فارسی
دوشنبه 01 مهر 1398 - الاثنين 23 محرم 1441
  2044
  0
  0

در شب عاشورا چه گذشت؟- جلسه پنجم

   بسم الله الرحمن الرحیم

 الحمد لله رب العالمین وصلّی الله علی جمیع الأنبیاء والمرسلین وصلّ علی محمّد وآله الطاهرین، ولعن علی اعدائهم اجمعین
هنگامی که حادثۀ  ماندن و توقف حضرت حسین و اهل بیت و یارانشان به شب عاشورا رسید، شبی که دیگر تا جهان هست، بزمی چنین نبیند به خود آسمان و زمین. و یقینی شد که وجود مقدسشان گرفتار دشمن شده اند و راهی برای رفتن به کوفه، مدینه یا مکه، نمانده و برای حضرت قطعی شد که فردا، خودشان و یارانشان و اهل بیتشان به دست اهل دنیا کشته می شوند. یاران بزرگوارشان را در یک خیمه جمع کردند و بنا به نقل اکثر کتاب های مقاتل، به یارانشان فرمودند: یاران من، این مردم فردا فقط با من کار دارند و قصد قتل مرا دارند و همچنین ای اهل بیت من، اینان به محاصره کردن من آمده اند. من امشب به همۀ شما اعلام می کنم که بیعتم را از شما برداشتم، خدا به همۀ شما جزا دهد، راه بیابان باز است و من همۀ شما را دعوت می کنم به این که اگر بخواهید من را رها کنید و به شهر و دیار و خانوده و اهل بیت خود برگردید. اما احدی راه برگشت را نه این که در پیش نگرفت، بلکه یک نفر از جای خود برنخاست و استوار و ثابت قدم در خیمه ماند. حضرت سؤال کردند: من که بیعت خود را از شما برداشتم، چرا نرفتید؟ اهل بیت و اصحاب هر کدام جواب دادند. قمر بنی هاشم جواب داد: یابنَ رسول الله! هرگز تو را تنها نخواهیم نگذاشت. هرگز تو را رها نخواهیم کرد. اصحاب به نوعی هر کدام جواب دادند. یکی از آن ها گفت: اگر فردا مرا هفتاد بار بکشند، قطعه قطعه کنند، خاکسترم را به باد دهند، دوباره مرا زنده کنند، دست از تو برنخواهم داشت. یکی گفت یابن رسول الله، اگر با پای برهنه مرا در همۀ صحراها و بیابان ها بگردانند و زجر بدهند که دست از تو بردارم، هرگز دست برنمی دارم. بعضی از افراد اهل بیت همین گونه به حضرت جواب دادند. وقتی که حضرت دیدند اهل بیت و یاران استوار و پا برجا ایستاده اند، این خطبه را خواندند: (اُثنی عَلَی الله أحسَنَ الثَّنا) خدا را ستایش می کنم به نیکوترین ستایش (وَ أحمَدُه عَلی السَّراءِ وَ الضَّراء) او را سپاس می گذارم در سختی و در خوشی، خدایا تو را حمد می گویم، (عَلی أن أکرَمتَنا)  گریه کرد و گفت کاش مرده بودم و این روز را نمی دیدم. کاش آسمان به زمین می افتاد، کاش کوه ها پاره پاره می شد. این جملات  دختر امیرالمؤمنین نشان می دهد که این مصیبت برای اهل بیت چه اندازه سنگین و جگر خراش بود.

 


منبع : روابط عمومی و امور بین الملل مرکز علمی تحقییقاتی دارالعرفان الشیعی
  2044
  0
  0
امتیاز شما به این مطلب ؟

آخرین مطالب

      امر پروردگار به انسان در ادای حقوق
      اهمیت ادای حقوق الهی در کلام وحی
      تعهدی به گستردگی تمام عالم خلقت
      بدهکاری انسان در برابر نعم الهی
      انسان، عهده‌دار دو حق در عالم هستی
      ایمان و یقین شهودی امام حسین
      نیاز به نفس پاکان برای سعادت و هدایت
      استعدادهای انسان مثل زمین است
      دو صفت مهم اولیای خدا
      نَفَس حضرت موسی و شعیب

بیشترین بازدید این مجموعه

      نعمت‌ هایی که جایگزینی براي آن‌ ها نیست.
      مرگ و فرصتها - جلسه هفتم
      عزیمت حضرت مسلم ابن عقیل به شهر کوفه و شهادت ایشان
      چند روايت عجيب در مورد پدر و مادر
      سِرِّ نديدن مرده خود در خواب‏
      مرگ و عالم آخرت
      حكايت سعدى درباره حرص مال دنيا
      امام زمان عليه السلام فريادرس انسان‏ها
      عشق امام سجاد (ع) به عبادت
      گلایه‌های امام عصر(عج) از شیعیان

 
نظرات کاربر
پر بازدید ترین مطالب سال
پر بازدید ترین مطالب ماه
پر بازدید ترین مطالب روز