|
وَلَقَدْ نَعْلَمُ أَنَّهُمْ يَقُولُونَ إِنَّمَا يُعَلِّمُهُ بَشَرٌ لِّسَانُ الَّذِي يُلْحِدُونَ إِلَيْهِ أَعْجَمِيٌّ وَهَـذَا لِسَانٌ عَرَبِيٌّ مُّبِينٌ «103» إِنَّ الَّذِينَ لاَ يُؤْمِنُونَ بِآيَاتِ اللّهِ لاَ يَهْدِيهِمُ اللّهُ وَلَهُمْ عَذَابٌ أَلِيمٌ «104» إِنَّمَا يَفْتَرِي الْكَذِبَ الَّذِينَ لاَ يُؤْمِنُونَ بِآيَاتِ اللّهِ وَأُوْلـئِكَ هُمُ الْكَاذِبُونَ «105» مَن كَفَرَ بِاللّهِ مِن بَعْدِ إيمَانِهِ إِلاَّ مَنْ أُكْرِهَ وَقَلْبُهُ مُطْمَئِنٌّ بِالإِيمَانِ وَلَـكِن مَّن شَرَحَ بِالْكُفْرِ صَدْرًا فَعَلَيْهِمْ غَضَبٌ مِّنَ اللّهِ وَلَهُمْ عَذَابٌ عَظِيمٌ «106» ذَلِكَ بِأَنَّهُمُ اسْتَحَبُّواْ الْحَيَاةَ الْدُّنْيَا عَلَى الآخِرَةِ وَأَنَّ اللّهَ لاَ يَهْدِي الْقَوْمَ الْكَافِرِينَ «107» أُولَـئِكَ الَّذِينَ طَبَعَ اللّهُ عَلَى قُلُوبِهِمْ وَسَمْعِهِمْ وَأَبْصَارِهِمْ وَأُولَـئِكَ هُمُ الْغَافِلُونَ «108» لاَ جَرَمَ أَنَّهُمْ فِي الآخِرَةِ هُمُ الْخَاسِرونَ «109» ثُمَّ إِنَّ رَبَّكَ لِلَّذِينَ هَاجَرُواْ مِن بَعْدِ مَا فُتِنُواْ ثُمَّ جَاهَدُواْ وَصَبَرُواْ إِنَّ رَبَّكَ مِن بَعْدِهَا لَغَفُورٌ رَّحِيمٌ «110» |
| «279» |
|
![]() |
|
و ما مي دانيم كه آنان مي گويند : يقيناً اين آيات را بشرى به او مي آموزد ! ! [ چنين نيست كه مي گويند ، زيرا ] زبان كسى كه [ آموختن قرآن را به پيامبر ] به او نسبت مي دهيد ، غير عربى است و اين قرآن به زبان عربى فصيح و روشن است . « 103» قطعاً كسانى كه به آيات خدا ايمان ندارند ، خدا هدايتشان نمي كند ، و براى آنان عذابى دردناك است . « 104» فقط كسانى [ به خدا و پيامبر ] دروغ مي بندند كه به آيات خدا ايمان ندارند ، و اينانند كه دروغگوى واقعى اند . « 105» هر كس پس از ايمان آوردنش به خدا كافر شود [ به عذاب خدا گرفتار آيد ] ; مگر كسى كه به كفر مي بور شده [ امّا ] دلش مطمئن به ايمان است ، ولى آنان كه سينه براى پذيرفتن كفر گشاده اند ، خشمي سخت از سوى خدا بر آنان است و آنان را عذابى بزرگ خواهد بود . « 106» اين [ خشم و عذاب بزرگ ] به سبب آن است كه زندگى دنيا [ ىِ زودگذر ] را بر آخرت ترجيح دادند ، و مسلماً خدا مردم كفر پيشه را هدايت نمي كند . « 107» اينان كسانى هستند كه خدا بر دل و گوش و چشمشان مُهر [ شقاوت ] زده ، و اينان بى خبران واقعى اند . « 108» ثابت و يقينى است كه آنان در آخرت زيانكارند . « 109» آن گاه يقيناً پروردگارت نسبت به كسانى كه پس از آزار ديدنِ [ از مشركان ، سرزمين شرك را رها كرده ] هجرت نمودند ، سپس جهاد كردند ، و [ براى حفظ دينشان ]شكيبايى ورزيدند ، آرى ، پروردگارت [ نسبت به آنان ] پس از اين [ همه بلا ] بسيار آمرزنده و مهربان است . « 110» |
| «279» |
|
جمعه 8 مرداد 1389 - الجمعة 17 شعبان 1431 - Fri 30 Jul 2010
صفحه قبلي