مناسبت

 تفویض ولایتعهدی به امام رضا علیه السلام. (201 ه.ق)
حضرت امام رضا علیه السلام در سال 201 قمری به دستور مامون عباسی، به مرو آمد. مامون، نسبت ‏به حضرت، تجلیل و تکریم تمام کرد و تا جایی که خواص دوستان و اصحابش را جمع کرد و گفت: «ای مردم! من، در آل عباس و آل علی علیه السلام تامل کردم و هیچ کس را افضل به امر خلافت، از علی بن موسی علیه السلام ندیدم.» . پس رو به حضرت کرد و گفت: «من، می‏خواهم خلافت را از خود خلع و به شما تفویض کنم.» . حضرت فرمود: «اگر ایزد، خلافت را برای تو قرار داد، جایز نیست آن را به دیگری واگذاری و خود را بر کنار سازی و اگر از تو نیست، اختیار نداری آن را به دیگری تفویض کنی.» . حضرت، بدین وسیله نامشروع بودن حکومت آنان را اعلام کرد.
مامون، از او خواست امر خلافت را بپذیرد، ولی امام نپذیرفت تا این که نوبت ‏به تهدید رسید که امام پذیرفت و در شرایط اجبار، وجدان بیدار مردم و حاضران دانستند که پذیرش ولایت‏عهدی، به معنای تایید حکومت نیست.
آن‏چه مامون را وادار ساخته بود که خلافت وحکومت را، علی الظاهر، تقسیم کند، چیزی جز قدرت معنوی و احتمال سهمگین شدن خشم عمومی نسبت‏ به غصب خلافت نبود و این، نقطه‏ ی اوج قدرت ائمه بود که در عین حاکم نبودن، بر دل‏ها حکم می‏راندند.

تجمع لشكر اسلام براى فتح مكّه. (8 ه.ق)

در چنين روزى مسلمانان كه بسيارى از آنها اهل مكه و سالها از شهر خويش دور مانده بودند جهت فتح مكه جمع شدند. استعداد نيروهاى سپاه اسلام از اين قرار بود: مهاجران: 700 نفر با 300 اسب و سه پرچم؛ انصار چهار هزار نفر با 700 اسب و چند پرچم؛ قبيله حزينه هزار نفر با 100 اسب و سه پرچم؛ قبيله اسلم: 400 نفر با سى اسب و دو پرچم؛ قبيله جهنيه: 800 نفر با پنجاه اسب و چهار پرچم؛ قبيله بنى كعب؛ 500 نفر با سه پرچم؛ بقيه سپاه 10 هزار نفرى را افراد قبيله‏ هاى ديگر تشكيل ميدادند.

در گذشت ‏شیخ الرئیس ابوعلی حسین بن عبدالله «ابن سینا» .(428 ه.ق)
پدرش، عبدالله، از بلخ و مادرش، ستاره، از بخارا بود و خود ابو علی در صفر سال 370 ه ق متولد شد. وی به خراسان و سپس گرگان آمد و در چند شهر توقف کوتاهی کرد. عاقبت، در همدان، ساکن شد و به خاطر علم فراوان و شهرت‏ش، دانش جویان از هر سو به همدان هجوم بردند و به این ترتیب، مرکز ثقل فلسفه و طب، از بغداد به ایران منتقل شد.
وی، حدود صد کتاب و رساله نوشت و 54 یا 58 سال عمر کرد. برخی نیز 63 سال دانسته ‏اند.

 وفات عثمان بن سعيد نائب اول امام زمان”عج”. (۲۶۷ه. ق)

 وقوع غزوه تبوک. (9 ه.ق)
این غزوه، در سال نهم هجری بین مسلمانان و رومیان، روی داد و بی ‏آن‏که نبردی صورت گیرد، به صلح انجامید. در بازگشت از این غزوه، قصه ‏ی اصحاب عقبه واقع شد و منافقانی که قصد جان پیامبر اکرم صلی الله علیه و آله را کرده بودند، رسوا شدند. این جنگ را چون به رسوایی منافقان انجامید، «جنگ تبوک‏» یا «فضحه (رسوایی)» یا «ذو العسرة (به خاطر سختی رفت و آمد)» نامیدند. تبوك آخرين غزوه پيامبر بود.

