|
جَنَّتِكَ، اِنَّكَ ذُوالْفَضْلِ الْعَظيمِ، وَ اَنْتَ الْجَوادُ الْكَريمُ.
به بهشت قرار ده، زيرا كه تو صاحب فضل بزرگ، و بخشنده كريمى.
(31) وَ كان مِن دعائِه عليهالسلام فى ذِكْرِ التَّوْبَةِ وَ طَلَبِها
«دعاى آن حضرت در ذكر توبه و درخواست توفيق آن از پروردگار»
اَللَّهُمَّ يا مَنْ لايَصِفُهُ نَعْتُ الْواصِفينَ، وَ يا مَنْ لا يُجاوِزُهُ
بارخدايا، اى كسى كه توصيف واصفان وصفت نتوان كرد، و اى كسىكه اميد اميدواران
رَجآءُالرّاجينَ، وَيا مَنْ لا يَضيعُ لَدَيْهِ اَجْرُالْمُحْسِنينَ، وَ يا
از تو فراتر نرود، و اى كسىكه پاداش نيكوكاران نزد تو ضايع نگردد، و اى
مَنْ هُوَ مُنْتَهى خَوْفِ الْعابِدينَ، وَ يا مَنْ هُوَ غايَةُ خَشْيَةِ
آن كه ترس عبادت كنندگان به تو منتهى شود، و اى آن كه نهايت بيم
الْمُتَّقينَ، هذا مَقامُ مَنْتَداوَلَتْهُ اَيْدِىالذُّنُوبِ، وَقادَتْهُ اَزِمَّةُ
پرهيزكارانى، اين جايگاه كسى است كه بازيچه دست گناهان است، و مهارهاى خطاها او را
الْخطايا، وَ اسْتَحْوَذَ عَلَيْهِ الشَّيْطانُ، فَقَصَّرَ عَمّا اَمَرْتَ بِهِ
به پيش رانده، و شيطان بر او چيره گشته، از اين جهت در اجراى امر تو كوتاهى
تَفْريطاً، وَ تَعاطى ما نَهَيْتَ عَنْهُ تَغْريراً، كَالْجاهِلِ بِقُدْرَتِكَ
ورزيده، و از سر نادانى و غرور به آنچه از آن نهى نمودى آلوده شده، مانند كسى كه به قدرت تو
|
|
عَلَيْهِ، اَوْ كَالْمُنْكِرِ فَضْلَ اِحْسانِكَ اِلَيْهِ، حَتّى اِذَا انْفَتَحَ لَهُ
بر خود ناآگاه است، يا فضل و احسانت را درباره خويش منكر است، تا چون ديده
بَصَرُالْهُدى، وَ تَقَشَّعَتْعَنْهُ سَحآئِبُالْعَمى، اَحْصى ماظَلَمَ
هدايتش گشوده، و ابرهاى كورى از برابرش برطرف شده، ستمهايى كه بر خود نموده
بِهِ نَفْسَهُ، وَ فَكَّرَ فيما خالَفَ بِهِ رَبَّهُ، فَرَاى كَبيرَ عِصْيانِهِ كَبيراً،
شماره نموده، و در امورى كه با خداى خود مخالفت ورزيده انديشه كرده، آنگاه بزرگى عصيانش را مشاهده كرده،
وَ جَليلَ مُخالَفَتِهِ جَليلاً، فَاَقْبَلَ نَحْوَكَ مُؤَمِّلاً لَكَ، مُسْتَحْيِياً
و به عظمت مخالفتش بصيرت پيدا نموده، پس با دلى اميدوار، و رويى شرمسار به سوى تو
مِنْكَ، وَ وَجَّهَ رَغْبَتَهُ اِلَيْكَ ثِقَةً بِكَ، فَاَمَّكَ بِطَمَعِهِ يَقيناً،
رو آورده، و از روى اطمينان به تو با شوق و رغبت متوجه تو شده، و از باب يقين با بارطمعآهنگ تو نموده،
وَ قَصَدَكَ بِخَوْفِهِ اِخْلاصاً، قَدْ خَلا طَمَعُهُ مِنْ كُلِّ مَطْمُوعٍ
و از روى اخلاص با توشه ترس قصد تو كرده، در حالى كه جز تو به احدى
فيهِ غَيْرِكَ، وَ اَفْرَخَ رَوْعُهُ مِنْ كُلِّ مَحْذُورٍ مِنْهُ سِواكَ، فَمَثَلَ
طمع نداشته، و از هيچ چيز غير تو نترسيده، پس در حضورت با حال
بَيْنَ يَدَيْكَ مُتَضَرِّعاً، وَغَمَّضَ بَصَرَهُ اِلَى الْاَرْضِ مُتَخَشِّعاً،
زارى ايستاده، و ديدهاش را از روى خشوع به زمين دوخته،
وَ طَأْطَأَ رَاْسَهُ لِعِزَّتِكَ مُتَذَلِّلاً، وَ اَبَثَّكَ مِنْ سِرِّهِ ما اَنْتَ اَعْلَمُ
و در برابر عزت تو باذلت و خوارى سر بهزير افكنده، واز سر فروتنى رازى راكه تو بهتر ازاوبدان آگاهى
|
العربیه | English سه شنبه 20 بهمن 1388 - الثلاثاء 24 صفر 1431 - Tues 09 Feb 2010
صفحه اصلي
صفحه قبلي