فارسی
پنجشنبه 04 بهمن 1397 - الخميس 18 جمادى الاول 1440
  331
  0
  0

سیئه؛ مایه تاریکی قلب

سیئه؛ مایه تاریکی قلب

«وَجَدتُ السَّيئةَ سواداً فِي القَلب» گناه قلب را تاریک می‌کند. با هر معصیتی، مقداری از نورِ قلب انسان زائل می‌شود و جای خود را به ظلمت می‌دهد. درِ قلب آدمی به واسطه فطرت الهی، به روی خداوند باز است، با هر گناهی مقداری بسته می‌شود. ممکن
است کار آدمی به جایی رسد که درِ قلب او به طورکامل بسته شود و تاریکی سراسر دل او را فراگیرد و هیچ نوری به قلب او نفوذ پیدا نکند. { فَهِيَ کَالْحِجَارَةِ أَوْ أَشَدُّ قَسْوَةً }[1]
در این حالت همه چیز را انکار می‌کند و غرق در مفاسد می‌شود.

سیئه نور الهی را در انسان کم‌فروغ می‌کند و با کم شدن نور الهی، راه هدایت نیز به روی انسان بسته می‌شود؛ چرا که خداوند با نور خود، انسان‌ها را هدایت می‌کند. { يَهْدِي اللَّهُ لِنُورِهِ مَنْ يَشَاءُ }؛ «خدا هر‌کس را بخواهد به سوی نور خود هدایت می‌کند».[2] برخی از جوان‌ها به اندازه‌ای آلوده به گناه می‌شوند، که درِ قلب آن‌ها بسته می‌شود. پدری می‌گفت: پسرم که اهل هیأت و نماز بود، زمانی که از آمریکا برگشت، نماز مرا به مسخره می‌گیرد. حجاب مادرش را اُمل‌بازی و دیوانگی می‌داند. { ثُمَّ كَانَ عَاقِبَةَ الَّذِينَ أَسَاءُوا السُّوأَى أَن كَذَّبُوا بِآيَاتِ اللَّهِ وَكَانُوا بِهَا يَسْتَهْزِئُونَ }[3]

چه بلا و مصیبتی بالاتر از این‌که بنده در اثر گناه به اندازه‌ای سقوط کند که بگوید: «از خدا خوشم نمی‌آید». گناه و معصیت، انسان را نسبت به کار خوب، سست می‌کند. «وَ وَهناً فِي العَمَل» انگیزه خوب بودن را از انسان می‌گیرد. به خود می‌گوید: «من که این همه گناه انجام دادم، این یکی را هم انجام دهم، من که این گناه بزرگ را مرتکب شدم، این گناه کوچک‌تر را هم انجام دهم، خوب بودن به ما نیامده است!» انسان در اثر گناه به تدریج خود را می‌بازد، احساس شکست می‌کند، دچار یأس و ناامیدی می‌شود و نسبت به انجام حسنات سست و دلسرد می‌شود. حتی تا جایی پیش می‌رود که کار خیر را به سُخره می‌گیرد؛ نه تنها نماز نمی‌خواند، بلکه نماز خواندنِ دیگران را به مسخره می‌گیرد. نه تنها حجاب را رعایت نمی‌کند، بلکه حجاب را سبک می‌شمارد. نه تنها دروغ را ترک نمی‌کند، بلکه صداقت را ساده‌لوحی می‌پندارد. در ارتباط با نامحرم نه تنها حیا و حُرمت را نگه نمی‌دارد، بلکه بی‌حیایی، شوخی، صمیمیت و اختلاطِ خارج از عرف با نامحرم را نماد ترقی و پیشرفت می‌پندارد.

گنهکار با ارتکاب گناه، اولین ضربه را به خود می‌زند؛ اعتبار و حیثیت خود را به باد می‌دهد، آبروی خود را پیش خدا و مردم از دست می‌دهد. «و شَيناً فِي الوَجه» گناه موجب روسیاهی و رسوایی او می‌شود. نورانیت از چهرهٔ او رخت می‌بندد و تماشای چهره او قلب آدمی را تاریک می‌کند.

 پی نوشت

----------------------------------------------------------------
[1] . بقره(2): 74.
[2] . نور(24): 34.
[3] . روم(30): 10؛ آن گاه بدترین سرانجام، فرجام کسانی بود که مرتکب گناه شدند به سبب این که آیات خدا را تکذیب کردند و همواره آن ها را مسخره می کردند.

 

مطالب فوق برگرفته شده از کتاب:
حسنات و سیئات 
نوشته استاد حسین انصاریان

 

 


منبع : پایگاه عرفان
  • معصیت
  • مصیبت
  • سیئه
  • تاریکی قلب
  •   331
      0
      0
    امتیاز شما به این مطلب ؟

    آخرین مطالب

          آداب ورود و خروج منزل
          تنها امیرالمؤمنین(ع) هم‌ کفو زهرا(س) است
          روز بخشیدن فدک به حضرت زهرا(س) به امر خدا
          فاطمه (س) از مصاديق واقعى آيات قرآن‏
          حجاب و پاكدامنى زن‏
          حضرت زهرا(س) زنی که بهشت مشتاق اوست
          فاطمه زهرا (س) دختر رسول گرامى اسلام (ص)
          درخواست حضرت فاطمه زهرا (س)
          تحيت در فرهنگ دين‏
          مقام حضرت زينب (س)

    بیشترین بازدید این مجموعه

          مقام حضرت زينب (س)
          فضائل آیة الکرسی از زبان رسول اللّه
          پنج دستور نورانی برای زندگی بهتر
          معرفی شيطان‏
          راز عدم ازدواج حضرت معصومه (س)
          اسم اعظمی که خضر نبی به علی(ع) آموخت
          یک آیه و این همه معجزه !!
          شاه کلید آیت الله نخودکی برای یک جوان!
          حاجت خود را جز نزد سه نفر نگو!
          نحوه دعا کردن  

     
    نظرات کاربر
    پر بازدید ترین مطالب سال
    پر بازدید ترین مطالب ماه
    پر بازدید ترین مطالب روز