درگذشت ‏شیخ مفید. (413 ه.ق)

از متکلمان و محدثان و فقهای امامیه بود که ریاست مذهب را در قرن نهم بر عهد داشت.
وی، در سال 338 ه ق متولد شد و از اهالی عکبری از نواحی بصره بود. شیخ، از جمله کسانی است که توقیعات و نامه ‏های مختلفی از ناحیه ‏ی مقدسه ي امام زمان (عج) به وی ارسال شد.
لقب «شیخ مفید» را در آغاز جوانی به خود گرفت. وی به «ابن معلم (پسر معلم)» نیز معروف بود. او، از اوثق و مطمئن ترین افراد در مذهب به شمار میرود.
وی، از اساتید سید مرتضی و سید رضی است.
کتاب‏های الارشاد، الاختصاص، امامت امیر مؤمنان، کشف الاسرار...از آثار او است.
بعد از وفات ایشان، سید مرتضی بر پیکرش نماز خواند; و در پایین مزار حضرت جواد علیه السلام و کنار قبر استادش و ابو القاسم جعفر بن قولویه قمی به خاک سپرده شد.

 درگذشت ايت الله ميرزا هاشم آملي(۱۴۱۳ه ق)

 درگذشت‏ حضرت ابو طالب (سال 10 بعثت)

ابو طالب، عموی پیامبر بود و همسرش فاطمه بنت اسد نام داشت. وی، تا زمان حیات، ریاست ‏بنی هاشم را عهده دار بود، و اجازه نمی‏داد قریش، به حضرت گستاخی بکند. با رحلت وی، و رحلت ‏حضرت خدیجه سلام الله علیهما جسارت‏ها علیه حضرت رو به فزونی گذاشت و سال مصیبت‏های حضرت آغاز شد.

ابو طالب، به خدا و پیامبر، ایمان داشت و پیامبر فرمود: «ای عمو جان! در کودکی، تربیتم کردی; در یتیمی، کفالتم فرمودی و در بزرگی، یاریم کردی; ایزد، از سوی من، به تو پاداش خیر دهد.» .

بعد از وفات، در قبرستانی که به نام خودش مشهور است، به خاک سپرده شد.

امام باقر علیه السلام درباره او فرمود: «اگر ایمان ابو طالب علیه السلام را در یک کفه ترازو و ایمان این خلق (آنان که ایمان ابو طالب را رد می‏کردند) را در کفه دیگر بگذارند، ایمان ابو طالب سنگین‏تر است.» .

 حركت پيامبر (صلى الله عليه و آله) به قصد غزوه بدر. (2 ه.ق)

در اين روز حركت پيامبر اكرم (صلى الله عليه و آله) از مدينه به سوى منطقه بدر آغاز شد بر اساس دستور پيامبر (صلى الله عليه و آله) يكى از فرماندهان لشكر اسلام على بن ابى ‏طالب (عليه السلام) بود. تعداد سپاه اسلام 313 نفر بود؛ 82 تن از مهاجرين، 17 تن از قبيله خزرنه و 61 تن اوسى. هدف آنان تعقيب كاروان تجارى قريش بود كه گزارش رسيده بود از سفر شام بر مى‏ گردد و تمام‏ اهل مكّه نيز در آن شريك هستند. لكن كاروان ابوسفيان متوجه اين حركت شده، و با تغيير مسير خود را به مكّه رساند. از آن طرف نيز وقتى قريش اموال خود را در خطر ديده بودند براى نجات كاروان حركت كردند.

 ارسال نامه هاي مردم کوفه برای امام حسین علیه السلام . (60 ه.ق)

در این روز، مردان، کوفه گرد آمدند و دوازده هزار نامه خود را برای امام حسین علیه السلام ارسال کردند. آنان، تقاضا داشتند که حضرت، به سوی عراق بشتابد و با حکومت ‏یزید مبارزه کند. مردان کوفه، به حضرت قول وفاداری دادند و گفتند که منتظرتان هستیم، اما در محرم همان سال، در مقابل او صف آرایی کردند.

