 يَا أَيُّهَا الَّذِينَ آمَنُواْ لاَ تَتَّخِذُواْ الْيَهُودَ وَالنَّصَارَى أَوْلِيَاء بَعْضُهُمْ
أَوْلِيَاء بَعْضٍ وَمَن يَتَوَلَّهُم مِّنكُمْ فَإِنَّهُ مِنْهُمْ إِنَّ اللّهَ لاَ يَهْدِي الْقَوْمَ
الظَّالِمِينَ «51» فَتَرَى الَّذِينَ فِي قُلُوبِهِم مَّرَضٌ يُسَارِعُونَ فِيهِمْ
يَقُولُونَ نَخْشَى أَن تُصِيبَنَا دَآئِرَةٌ فَعَسَى اللّهُ أَن يَأْتِيَ بِالْفَتْحِ أَوْ أَمْرٍ
مِّنْ عِندِهِ فَيُصْبِحُواْ عَلَى مَا أَسَرُّواْ فِي أَنْفُسِهِمْ نَادِمِينَ «52» وَيَقُولُ الَّذِينَ آمَنُواْ أَهَـؤُلاء الَّذِينَ أَقْسَمُواْ بِاللّهِ جَهْدَ أَيْمَانِهِمْ
إِنَّهُمْ لَمَعَكُمْ حَبِطَتْ أَعْمَالُهُمْ فَأَصْبَحُواْ خَاسِرِينَ «53» يَا أَيُّهَا
الَّذِينَ آمَنُواْ مَن يَرْتَدَّ مِنكُمْ عَن دِينِهِ فَسَوْفَ يَأْتِي اللّهُ بِقَوْمٍ يُحِبُّهُمْ
وَيُحِبُّونَهُ أَذِلَّةٍ عَلَى الْمُؤْمِنِينَ أَعِزَّةٍ عَلَى الْكَافِرِينَ يُجَاهِدُونَ فِي
سَبِيلِ اللّهِ وَلاَ يَخَافُونَ لَوْمَةَ لآئِمٍ ذَلِكَ فَضْلُ اللّهِ يُؤْتِيهِ مَن يَشَاء
وَاللّهُ وَاسِعٌ عَلِيمٌ «54» إِنَّمَا وَلِيُّكُمُ اللّهُ وَرَسُولُهُ وَالَّذِينَ آمَنُواْ الَّذِينَ
يُقِيمُونَ الصَّلاَةَ وَيُؤْتُونَ الزَّكَاةَ وَهُمْ رَاكِعُونَ «55» وَمَن يَتَوَلَّ اللّهَ
وَرَسُولَهُ وَالَّذِينَ آمَنُواْ فَإِنَّ حِزْبَ اللّهِ هُمُ الْغَالِبُونَ «56» يَا أَيُّهَا الَّذِينَ
آمَنُواْ لاَ تَتَّخِذُواْ الَّذِينَ اتَّخَذُواْ دِينَكُمْ هُزُوًا وَلَعِبًا مِّنَ الَّذِينَ أُوتُواْ
الْكِتَابَ مِن قَبْلِكُمْ وَالْكُفَّارَ أَوْلِيَاء وَاتَّقُواْ اللّهَ إِن كُنتُم مُّؤْمِنِينَ «57» |
| «117» |
|
![]() |
|
اى اهل ايمان ! يهود و نصارى را سرپرستان و دوستان خود مگيريد ، آنان سرپرستان و دوستان يكديگرند [ و تنها به روابط ميان خود وفا دارند ] . و هر كس از شما ، يهود و نصارى را سرپرست و دوست خود گيرد از زمره آنان است ; بى ترديد خدا گروه ستمكار را هدايت نمي كند . « 51» كسانى كه در دل هايشان بيمارى [ دورويى ] است ، مي بينى كه در دوستى با يهود و نصارى شتاب مي ورزند و [ بر پايه خيال باطلشان كه مبادا اسلام و مسلمانان تكيه گاه استوارى نباشند ] مي گويند : مي ترسيم آسيب و گزند ناگوارى به ما برسد [ به اين سبب بايد براى دوستى به سوى يهود و نصارى بشتابيم ] . اميد است خدا از سوى خود پيروزى يا واقعيت ديگرى [ به نفع مسلمانان ]پيش آرد تا اين بيماردلان بر آنچه در دل هايشان پنهان مي داشتند ، پشيمان شوند . « 52» و كسانى كه ايمان آورده اند [ به مؤمنان ديگر ] مي گويند : آيا اين بيماردلان آنانند كه به سخت ترين سوگندهايشان به خدا سوگند مي خوردند كه با شما مؤمنانند ؟ ! [ ولى روشن شد كه دروغ مي گفتند . آنان يهود و نصارى را به سرپرستى و دوستى گرفتند و به اين سبب ] اعمالشان تباه و بى اثر شد ، در نتيجه زيانكار شدند . « 53» اى اهل ايمان ! هر كس از شما از دينش برگردد [ زيانى به خدا نمي رساند ] خدا به زودى گروهى را مي آورد كه آنان را دوست دارد ، و آنان هم خدا را دوست دارند ; در برابر مؤمنانْ فروتن اند ، و در برابر كافرانْ سرسخت و قدرتمندند ، همواره در راه خدا جهاد مي كنند ، و از سرزنش هيچ سرزنش كننده اى نمي ترسند . اين فضل خداست كه به هر كس بخواهد مي دهد ; و خدا بسيار عطاكننده و داناست . « 54» سرپرست و دوست شما فقط خدا و رسول اوست و مؤمنانى [ مانند على بن ابى طالب اند ] كه همواره نماز را برپا مي دارند و در حالى كه در ركوعند [ به تهيدستان ] زكات مي دهند . « 55» و كسانى كه خدا و رسولش و مؤمنانى [ چون على بن ابى طالب ] را به سرپرستى و دوستى بپذيرند [ حزب خدايند ، ] و يقيناً حزب خدا [ در هر زمان و همه جا ] پيروزند . « 56» اى مؤمنان ! كسانى كه دين شما را مسخره و بازيچه گرفته اند ، چه از اهل كتاب و چه از كافران ، سرپرستان و دوستان خود مگيريد ; و اگر مؤمن هستيد از خدا پروا كنيد . « 57» |
| «117» |
|
پنجشنبه 11 شهريور 1389 - الخميس 22 رمضان 1431 - Thurs 02 Sep 2010
صفحه قبلي