فارسی
پنجشنبه 21 فروردين 1399 - الخميس 15 شعبان 1441

[ فَمَنْ كانَ ظَنُّهُ مُتَعَلِّقاً فی صَلاتِهِ بِشَیْ ءٍ دُونَ اللّهِ فَهُوَ قَريبٌ مِنْ ذلِكَ الشَّیْ ءِ بَعيدٌ عَنْ حَقيقَةِ ما أرادَ اللّهُ مِنْ صَلاتِهِ قالَ اللّهُ تَعالی : ما جَعَلَ اللّهُ لِرَجُلٍ مِنْ قَلْبَيْنِ فی جَوْفِهِ [131] ]

پس هر كس در وقت نماز و سجود به حضرت دوست دلش متعلق به غير معبود باشد و دنيا و شغل دنيا وی را مشغول كند ، گويا نمازی كه وسيله قرب و نردبان رسيدن به حضرت رب العزه است ، معراج تقرب به غير و وسيله نزديك شدن به ديگری قرار داده ، گويی قصد دارد به غير حق نزديك شود اين چنين سجده كننده از مراد الهی دور افتاده و اين چنين سجده محصول نادانی و سفاهت و عين شقاوت نفس و نافرمانی انسان از مراد و مقصود خداست .

خداوند در قرآن مجيد فرموده :

برای هيچ كس در باطنش دو دل قرار نداده ام تا با دلی متوجه من و با دل ديگر متوجه غير گردد پس هر كس متوجه خداست بيگانه از غير و آشنای غير بيگانه از خداست .

و اين آيه به اين معنی نيست كه انسان حق ندارد چيزی جز خدا را دوست داشته باشد ، بلكه متوجه اين معناست كه تمام دوستی ها بايد تابع دوستی و عشق به حضرت حق باشد .

[ قالَ رَسُولُ اللّهِ صلی الله عليه و آله : قالَ اللّهُ تَعالی : لا أطَّلِعُ عَلی قَلْبِ عَبْدٍ فَاعْلَمَ فيهِ حُبَّ الإخْلاصِ لِطاعَتی لِوَجْهی وَابْتِغاءِ مَرْضاتی إلاّ تَوَلَّيْتُ تَقْويمَهُ وَسِياسَتَهُ وَمَنِ اشْتَغَلَ فی صَلاتِهِ بِغَيْری فَهُوَ مِنَ الْمُسْتَهْزِئينَ بِنَفْسِهِ مَكْتُوبٌ إسْمُهُ فی ديوانِ الْخاسِرينَ ]

پيامبر اسلام صلی الله عليه و آله از حضرت احديت نقل می كند كه فرمود :

هرگاه من مطلع شوم بر دل مؤمن و بدانم كه او بندگی مرا دوست می دارد و در اطاعت من ثابت و راسخ است ، من مباشر تقويم و سياست او می شوم يعنی او را در نظر خلائق عزيز و محترم می دارم و هيبت و سياست او را در نظر خلائق عزيز و محترم می دارم و هيبت و سياست او را در دل مردم می اندازم ، يا آن كه متكفل احوال او شده و جميع ما يحتاج او را از قليل و كثير و جليل و حقير ، در دنيا و آخرت برايش مقرر می نمايم .

و هر كس در نماز مشغول به غير من باشد و از ياد من در غفلت بسر برد گويا به من استهزا كرده ولی بداند كه خودش را مسخره كرده و باعث شده از رحمت من دور بماند و نيز بايد بداند كه من چنين غافل و بی خبری از حقايق نماز را در ديوان زيانكاران می نويسم و در قيامت با اهل خسران محشور می كنم .

باب 17 :در آداب تشهد

قالَ الصّادِقُ عليه السلام :

التَّشَهُّدُ ثَناءٌ عَلَی اللّهِ فَكُنْ عَبْداً لَهُ فی السِّرِّ خاضِعاً لَهُ فی الْفِعْلِ كَما أنَّكَ لَهُ عَبْدٌ بِالْقَوْلِ وَالدَّعْوی .




پر بازدید ترین مطالب سال
پر بازدید ترین مطالب ماه
پر بازدید ترین مطالب روز