حمله وهابیان حجاز به نجف اشرف. (1225 ه.ق)

وهابیان، در طول سال‏های متمادی، بارها، به اماکن مقدس شیعیان حمله کردند و هر بار با به جای گذاشتن هزاران قربانی و مخروبه کردن شهرها و حرم‏ها بر گشتند.
در چنین روزی، آنان به نجف اشرف حمله کردند و مقداری از زائران امام حسین علیه السلام را در کربلا به شهادت رساندند و اموال‏شان را غارت کردند. شهرهای بصره و کربلا محاصره شد و جنایت‏های شرم آوری را به نام مبارزه با شرک مرتکب شدند.

 وفات حضرت خدیجه علیها السلام. (سال سوم قبل از هجرت)

وی، در تمام مراحل، یار و یاور پیامبر بود و نخستین بانویی است که به پیامبر ایمان آورد. او، ثروت‏مند و سرشناس و در عین حال، نجیب و طاهر بود.
زمانی که مشرکان، پیامبر را آزار می‏دادند، حضرت خدیجه، در منزل، به آرامش و مداوای وی می‏ پرداخت.
سال وفات وی و حضرت ابو طالب را (عام الحزن) نامیدند.
وی، در 65 سالگی وفات یافت و در قبرستان ابو طالب، منطقه ‏ی حجون مکه، به خاک سپرده شد.

حركت سپاه اسلام به طرف مكّه. (8 ه.ق)

سپاه هزاران نفرى اسلام، متشكل از انصار و مهاجران به فرماندهى پيامبر اسلام به طرف مكّه حركت كردند. گرچه براى رعايت اصل غافلگيرى، تا لحظه فرمان كسى از زمان و مسير حركت خبر نداشت. البته قبلاً به تمام نيروهاى اطراف، اعلان آماده باش شده بود. پيامبر، «ابورهم» غفارى را نماينده خود در مدينه گذاشت و حركت كرد.

 عقد اخوت پيامبر (ص) و امير مؤمنان عليه السلام. (1 ه.ق)

وقتى آيه (إنَّما المؤمِنونَ إخوَة) نازل شد پيامبر دو به دو بين ياران خود از مهاجر و انصار عقد اخوت بست، و فقط على مانده بود كه با چشمانى اشكبار خدمت پيامبر رسيد و عرض كرد: ياران خود را با يكديگر برادر كرديد ولى مرا با كسى برادر نساختيد؟ پيامبر اعظم (صلى الله عليه و آله) رو به على ‏بن ‏ابى ‏طالب (عليه السلام) كرد و فرمود: تو در دنيا و آخرت برادر من هستى. در مورد جانشينى و برادرى پيامبر و امام على (عليه السلام) احاديث فراوانى وجود دارد كه مى ‏توان به كتب حديثى مراجعه كرد.

 وفات ابو الفرج بن الجوزی. (597 ه.ق)

از پرهیزکاران عصر خود بود و زمانی که خواستند در حضور ناصر لدین الله، سنی یا شیعه بودن او را بفهمند، معروف است که گفت: «افضلهم بعد من کانت‏ بنته فی بیته‏» . او، متکلم و محدث و فقیه و واعظ قرن ششم هجری بود. هنوز نه سالش تمام نشده بود که به منبر می‏رفت و به وعظ و خطابه می‏پرداخت. هر جمعه، در منزل خود مراسم وعظ داشت و مجلس او با استقبال رو به رو می‏شد. این مبلغ بزرگ، کار سترگی را بنیان نهاد و تفسیر قرآن را بر فراز منبر به مردم گفت. بر بالای منبر، یزید را لعن می‏کرد. المنتطم و تلبیس ابلیس از کتاب‏های او است.

از وی پرسیدند: «خلفای بعد از رسول، چند نفرند؟» . گفت: «اربع اربع اربع.» . وی، در بغداد وفات یافت.

