وَاذْكُرُواْ اللّهَ فِي أَيَّامٍ مَّعْدُودَاتٍ فَمَن تَعَجَّلَ فِي
يَوْمَيْنِ فَلاَ إِثْمَ عَلَيْهِ وَمَن تَأَخَّرَ فَلا إِثْمَ عَلَيْهِ لِمَنِ اتَّقَى
وَاتَّقُواْ اللّهَ وَاعْلَمُوا أَنَّكُمْ إِلَيْهِ تُحْشَرُونَ «203» وَمِنَ
النَّاسِ مَن يُعْجِبُكَ قَوْلُهُ فِي الْحَيَاةِ الدُّنْيَا وَيُشْهِدُ اللّهَ
عَلَى مَا فِي قَلْبِهِ وَهُوَ أَلَدُّ الْخِصَامِ «204» وَإِذَا تَوَلَّى سَعَى
فِي الأَرْضِ لِيُفْسِدَ فِيِهَا وَيُهْلِكَ الْحَرْثَ وَالنَّسْلَ وَاللّهُ
لاَ يُحِبُّ الفَسَادَ «205» وَإِذَا قِيلَ لَهُ اتَّقِ اللّهَ أَخَذَتْهُ الْعِزَّةُ
بِالإِثْمِ فَحَسْبُهُ جَهَنَّمُ وَلَبِئْسَ الْمِهَادُ «206» وَمِنَ
النَّاسِ مَن يَشْرِي نَفْسَهُ ابْتِغَاء مَرْضَاتِ اللّهِ وَاللّهُ
رَؤُوفٌ بِالْعِبَادِ «207» يَاأَيُّهَا الَّذِينَ آمَنُواْ ادْخُلُواْ
فِي السِّلْمِ كَآفَّةً وَلاَ تَتَّبِعُواْ خُطُوَاتِ الشَّيْطَانِ
إِنَّهُ لَكُمْ عَدُوٌّ مُّبِينٌ «208» فَإِن زَلَلْتُمْ مِّن بَعْدِ
مَا جَاءتْكُمُ الْبَيِّنَاتُ فَاعْلَمُواْ أَنَّ اللّهَ عَزِيزٌ حَكِيمٌ «209» هَلْ يَنظُرُونَ إِلاَّ أَن يَأْتِيَهُمُ اللّهُ فِي ظُلَلٍ مِّنَ الْغَمَامِ
وَالْمَلآئِكَةُ وَقُضِيَ الأَمْرُ وَإِلَى اللّهِ تُرْجَعُ الامُورُ «210» |
| «32» |
|
![]() |
|
و خدا را در روزهاى معلوم و معينى [ كه يازدهم ، دوازدهم و سيزدهم ماه ذوالحجه ايام وقوف در منى است ] ياد كنيد . پس هر كه در دو روز [ واجبات منى را انجام دهد و به كوچ كردن از آن ] شتاب ورزد ، گناهى بر او نيست ، و هر كه [ تا روز سوم ]
تأخير كند ، بر او هم گناهى نيست ، [ اختيار كردن وقوف در منى چه در دو روز ، چه در سه روز ] براى كسى است كه [ از محرمات احرام ] پرهيز كرده است . و از خدا پروا كنيد و بدانيد كه يقيناً همه شما به سوى او محشور خواهيد شد . « 203» و از مردم كسى است كه گفتارش در زندگى دنيا تو را خوش آيد ، و [ براى اينكه چنين وانمود كند كه زبانش با دلش يكى است ] خدا را بر آنچه در دل دارد شاهد مي گيرد ، در حالى كه سرسخت ترين دشمنان است . « 204» و هنگامي كه [ چنين دشمن سرسختى ] قدرت و حكومتى يابد ، مي كوشد كه در زمين فساد و تباهى به بار آورد ، و زراعت و نسل را نابود كند ; و خدا فساد و تباهى را دوست ندارد . « 205» و چون به او گويند : از خدا پروا كن ، غرور و سرسختى و تعصّب و لجاجت ، او را به گناه وا مي دارد ; پس دوزخ او را بس است ، و يقيناً بد جايگاهى است . « 206» و از مردم كسى است كه جانش را براى خشنودى خدا مي فروشد [ مانند اميرالمؤمنين (عليه السلام) ] و خدا به بندگان مهربان است . « 207» اى اهل ايمان ! همگى در عرصه تسليم و فرمان برى [ از خدا ] در آييد ، و از گام هاى شيطان پيروى نكنيد ، كه او نسبت به شما دشمنى آشكار است . « 208» پس اگر بعد از آنكه دلايل و نشانه هاى روشن براى شما آمد ، لغزيديد [ و به شرك و كفر روى كرديد ] نهايتاً بدانيد كه خدا [ در انتقام از شما ] تواناى شكست ناپذير و حكيم است . « 209» آيا [ اهل لغزش و پيروان شيطان ] جز اين را انتظار دارند كه [ عذاب ] خدا و فرشتگان [ مأمور عذاب ] در سايبان هايى از ابر به سوى آنان آيند و كار نابودى آنان تمام شود ؟ و همه كارها به سوى خدا بازگردانده مي شود . « 210» |
| «32» |
|