فارسی
سه شنبه 28 اسفند 1397 - الثلاثاء 12 رجب 1440
  629
  0
  0

آثار معنوى مال حلال

مى دانيم كه حضرت حق از هر جهت ، به وضع موجودات آفرينش آگاه است و سايه عدالت جنابش بر تمام زواياى حيات مخلوقات گسترده است و حكمتش در سراسر عالم وجود ، به وضوح ديده مى شود .


حضرت مولا در ميان تمام موجودات، به انسان عنايت خاصّى دارد و نظرش بر اين موجود والا ، نظر ديگرى است .
حضرت دوست مقام خلافت از خود و علم و حكمت و ايمان و هدايت و حركت به سوى رشد و كمال تا رسيدن به مقام لقاء را مخصوص انسان نموده است .
حضرت يار عالم را براى انسان و انسان را براى خود خلق كرده و در حديث قدسى به اين معنا اشاره فرموده خَلَقْتُ الأَشْياءَ لاَِجْلِكَ وَخَلَقْتُكَ لاَِجْلى.
اى انسان ! همه چيز را به خاطر تو آفريدم و تو را به خاطر خودم .


بر هر انسانى واجب عينى است كه هدف حضرت حق را تحقّق بخشد و تحقّق اين هدف عالى ، يعنى رسيدن به لقاء دوست و به دست آوردن رضاى خدا منوط به معرفت انسان نسبت به حقايق و عمل او براساس آن معرفت است . آنچه را انسان بايد بداند و به آن عمل كند به وسيله كتب آسمانى به خصوص قرآن مجيد و انبيا و ائمه عليهم السلام و عاشقان جمال بيان فرموده و در اين زمينه چيزى فروگذار نشده است .


فرهنگ پاك الهى آنچه به مصلحت دنيا و آخرت بشر بوده و هرآنچه براى دنيا و آخرتش ضرر داشته بيان كرده و حجّت را بر تمام انسان ها تمام نموده است .
فردا در پيشگاه جناب حق ، احدى براى نقص و خطا و اشتباه و عصيان و گناه خود دليل وعذرى نخواهد داشت . با توجّه به اين كه خداى مهربان تمام علل و عوامل رشد و كمال را براى انسان فراهم آورده ، اگر انسان در رساندن خود به پيشگاه حق كوتاهى كند ، با دست خود ، علّت سقوط خويش و افتادن در خزى دنيا و عذاب آخرت را فراهم كرده و چشاندن ذلّت دنيا و عذاب آخرت بر او از طرف حق تعالى حتم و حق است .


انسان بايد براى يادگيرى خواسته هاى خداوند و به اجراى آن قيام كند و با دقّت در معارف الهيه ، به اين معنا ايمان پيدا كند كه خداوند عزيز با وضع مقرّراتش به خصوص در باب حلال و حرام جز خير و مصلحت و عزّت و شرف انسان هدفى نداشته و وضع قوانين ، از باب محبّت و عشقى كه به انسان داشته ، صورت گرفته است . انصاف و مردانگى و جوانمردى و فتوّت و كرامت و بزرگوارى ، اقتضا مى كند كه انسان دل از همه بردارد و گوش از شنيدن صداى غير دوست ببندد و قلب را يك پارچه به نور عشق يار منوّر كرده و تمام اعضا و جوارح را در خدمت دوست قرار بدهد و جز به دعوت دوست گوش فرا ندهد و در تمام زواياى حيات ، خود را مأمور دوست دانسته و جز در راه او و براى او خدمت ننمايد و به قول فيض كاشانى آن بلبل گلستان عشق :

 

مرد آن باشد كه چون او را رهى بنموده شد
مرد آن باشد كه چشم و گوش و دست و پاى او
مرد آن باشد كه دنياى دنى را چون شناخت
مرد آن باشد كه او هرچند علم آموخت باز
اى دريغا خلق را گوش پذيرفتن كر است
آنچه گفتى فيض در پند كسان نشنوده شد


در همان ساعت بپاى همّتش پيموده شد
جمله در راه خدا بهر خدا فرسوده شد
همّت عاليش از لذّات آن آسوده شد
كرد كوشش تا دگر بر دانشش افزوده شد
آنچه گفتى فيض در پند كسان نشنوده شد
آنچه گفتى فيض در پند كسان نشنوده شد

 

آرى ، وقتى انسان نسبت به برنامه هاى حق سراپا گوش شد و به ميدان با عظمت معرفت رسيد و آن معرفت را با همّت بلند و اراده پر قدرت به عمل تبديل كرد . لايق حضور يار خواهد شد و اين لياقت كه از اعظم نعمت هاى خداست بهترين آثار ايمان و عمل انسان است و اگر آدمى از دعوت دوست روى گردان شد و بر وفق خواسته هاى نفس و شياطين عمل كرد ، بى قدر و قيمت شده و به خذلان و ذلّت دچار خواهد آمد و دنيا و آخرت را از دست داده ، از نظر رحمت و لطف و محبّت دوست مى افتد و اين محروميّت از رحمت و عنايت يار از آثار شوم روى گرداندن از مولاست !!