 کشته شدن مختار ثقفی در کوفه. (67 ه.ق)

مختار بن ابی عبیده ثقفی، پس از هلاکت معاویه بن ابی سفیان، از جمله رهبران انقلابی کوفه بود که از امام حسین علیه السلام و نماینده ‏اش، حضرت مسلم بن عقیل علیه السلام حمایت کرد و در نتیجه، از سوی عبیدالله بن زیاد، دستگیر و زندانی می‏شود. در ایام قیام امام حسین علیه السلام در زندان عبیدالله بن زیاد به سر می‏برد تا این که به وساطت ‏شوهر خواهرش، عبدالله بن عمر، در نزد یزید بن معاویه، از زندان آزاد شد.
پس از مرگ یزید، جهت‏ خون‏خواهی امام حسین علیه السلام در کوفه قیام کرد و جمع کثیری به او پیوستند و تمام قاتلان امام حسین علیه السلام و عناصر اصلی محاربه با امام و اهل بیت را دستگیر و به مکافات اعمال‏شان رساند.
او، پس از هجده ماه حکومت در کوفه و نواحی آن، در 14 رمضان 67 در برابر لشکر عبدالله بن زبیر، به فرماندهی مصعب بن زبیر، متحمل شکست‏ شد و به قتل رسید.

 میلاد امام حسن مجتبی علیه السلام. (3 ه.ق)

امام حسن علیه السلام در نیمه‏ ی ماه مبارک رمضان، از پاک بانوی نور، فاطمه زهرا علیها السلام و نخستین مرد مسلمان، امیر مؤمنان علیه السلام به دنیا آمد.هفت روز بعد جبرئيل براى عرض تبريك خدمت پيامبر نازل شد و گفت براى او كنيه انتخاب كرده، سرش را بتراشند و برايش عقيقه كنند. رسول خدا (صلى الله عليه و آله) در گوش راست امام حسن (عليه السلام) اذان و در گوش چپش اقامه گفت. از آنجا كه فرزندان پسر پيامبر خدا (صلى الله عليه و آله) از دنيا رفته بودند، اين تولد براى رسول خدا (صلى الله عليه و آله) و اهل ‏بيت (عليهم السلام) بسيار مسرت بخش بود. او، هفت ‏سال با پیامبر صلی الله علیه و آله و سی سال با پدر زند‏گی کرد.
هیچ کس مانند امام حسن علیه السلام از جهت چهره و اخلاق و منش و وقار به پیامبر شبیه نبود.
امام حسن علیه السلام چند ماه پس از خلافت، آماده‏ ی جنگ با معاویه شد، اما بر اثر سستی و خیانت عده ‏ی زیادی از فرماندهان و سران قبایل و سربازان و اطرافیان، چاره‏ ای جز قبول صلح تحمیلی ندید.

حرکت مسلم بن عقیل از مکه به کوفه. (60 ه.ق)

اعزام حضرت مسلم از سوی امام حسین علیه السلام به جانب کوفه، پس از نامه ‏های پی در پی و دسته جمعی کوفیان به امام حسین علیه السلام و دعوت از آن حضرت برای ایجاد حکومت اسلامی و مبارزه با یزید بن معاویه بود. مردم کوفه، گر چه در ابتدا، استقبال زیادی از مسلم کردند، ولی با تطمیع و تهدید حکومت عبیدالله، سر انجام، وی را تنها گذاشتند و او، مظلومانه به دست ابن زیاد، شهید گردید.

 معراج پيامبر صلي الله عليه و آله. (12 بعثت)

سفر آسمانى پيامبر اكرم (صلى الله عليه و آله) - كه البته در روز و ماه دقيق آن اختلاف است - در اين شب واقع شد. برخى آن را در سال دهم بعثت مى‏ دانند. اين سفر از مكّه به بيت المقدس و مسجد الاقصى شروع شد و سپس از آنجا به آسمان پرواز نمود. آيه شريفه اول سوره اسرا به اين واقعه اشاره دارد:
«سُبحانَ الذى أسْرَى بِعَبْدِهِ لَيلاً مِن المسجدِ الحرامِ إلَى المسجدِ الأقصا الذى بارَكْنا حَولهُ لِنُرِيَهُ مِن آياتنا إنَّهُ هو السميعُ البصير».

