فارسی
چهارشنبه 21 آذر 1397 - الاربعاء 4 ربيع الثاني 1440
  140
  0
  0

جهاد در مکتب سیدالشهدا(ع)

جهاد در مکتب سیدالشهدا(ع)

جهاد حسین بن علی(ع) برای احیای دین خدا بود. ازاین رو حضرت سیدالشهدا(ع) برای تحقق اراده الهی از هیچ امری مضایقه نکرد. وجود نورانی حضرت اباعبداللّه(ع) نه تنها تمامی هستی و متعلقات خود را در راه احیای سنّت رسول خدا(ص) بذل نمود؛ بلکه در مواجهه با دشمنان و ستیزه جویان هیچ گاه دست از تلاش برای بیدادگری و بیداری گمراهان برنداشت و همواره در کمال آرامش و طمأنینه به تبیین حق و حقیقت پرداخت. در حقیقت سیره و عملکرد رسول خدا(ص) و ائمه معصومین: در برخورد با دشمن چنین بوده است که هیچ گاه آغازگر جنگ و خشونت نبوده اند. همچنان که محدث نوری با تمسک به سیرۀ معصومین: بابی با عنوان «استحباب امساک از جنگ قبل از دشمن» گشوده و ضمن آن این مسئله را در اثر ارزشمند خود به خوبی تبیین نموده است.([1])

 

حماسه ای که امام حسین(ع) در عاشورا آفرید، با خون و شمشیر توأم نبود؛ بلکه حضرت در تمامی مسیر حرکت از مکّه به سوی کربلا به بیان خطابه و روشنگری جهت بیداری غافلان و گمراهان پرداخت و حتی در صحنه کربلا نیز تا قبل از حمله دشمن به خیمه های اهل بیت:، همواره درصدد دفاع و حفاظت از اصحاب و اهل خیام بود. برخی کج اندیشان و نابخردان درصدند چهره اسلام را توأم با جنگ و پیکار نشان دهند و از نهضت حسینی تنها خون و شمشیر را اَلَم کرده و معنویت و عرفان ناب نهفته در این حماسه عزّت آفرین را نادیده بگیرند. حال آنکه در قیام و نهضت سید و سالار شهیدان(ع) هیچ ردّ پایی از تهاجم و یا ظلم و ستم بر حقوق دیگران و حتی دشمنان وجود ندارد.

 

بنابر نقل منابع موثق، کاروان امام حسین(ع) و اهل بیت: به سوی کربلا در حرکت بودند، که ناگاه سپاهی با هزار سوار به فرماندهی حربن یزید ریاحی خود را به ایشان رسانید و گفت: ای پسر رسول خدا! ابن زیاد مرا امر کرده که از تو جدا نشوم، تا از تو بیعت بستانم و تو را نزد وی برم. من نمی خواهم که به شما آسیبی برسد. اکنون مصلحت چیست؟

حضرت که همواره در پی اصلاح امور بود، علت هجرت و حرکت خود را نزد سپاه حربن یزید ریاحی بیان کرده و فرمود:

«ای مردم! این سخنم به پیشگاه خدا و اتمام حجت بر شماست. من به سوی شما حرکت نکردم؛ مگر زمانی که نامه هایتان به من رسید و فرستادگانتان نزد من آمدند (تا بگویند) که ما امامی نداریم، نزد ما بیا تا شاید خداوند در پرتو وجود شما، ما را بر محور هدایت جمع کند. اینک اگر بر دعوتتان پای بند هستید، من آمده ام و اگر عهد و پیمانی که موجب اطمینان من بشود، به من بسپارید، به شهرتان وارد می شوم و اگر این کار را نکنید و ورودم را خوش نداشته باشید، به همان جایی بازمی گردم که از آنجا به سوی شما آمده ام.»([2])

 

حضرت این مسئله را دو مرتبه، یعنی یک بار هنگام نماز ظهر و بار دوم هنگام نماز عصر خطاب به لشکریان سپاه حر اعلام نمود:

«...اگر ما را نمی پذیرید و نسبت به حق ما جاهل هستید و نظرتان غیر از آن چیزی است که در نامه هایتان نوشته شده بود و فرستادگانتان براساس آن نزد من آمدند، از نزد شما بازگردم.»([3])

