فارسی
پنجشنبه 21 فروردين 1399 - الخميس 15 شعبان 1441

انسان وقتی با عمق روح و دل به اين حكم استوار و عظيم و پر منفعت الهی نظر می كند ، عشق بی نهايت حضرت حق را به عباد و بندگان در اين حكم مشاهده می كند .

انسان وقتی به مسئله روزه با ديد الهی می نگرد ، می بيند كه خداوند بزرگ از باب لطف و احسان و كرم و محبتش خواسته ، درهايی از رحمت بی نهايتش به روی عباد باز شود .

علاقه به اين حكم پر ثمر در انبيا و امامان عليهم السلام به قدری شديد بوده كه در بسياری از ايام غير رمضان هم به عنوان يك مستحب مؤكّد روزه می گرفتند .

اوليای الهی اول و وسط و آخر هر ماه و بعضی از آنان تمام ايام رجب و شعبان روزه دار بودند .

پيامبر اسلام صلی الله عليه و آله پس از سپری كردن عيد فطر ، نزديك به شش روز از ماه شوال را روزه می گرفتند ؛ زيرا طاقت اين معنی را نداشتند كه يكباره از ماه رمضان قطع رابطه كنند .

حقيقت ماه رمضان

ماه رمضان ، ماه رحمت ، ماه بركت ، ماه كرامت ، ماه مغفرت ، ماه توبه ، ماه آمرزش ، ماه آموزش ، ماه پرورش ، ماه تربيت و ماه پيراسته شدن از رذائل و آراسته شدن به فضائل است .

در بين دوازده ماه قمری ، تنها ماهی كه قرآن مجيد از آن ياد می كند ، ماه مبارك رمضان است و اين يادآوری از ماه رمضان دلالت بر عظمت آن دارد و اگر كسی بتواند با ماه رمضان به آن معنايی كه قرآن فرموده پيوند برقرار كند ، خود را به خير دنيا و آخرت آراسته كرده است .

شَهْرُ رَمَضَانَ الَّذِی أُنْزِلَ فِيهِ الْقُرْآنُ هُدیً لِلنَّاسِ وَبَيِّنَاتٍ مِنَ الْهُدی وَالْفُرْقَانِ [261] .

[ اين است ] ماه رمضان كه قرآن در آن نازل شده ، قرآنی كه سراسرش هدايتگر مردم است و دارای دلايلی روشن و آشكار از هدايت می باشد و مايه جدايی [ حق از باطل ]است .

ماه رمضان بنابر آيه شريفه ماه قرآن ، ماه هدايت ، ماه بازشناخت حق از باطل است .

اگر كسی در اين ماه دلش به نور قرآن منور نگردد و جانش به هدايت قرآن ، آراسته نشود و عقلش قدرت تشخيص حق از باطل پيدا نكند ، از اين ماه بهره ای جز گرسنگی و تشنگی نبرده .

كسی كه از خصوصيات و امتيازات معنوی رمضان بهره مند شود ، جداً برای خود سپری جهت حفظ از آفات دنيا و عذاب آخرت ساخته است .

ماه رمضان ماه عظيمی است كه خداوند مهربان آن ماه و عمل در آن را به خود نسبت داده ، پس متصل به معنويت و حقيقت اين ماه ، متصل به حضرت اوست .

هيچ عملی از اعمال به اندازه ماه رمضان رنگ خالص خدايی ندارد ، چرا كه اولاً يك عمل درونی و پنهانی است و انسان مجبور نيست كسی را از اين عمل درونی خبر كند و كسی هم قدرت تشخيص اين را ندارد كه بفهمد انسان در اين عمل هست يا نه ، ثانياً روزه در تمام جهاتش بر محور ترك است ، ترك خوردن ، آشاميدن ، فضول در كلام ، ترك شهوت و . . . يعنی دارای صفات سلبی است و از اين جهت روزه دار ، مزين به رنگ و صبغه الهی است .




پر بازدید ترین مطالب سال
پر بازدید ترین مطالب ماه
پر بازدید ترین مطالب روز