آغاز جنگ بدر. (2 ه.ق)

در بامداد چنين روزى لشكر قريش به دشت بدر سرازير شدند و جنگ بدر كه اولين و يكى از نبردهاى بزرگ صدر اسلام است، در چنين روزى واقع شد. لشكر اسلام 313 نفر و تجهيزات آنان 70 شتر و 3 اسب بود، ولى سپاه باطل سه برابر آنان بودند؛ يعنى حدود 900 تا 1000 نفر. شهداى اسلام 14 نفر و كشته شدگان از مشركانى 70 نفر كه بسيارى از آنان به قدرت و شجاعت امام على (عليه السلام) از پاى درآمدند و اسيران آنان نيز 70 نفر بود.

پيامبر اكرم (صلى الله عليه و آله) عبد ا... بن رواحه و زيد بن حارثه را مأمور كرد تا خبر پيروزى مسلمانان و كشته شدن سران كفر را به مدينه برسانند. آنان وقتى به مدينه وارد شدند كه مردم از دفن دختر پيامبر، همسر عثمان بر مى‏ گشتند. در اين حال سرور پيروزى با غم و اندوه مرگ دختر پيامبر به هم آميخت. خبر شكست مشركان مدينه لرزه بر اندام كفّار انداخت لذا سعى كردند آن را تكذيب كنند، لكن با ورود لشكر پيروز اسلام، همه چيز مسلّم شد.

روایت شده است که در این جنگ، اصحاب رسول خدا صلی الله علیه و آله 317 نفر، به تعداد اصحاب طالوت، بود لکن بین مسلمانان معروف است که تعداد اصحاب آن حضرت، 312 نفر بوده است.

 سالروزتاسيس مسجدمقدس جمكران به دستورامام زمان”ع″. (۳۷۳ه.ق)

 ضربت‏ خوردن حضرت علی علیه السلام. (40 ه.ق)

در سال چهلم هجري، گروهی از خوارج، در مکه جمع شدند و مذاکره کردند. آنان بر کشته‏ های نهروان گریستند و سه نفر، باهم عهد کردند که در یک شب، امیر مؤمنان علی علیه السلام و عمرو عاص و معاویه را بکشند.
ابن ملجم، کشتن علی علیه السلام را پذیرفت و وارد کوفه شد. زنی، از خوارج را - که پدر و برادرش در نهروان کشته شده بودند - ملاقات و از وی خواست‏گاری کرد. قطام گفت: «مهر من، سه هزار درهم و غلام و کنیز و کشتن علی بن ابی طالب است.» . او، وردان بن مجالد را نیز به یاری ابن ملجم فرستاد و خود، شب نوزدهم در مسجد خیمه زده و مشغول اعتکاف بود. آن سه ملعون، به عزم قتل حضرت علی علیه السلام به مسجد آمدند. قطام، بافته‏ ای از ابریشم به سینه‏ ی هر یک بست و شمشیرهای به زهر آب داده شده را به آن‏ها داد.
هنگام صبح که صدای علی به «یا ایها الناس! الصلاة!» بلند شد، ابن ملجم و یارانش شمشیر کشیدند، بر حضرت حمله کردند و گفتند: «الحکم لله لا لک یا علی!». شمشیر شبیب، خطا کرد، ولی شمشیر ابن ملجم بر سر حضرت خورد و شکافت و خون جاری شد و محاسن شریفش که پس از رحلت پیغمبر خضاب نشده بود، به خون خضاب شد.

 فتح مکه. (8 ه.ق)