زمانی که نامه ابن زیاد برای متوقف کردن امام به حر رسید، زهیربن قین احساس خطر کرد و به امام گفت: تا عدّه اینان بیشتر نشده، با آنان بجنگیم. اما آن حضرت اجازه نداد و فرمود:

«نمی خواهم آغازکنندهٔ نبرد باشم.»([4])

صبح روز عاشورا نیز که شمربن ذی الجوشن به امام اهانت کرد و مسلم بن عوسجه خواست او را با تیر بزند، آن حضرت مانع شد و فرمود:

«نمی خواهم آغازگر جنگ باشم.»([5])

آن حضرت در کربلا چندین مرتبه با فرماندهان لشکر مخالف به گفتگو نشست. اولین مذاکره به پیشنهاد عمربن سعد انجام شد و نماینده ای از طرف او به سوی امام حسین(ع) آمد و از علت آمدنش به کوفه سؤال نمود.([6]) بار دوم خود حضرت سیدالشهدا(ع) به عمربن سعد پیغام داد که برای مذاکره در میانۀ دو سپاه حضور یابند. در این گفتگو امام عمر را از شعله ور کردن آتش نبرد نهی کرد و وی را به بازگشت تشویق نمود و وعده هایی هم به او داد، اما ابن سعد نپذیرفت.([7])

 

مذاکره سوم توسط جریربن خضیر بود، که از امام حسین(ع) اجازه خواست تا به سوی سپاه کوفه برود و با آنان گفتگو کند، اما این مذاکره هم نتوانست ابن سعد را از تصمیم نافرجامش بازدارد.([8]) علاوه بر این موارد، طبری گزارش می کند که سه یا چهار بار میان امام حسین(ع) و ابن سعد گفتگوهایی انجام شد([9]) و خود امام با سپاه عمربن سعد به طور مستقیم سخن گفت، تا آنان را از جنگ منصرف کند. در یکی از خطابه ها حضرت از نسبت خودش با پیامبر ختمی مرتبت(ص) یاد کرده و فرمود:

«ای مردم! در کار خود شتاب نکنید. بنگرید که من کیستم. به خدا سوگند! از شرق تا غرب عالم فرزند دختر پیامبری جز من وجود ندارد... وای بر شما! آیا من کسی را کشته ام؟ مالی را از شما برده ام؟ جراحت یا زخمی به کسی وارد کرده ام؟ به چه گناهی و با چه بهانه ای می خواهید خون مرا بریزید...؟»([10])

 

سخنان سید و سالار شهیدان(ع) هرگز برای جلب ترحّم دشمنان و یا ترس از جنگ و کشته شدن نبود، بلکه او بارها از مرگ با عزّت سخن گفته بود. در حقیقت حسین بن علی(ع) می خواست ماهیت دروغین حکومت اموی را رسوا کند و همچون جدّ بزرگوار خود(ص) و پدرش امیرمؤمنان علی(ع) آغازگر جنگ نباشد. به هر روی هنگامی که امام حسین(ع) سخنان ابن سعد را در آن معرکهٔ عجیب شنید و دانست که او و سپاهیانش رو به هدایت نخواهند آورد، به سوی خیمهٔ خود بازگشت،([11]) تا این که عمر سعد جنگ را آغاز کرد.([12]) نخست به درید (یا زوید) غلام خود گفت: بیرق را پیش ببر. او پیش آمده، تیر در چلهٔ کمان نهاد و به جانب اردوگاه امام حسین(ع) روانه کرد و گفت: نزد امیر گواه باشید، من نخستین کسی بودم که تیر انداخت. به دنبال او تیرهای آن قوم ظالم رها شد، چنان که گویی باران می بارید([13]) و در این تیرباران همه زخم برداشتند.([14])

 

----------------------------------------------------------------- 

[1]. مستدرک الوسائل: 11/80.

[2]. مقتل«مفید»: 137 ـ 153؛ الاخبار الطوال: 368؛ ترجمه و شرح کشف الغمة: 2/224.

[3]. تاریخ الطبری: 5/402.

