فارسی
پنجشنبه 21 فروردين 1399 - الخميس 15 شعبان 1441

انسان چون با طی مراحل معرفت و عبوديت به مقام انس برسد ، عظمت و كبريايی در سراسر وجودش محقق می گردد و اوصاف و صفات و اسما حضرت او را در خود و همه عالم به معاينه می نگرد ، آن وقت است كه دعا می كند اما دعای همراه با آداب و شرايط و دعای بر وفق مصلحت دنيا و آخرت و دعای بر اساس آگاهی و معرفت كه اين گونه دعا دستور داده شده به فرموده حضرت صادق عليه السلام :

[ وَاعْرِفْ طُرُقَ نَجاتِكَ وَهَلاكِكَ كَيْلا تَدْعُواللّهَ بِشَیْ ءٍ عَسی فيهِ هَلاكُكَ وَأنْتَ تَظُنَّ أنَّ فيهِ نَجاتَكَ قالَ اللّهُ عَزّوَجَلَّ وَيَدْعُ الاْءِنسَانُ بِالشَّرِّ دُعَاءَهُ بِالْخَيْرِ وَكَانَ الاْءِنْسَانُ عَجُولاً [253] وَتَفَكَّرْ ماذا تَسْئَلُ وَلِماذا تَسْئَلُ ] راه های نجات و هلاك خود را قبل از دعا ، با سير در وادی معرفت بشناس تا خدا را به چيزی كه هلاك تو در آن است و تو گمان می كنی راه نجات توست نخوانی و به دعايی بر عليه خودت برنخيزی .

خداوند می فرمايد : انسان با شوق و رغبتی كه خير خود را می جويد ، چه بسا به نادانی با همان شوق و رغبت شر و زيان خود را دعا كند و انسان بسيار بی طاقت و شتابكار است .

بنابراين در آنچه از حضرت او می خواهی فكر كن كه مشروع است و فكر كن از جهت مشروع طلب می كنی ، مثلاً اگر مال يا قدرت يا علم خواستی ، تأمل كن كه اين ها را از جهت توسعه زندگی و ادای حق می خواهی يا از برای شهوت و شهرت و زورگويی و دنياطلبی ؟

[ وَالدُّعاءُ إسْتِجابَةٌ لِلْكُلِّ مِنْكَ لِلْحَقِّ وَتَذْويبُ الْمُهْجَةِ فی مُشاهَدَةِ الرَّبِّ وَتَرْكُ الاْءخْتِيارِ جَميعاً وَتَسْليمُ الْأمُورِ كُلِّها ظاهِرِها وَباطِنِها إلیَ اللّهِ ]

حقيقت دعا

حقيقت و واقعيت دعا ، پاسخ گفتن به تمام نداهای حضرت الهی است كه در قرآن مجيد و فرمايش های پيامبر و امامان عليهم السلام منعكس می باشد .

حقيقت دعا گداختن دل در آتش محبت او برای مشاهده اوست ، واقعيت دعا ترك هوا ، اراده ، اختيار ، شهوات در راه او و تسليم تمام امور ظاهر و باطن به حضرت حق است .

آری ، اين است دعا و آن عبادتی كه قرآن بر آن دستور دارد ، دعا و عبادت عبارت از اجرای مشتی الفاظ بی جان و خشك نيست .

عده ای گمان می برند عبادت عبارت است از مقداری الفاظ و حركاتی معين كه با شرايطی خاص و در اوقات مشخصی بايد انجام بگيرند .

اينان فكر نمی كنند كه آيا اين كارهای ناچيز مخصوصاً در آن مواقع كه جنبه حرفه ای يا اعتيادی يا ريايی به خود می گيرند ، می توانند هدف خلقت جهان هستی و انسان با آن همه اسرار و عظمت بوده باشند ؟

چگونه می توان تصور كرد كه به كار افتادن گردونه هستی و ميليون ها كهكشان ها و به وجود آمدن ميلياردها ميليارد حقايق و واقعيت های با يك نظم بهت انگيز و ظهور انسان در روی زمين با آن همه ابعاد و استعدادها و تكاپوها و جريان لذايذ و آلام و ستم و جورهای رقت انگيز و دانش و بينش و خوشی ها و عدالت ها و آرمان ها و هدف گيری های والا فقط و فقط برای اين بوده است كه عده ای معدود الفاظ و حركات و سكنات ناچيزی را انجام بدهند كه يك صدم انگيزه های آنان الهی و واقعی نمی باشد .




پر بازدید ترین مطالب سال
پر بازدید ترین مطالب ماه
پر بازدید ترین مطالب روز