در سال ششم هجری، پیامبر اکرم صلی الله علیه و آله با اهل مکه، در محل حدیبیه پیمان صلحی امضا کردند که بر اساس آن مقرر شد که هر قبیله، می‏تواند با هر یک از دو گروه قریش يا مسلمانان پیمان ببندد. در نتیجه، قبیله‏ ی خزاعه، با حضرت رسول صلی الله علیه و آله، و قبیله‏ ی بنو بکر، با قریش پیمان بستند.
در سال هشتم، درگیری بین بنو بکر و خزاعه پدید آمد و قریش، بنو بکر را در جنگ یاری کردند. به این ترتیب، پیمان صلح حدیبیه از طرف قریش نقض شد; زیرا، قریش، با هم پیمانان مسلمانان وارد جنگ شده بود.
ابو سفیان، سر گروه قریش، که متوجه عواقب این پیمان شکنی شد، شتابزده خود را به مدینه رساند تا پیمان را تجدید کند. پیامبر، به پیشنهاد وی پاسخ ندادند. او، نزد برخی از صحابه رفت، آنان هم نپذیرفتند. او، آن گاه نزد علی علیه السلام آمد و تقاضای شفاعت نزد پیامبر صلی الله علیه و آله کرد. علی علیه السلام فرمود: «در تصمیمی که پیامبر اکرم صلی الله علیه و آله گرفته، ما، چون و چرا نمی‏کنیم.» . ابو سفیان، از حضرت فاطمه علیها السلام خواست که فرزندش حسن - که کودک بود - قریش را پناه دهد و در نزد رسول خدا شفاعت کند. حضرت فرمود: «حسن، هنوز کودک است.» .
به هر حال، او موفق نشد و به مکه بازگشت. پیامبر هم دستور بسیج عمومی صادر کرد و در دهم رمضان سپاه ده هزار نفری مسلمانان مدینه، به سوی مکه، به طور مخفیانه حرکت کردند. لشکر، در منطقه ‏ی «مر الظهران‏» فرود آمد. عباس، عموی پیامبر، ابو سفیان و گروهی را دید که به جاسوسی آمده ‏اند، آن‏ها را برای امان گرفتن نزد رسول خدا صلی الله علیه و آله برد. ابو سفیان، از روی ناچاری، مسلمان شد و پیامبر شرایطی را برای در امان ماندن قریش مطرح کرد و ابو سفیان آن شرایط را به مردم ابلاغ کرد.
در بیستم ماه رمضان، سپاه اسلام وارد مکه شد و کعبه و مسجد الحرام را از لوث بت و بت پرست پاک کرد و به بلال بن رباح دستور داد به بام کعبه برود و با صدای بلند اذان بگوید.
در این روز علی علیه السلام بردوش پیامبر رفت و بت‏های کعبه را بر زمین انداخت.

 شهادت امیر مؤمنان علیه السلام. (40 ه.ق)

امام علی بن ابی طالب علیه السلام در سی عام الفیل (23 سال قبل از هجرت) از مادری به نام فاطمه بنت اسد در داخل کعبه، دیده به جهان گشود. پیامبر اکرم صلی الله علیه و آله که از هشت ‏سال‏گی در کفالت و معیت‏ حضرت ابی طالب علیه السلام و همسرش فاطمه بنت اسد علیها السلام بود، از نخستین روزهای زند‏گی حضرت علی علیه السلام با او مانوس بود و او را چون فرزندی گرامی، در آغوش محبت‏ خود پروراند.
پس از آن که پیامبر اکرم صلی الله علیه و آله با حضرت خدیجه علیها السلام ازدواج کرد و زندگی جداگانه‏ ای تشکیل داد، از عمویش ابی طالب درخواست کرد تا اجازه دهد، علی را به خانه خویش برد و تحت کفالت و پرورش خویش قرار دهد.
حضرت علی علیه السلام از آن پس، همیشه، با پیامبر صلی الله علیه و آله بود.
سرانجام، آن حضرت، پس از نزدیک به پنج‏ سال خلافت، در سن 63 سال‏گی، به دست ‏شقی ‏ترین فرد امت، یعنی عبدالرحمان بن ملجم مرادی، در مسجد کوفه، مضروب و دو روز بعد به شهادت رسید.

 وقوع جنگ نهروان. (38 ه.ق)
منافقانی که تحمل حکومت عدل اسلامی امام علی علیه السلام را نداشتند و از ابراز و اعلان ناخشنودی خویش نسبت‏ به علی علیه السلام بیم‏ناک بودند، با آن حضرت در جنگ‏های جمل و صفین شرکت کردند، لکن پس از خدعه ‏های معاویه و عمر و عاص در به نیزه کردن قرآن در گرماگرم جنگ صفین، فرصت مخالفت پیدا کرده و با دست کشیدن از جنگ، امام علی علیه السلام را نیز مجبور به ترک جنگ و پذیرفتن حکمیت کردند.
این گروه - که در تاریخ اسلام به نام «مارقین‏» معروف شدند - پس از جنگ صفین، دائما، به دنبال بهانه و فتنه جویی بودند تا این که در مقابل امیر مؤمنان ایستادند و با 12 هزار نیروی جنگي، صف آرایی کردند.
با نصیحت علی علیه السلام، دو سوم آن جمع، از جنگ منصرف شدند، ولی اصرار یک سوم دیگر، جنگ را شعله ور ساخت.
در این جنگ، تنها، نه نفر از مارقین جان سالم به در بردند و بقیه هلاک شدند.