[4]. تاریخ الطبری: 5/423 ـ 424؛ نیز: 5/409؛ الکامل«ابن اثیر»: 2/561؛ الارشاد: 2/96؛ الفتوح: 5/81؛ انساب الاشراف: 3/396؛ بحار الأنوار: 45/5؛ جلاء العیون: 379؛ ناسخ التواریخ، حضرت سیدالشهدا(ع): 6/217؛ دمع السجوم، ترجمه نفس المهموم: 103؛ مقتل الحسین(ع)«مقرّم»: 191.

[5]. الارشاد: 2/96.

[6]. تاریخ الطبری: 5/411.

[7]. الفتوح: 5/92.

[8]. الفتوح: 5/96.

[9]. تاریخ الطبری: 5/414.

[10]. الارشاد: 2/216.

[11]. لواعج الاشجان: 132.

[12]. تاریخ الطبری: 5/416؛ انساب الاشراف: 3/391.

[13]. تاریخ الطبری: 4/326؛ الارشاد: 2/101؛ اعلام الوری: 1/461.

[14]. اللهوف: 60.

 

برگرفته از کتاب سیدالشهدا(ع) تجلی عبودیت نوشته استاد انصاریان


منبع : پایگاه عرفان
  140
تعداد بازدید
  0
تعداد نظرات
  0
امتیاز کاربران
امتیاز شما به این مطلب ؟

آخرین مطالب

      عبدالعظیم حسنی؛ آبروی ری
      حضور امام حسین(ع) بر بالین شیعیان هنگام مرگ و عالم برزخ
      علم خداوند  
      مفهوم الله، رحمان، رحيم‏
      انسان، یگانه گوهر هستی
      صبر و شکیبایی از منظر عرفان اسلامی
      عظمت نهج‌البلاغه  
      اهمیت طلب حاجات در نماز شب
      جایگاه و ارزش هدایت
      مکلّفین از نگاه قرآن

بیشترین بازدید این مجموعه

      سیره امام علی (ع)
      نظر امام رضا(ع) درباره ازدواج موقت متأهل‌ها
      روایتی از امام صادق(ع) درباره تهمت
      راه‌هاى ايمنى از شيطان‏
      درمان غم و اندوه
      اسم اعظمی که خضر نبی به علی(ع) آموخت
      یک آیه و این همه معجزه !!
      شاه کلید آیت الله نخودکی برای یک جوان!
      حاجت خود را جز نزد سه نفر نگو!
      رفع گرفتاری با توسل به امام رضا (ع)

نظرات کاربر

پر بازدید ترین مطالب سال

حاجت خود را جز نزد سه نفر نگو!

حکایت خدمت به پدر و مادر

فلسفه نماز چیست و ما چرا نماز می خوانیم؟ (پاسخ ...

سِرِّ نديدن مرده خود در خواب‏

داستانى عجيب از برزخ مردگان‏

چگونه بفهميم كه خداوند ما را دوست دارد و از ...

یک آیه و این همه معجزه !!

رضايت و خشنودي خدا در چیست و چگونه خداوند از ...

چرا باید حجاب داشته باشیم؟

نظر امام رضا(ع) درباره ازدواج موقت متأهل‌ها

پر بازدید ترین مطالب ماه

راه‌هاى ايمنى از شيطان‏

اهمیت طلب حاجات در نماز شب

عفو و گذشت پيامبر از دختر حاتم‏

همسر بهشتی پیامبر(ص) کیست؟

صفتی که پیش خدا عزیزمان می کند!

شاه کلید آیت الله نخودکی برای یک جوان!

اسم اعظمی که خضر نبی به علی(ع) آموخت

طلبه ای که به لوستر های حرم امیر المومنین ...

درمان غم و اندوه

مرگ و عالم آخرت

پر بازدید ترین مطالب روز

عملی که علم کثیر می‌آورد!

آيا فكر گناه كردن هم گناه محسوب مي گردد، عواقب ...

اطاعت درست و غلط!

اهمیت و آثار نماز شب

محیط برزخ چگونه است؟ چرا قبل از بهشت و جهنم ...

مفهوم الله، رحمان، رحيم‏

براي رسيدن به مقام طي الارض راه حل چيست؟

سرانجام كسي كه نماز نخواند چه مي شود و مجازات ...

پنجشنبه 22 آذرماه؛ آیین رونمایی از کتاب ...

عدل خدا و تفاوت بین انسان‌ها