مناجات سیزدهم: راز و نیاز ذاکرین

المناجاة الثالثة عشرة:مناجاة الذاكرين

مناجات سيزدهم:رازونياز ذاكران

‏ بِسْمِ اللَّهِ الرَّحْمَنِ الرَّحِيمِ
به نام خدا كه رحمتش بسيار و مهربانى‏اش هميشگى است
إِلَهِي لَوْ لا الْوَاجِبُ مِنْ قَبُولِ أَمْرِكَ لَنَزَّهْتُكَ مِنْ [عَنْ‏] ذِكْرِي إِيَّاكَ عَلَى أَنَّ ذِكْرِي لَكَ بِقَدْرِي لا بِقَدْرِكَ وَ مَا عَسَى أَنْ يَبْلُغَ مِقْدَارِي حَتَّى أُجْعَلَ مَحَلا لِتَقْدِيسِكَ وَ مِنْ أَعْظَمِ النِّعَمِ عَلَيْنَا جَرَيَانُ ذِكْرِكَ عَلَى أَلْسِنَتِنَا وَ إِذْنُكَ لَنَا بِدُعَائِكَ وَ تَنْزِيهِكَ وَ تَسْبِيحِكَ إِلَهِي فَأَلْهِمْنَا ذِكْرَكَ فِي الْخَلاءِ وَ الْمَلاءِ وَ اللَّيْلِ وَ النَّهَارِ وَ الْإِعْلانِ وَ الْإِسْرَارِ وَ فِي السَّرَّاءِ وَ الضَّرَّاءِ وَ آنِسْنَا بِالذِّكْرِ الْخَفِيِّ وَ اسْتَعْمِلْنَا بِالْعَمَلِ الزَّكِيِّ وَ السَّعْيِ الْمَرْضِيِّ وَ جَازِنَا بِالْمِيزَانِ الْوَفِيِّ إِلَهِي بِكَ هَامَتِ الْقُلُوبُ الْوَالِهَةُ وَ عَلَى مَعْرِفَتِكَ جُمِعَتِ الْعُقُولُ الْمُتَبَايِنَةُ،
خدايا اگر پذيرش فرمانت بر من واجب نبود هر آينه پاك نگاه مى‏داشتمت از اينكه ذكر تو گويم،چه ذكر من تو را به اندازه كاستى من است نه برازنده كمال تو،شأن و اندازه من چقدر مى‏تواند بالا رود تا ظرف تقديس تو قرار گيرم؟از بزرگ‏ترين نعمتها بر ما جارى شدن ذكر تو بر زبان ماست،و اجازه‏ات به ماست كه تو را بخوانيم و تنزيه و تسبيح گوييم، خدايا پس ذكرت را به ما الهام كن در نهان و آشكار و شب و روز،و پيدا و پنهان،و در خوشى و ناخوشى و ما را به ذكر پنهان مأنوس فرما و به عمل پاكيزه و كوشش پسنديده بكار گير،و به ميزان كامل پاداشمان ده،خدايا دلهاى عاشق شيفته تواند،و خردهاى جداى از هم بر معرفتت‏ گرد آمده‏اند،
فَلا تَطْمَئِنُّ الْقُلُوبُ إِلا بِذِكْرَاكَ وَ لا تَسْكُنُ النُّفُوسُ إِلا عِنْدَ رُؤْيَاكَ أَنْتَ الْمُسَبَّحُ فِي كُلِّ مَكَانٍ وَ الْمَعْبُودُ فِي كُلِّ زَمَانٍ وَ الْمَوْجُودُ فِي كُلِّ أَوَانٍ وَ الْمَدْعُوُّ بِكُلِّ لِسَانٍ وَ الْمُعَظَّمُ فِي كُلِّ جَنَانٍ وَ أَسْتَغْفِرُكَ مِنْ كُلِّ لَذَّةٍ بِغَيْرِ ذِكْرِكَ وَ مِنْ كُلِّ رَاحَةٍ بِغَيْرِ أُنْسِكَ وَ مِنْ كُلِّ سُرُورٍ بِغَيْرِ قُرْبِكَ وَ مِنْ كُلِّ شُغْلٍ بِغَيْرِ طَاعَتِكَ إِلَهِي أَنْتَ قُلْتَ وَ قَوْلُكَ الْحَقُّ يَأَيُّهَا الَّذِينَ ءَامَنُوا اذْكُرُوا اللَّهَ ذِكْرا كَثِيرا وَ سَبِّحُوهُ بُكْرَةً وَ أَصِيلا وَ قُلْتَ وَ قَوْلُكَ الْحَقُّ فَاذْكُرُونِي أَذْكُرْكُمْ فَأَمَرْتَنَا بِذِكْرِكَ وَ وَعَدْتَنَا عَلَيْهِ أَنْ تَذْكُرَنَا تَشْرِيفا لَنَا وَ تَفْخِيما وَ إِعْظَاما وَ هَا نَحْنُ ذَاكِرُوكَ كَمَا أَمَرْتَنَا فَأَنْجِزْ لَنَا مَا وَعَدْتَنَا يَا ذَاكِرَ الذَّاكِرِينَ وَ يَا أَرْحَمَ الرَّاحِمِينَ
بدين خاطر دلها آرام نگيرند جز به ياد تو،و جانها جز به هنگام مشاهده‏ات راحتى نيابند، تو تنزيه‏شده‏اى،در هرجا،و پرستيده گشته‏اى در هرگاه و در همواره روزگار بوده‏اى،و به هر زبان‏ خوانده شده‏اى،و در هر دلى بزرگداشت شده‏اى از هر لذّتى به جز ذكر تو،و از هر آسايشى‏ جز همدمى با تو،و از هر شادمانى به غير قرب تو،و از هر شغلى جز طاعت تو پوزش مى‏جويم،تو گفتى‏ و گفتارت حق است كه:اى كسانى كه ايمان آورده‏ايد خدا را بسيار ياد كنيد و در بامداد و شامگاه او را تسبيح گوييد و تو گفتى و گفتارت حق است:«مرا ياد كنيد تا شما را ياد كنم«ما را به ياد كردنت فرمان دادى،و وعده فرمودى كه تو نيز از روى شرافت و عزّت و كرامت بخشيدن به ما،ما را ياد كنى،اكنون برابر با فرمانت تو را ياد مى‏كنيم،پس تو نيز به وعده‏ات وفا كن، اى يادآور يادكنندگان،و اى مهربان‏ترين مهربانان.