سريه خالد بن وليد. (8 ه.ق)
پنج روز به آخر ماه رمضان مانده بود كه پيامبر، خالد را با 30 سوار براى ويران ساختن بتخانه عزّى كه بزرگ‏ترين بت‏هاى قريش در آن جا بود گسيل داشت. خادم سلمى چون از آمدن خالد با خبر شد شمشيرى به گردن عزّى آويخت و شعرى خواند كه مضمون آن چنين بود: اگر مى‏ توانى خالد را بكش و از خود دفاع كن، و خودش به كوه فرار كرد.

 لغو امتیاز تنباکو به فتوای میرزای شیرازی. (1370 ه.ق)

پس از آن که استعمار انگلیس، با ترفندهایی، امتیاز توتون و تنباکو را از ناصر الدین شاه قاجار گرفت، خیل دختران فرنگی و زنان بدکاره ‏ی خارجی به سوی ایران سرازیر شد و در گوشه و کنار شهرهای بزرگ اقدام به ایجاد مراکز فحشا و فساد کردند.
به دنبال آن، مبلغان و مبشران مسیحی نیز به تدریج وارد کشور شدند و کشور اسلامی ایران را همانند هندوستان، مورد تاخت و تاز فرهنگ ضد اخلاقی خویش قرار دادند.
علما و مجتهدان دل سوز، احساس خطر کردند و با دعوت مردم به اعتراض، علم مخالفت ‏برداشتند.
روحانیان مانند سید علی اکبرفال اسیری، در شیراز، میرزا جواد آقا مجتهد تبریزی، در تبریز، میرزا حسن آشتیانی، در تهران، با یاری مردم شورش کردند.
مرجع تقلید شیعیان، آیة الله میرزای شیرازی - که در آن هنگام، در سامرای عراق به سر می‏برد - از اعمال حکومت ایران و واگذاری امتیاز توتون و تنباکو به انگلس و باز گذاشتن دست‏ خارجی‏ها در کشور، بسیار ناراحت و متاسف بود.
به همین جهت، نامه ‏هایی برای ناصر الدین شاه قاجار فرستاد که بی اثر بود، لذا او برای نجات اسلام و مسلمانان، فتوای تاریخی خود در تحریم تنباکو را صادر کرد: «الیوم استعمال تنباکو و توتون بای نحو کان، در حکم محاربه با امام زمان، صلوات الله وسلامه علیه، است.» .
پس از فتوای میرزای شیرازی، مردم، به دعوت روحانیت، جواب مثبت دادند و در قیام خود شهیدانی نیز تقدیم کردند. سرانجام، شاه، چاره ‏ای جز فسخ قرارداد نیافت.

 درگذشت علامه محمدباقرمجلسي”ره”. (۱۱۱۰هق)

 غزوه حنين. (8 ه.ق)

بعد از فتح مكّه قبايل عرب از ديگر قبايل بيشتر مشتاق اسلام شدند، امّا قبيله هوازن و ثقيف نه. اين غزوه در حوالى مكّه واقع شد، پس از فتح مكّه گروهى از قبايل اطراف شهر براى نبرد با مسلمانان متحد شده بودند. پيامبر سپاهى را روانه حُنين كرد. در اين نبرد اگر چه مسلمانان با اتكا به امكانات و نيروهاى خود ابتدا شكست خوردند ولى با تدبير و تلاش پيامبر و ياران به ويژه امام على (عليه السلام) دشمنان را شكست دادند و غنائم بسيارى به دست آوردند و براى تعقيب دشمن به سوى طايف حركت كردند.