْلَأُ اَرْضَهُ وَ سَمآئَهُ، اِنَّكَ الْمَنَّانُ بِجَسيمِ الْمِنَنِ،
حمدى كه آسمان و زمين را آكنده كند، كه تويى مُنعم مواهب بزرگ،
الْوَهّابُ لِعَظيمِ النِّعَمِ، الْقابِلُ يَسيرَ الْحَمْدِ، الشّاكِرُ قَليلَ
بخشنده نعمتهاى عظيم، قبول كننده سپاس ناچيز، و پذيرنده
الشُّكْرِ، الْمُحْسِنُ الْمُجْمِلُ، ذُو الطَّوْلِ، لا اِلهَ اِلاَّ اَنْتَ،
شكر اندك، نيكوكار خوشرفتار، و بخشنده فراوان، خدايى جز تو نيست، و بازگشت همگان
اِلَيْكَ الْمَصِيرُ.
به سوى توست.
(37) و كان مِن دعائِه عليهالسلام اِذَا اعْتَرَفَ بِالتّقصيرِ عَنْ تَاْدِيَةِ الشُّكْرِ
«دعادر اعتراف به تقصير از اداى شكر»
اَللَّهُمَّ اِنَّ اَحَداً لايَبْلُغُ مِنْ شُكْرِكَ غايَةً اِلاَّ حَصَلَ عَلَيْهِ مِنْ
خداوندا كسى در مسئله شكر به حدّى نمىرسد مگر آنكه احسان ديگر تو او را
اِحْسانِكَ ما يُلْزِمُهُ شُكْراً، وَ لايَبْلُغُ مَبْلَغاً مِنْ طاعَتِكَ وَ اِنِ
به شكرى ديگر ملزم مىكند، و از طاعتت به اندازهاى دست نمىيابد - گرچه
|
العربیه | English سه شنبه 20 بهمن 1388 - الثلاثاء 24 صفر 1431 - Tues 09 Feb 2010
صفحه اصلي
صفحه قبلي