 

از آنجايى قوام بدن بستگى به غذا دارد و قوام روح بستگى به بدن و روح آدمى در تمام حالات و حركاتش از بدن اثر مى گيرد ، انسان بايد در مسئله غذا ـ كه در حقيقت نسبت به وجود انسان به منزله ريشه براى درخت است ـ با تمام وجود دقّت كند كه اوّلاً غذا از نظر ظاهر پاك و از نظر باطن كاملاً حلال باشد و سعى كند از غذايى كه شبهه در آن دارد حتماً بپرهيزد و از آنچه حرام است با تمام وجود بگريزد ؛ زيرا غذاى حلال آن هم در صورتى كه به اندازه نياز خورده شود باعث نورانيّت قلب و جان و در نتيجه محرّك انسان به سوى كسب معرفت و عمل به خواسته هاى مولاست و غذاى حرام مولّد ظلمت و تاريكى در قلب و جان و محرّك انسان به سوى انواع معاصى و گناهان است و در حقيقت غذاى حلال علّت دوام معنويّت و غذاى حرام باعث كوردلى و هلاكت انسان است ، در آيات قرآن و معارف الهيه به طور مفصّل به آثار وضعى حلال و حرام اشاره شده كه لازم است قسمتى از آن آثار ارزنده در اين نوشتار آورده شود . عن ابى عبداللّه عليه السلام : إِنَّما بُنِىَ الْجَسَدُ عَلَى الْخُبْزِ .


امام صادق عليه السلام فرمود : جسد انسان از نان بنيان دارد .
اشاره به اين كه انسان ساخته و زنده به غذاست ، پس بايد در مسئله غذا دقّت كامل كرد و توجّه داشت كه ساختار بدن ، بدنى كه بر فكر و قلب و روح بدون شك اثر مى گذارد از چيست ؟ از حلال است يا حرام ؟
وَعَنْهُ صلى الله عليه و آله : اللهُمَّ بارِكْ لَنا فى الْخُبْزِ وَلا تُفَرِّقْ بَيْنَنا وَبَيْنَهُ فَلَوْلا الْخُبْزُ ما صَلَّيْنا وَلا صُمْنا وَلا أَدَّيْنا فَرائِضَ رَبِّنا.
از رسول خدا صلى الله عليه و آله نقل شده كه به پيشگاه حضرت حق عرض مى كرد :
خداوندا ! در نان براى ما بركت قرار بده [ در آيات و روايات مهم اسلامى آمده كه حرام بركت ندارد ، بركت فقط در مال حلال است ] و بين ما و نان مبارك جدايى مينداز ؛ زيرا اگر نان نباشد ما نماز و روزه و اداى واجبات حق نخواهيم داشت . عَنِ الصَّادِقِ عليه السلام قالَ : قالَ رَسُولُ اللّهِ صلى الله عليه و آله : الطَّعامُ إِذا جُمِعَ أَرْبَعُ خِصالٍ فَقَدْ تَمَّ ، إِذا كانَ مِنْ حَلالٍ وَكَثُرَتِ الأَيْدى وَسُمِّىَ فى أَوَّلِهِ وَحُمِدَ اللّهُ فى آخِرِهِ .


امام صادق عليه السلام فرمود : پيامبر صلى الله عليه و آله فرمودند : هرگاه چهار خصلت در طعام جمع باشد آن طعام تمام و كامل است : از حلال باشد ، خورنده زياد داشته باشد ، در اوّلش بسم اللّه و در آخرش الحمد للّه قرار بگيرد . قالَ رَسُولُ اللّهِ صلى الله عليه و آله : طَلَبُ الْحَلالِ فَريضَةٌ عَلى كُلِّ مُسْلِمٍ .
پيامبر بزرگ صلى الله عليه و آله فرمود : طلب حلال بر هر مسلمانى واجب است .


اين وجوب چون در ارتباط با قسمت مهمّى از سعادت دنيا و آخرت انسان است نبايد عادى و ساده گرفته شود ؛ بياييم اين وجوب را كه نسبت به واجبات ديگر به منزله اصل نسبت به فرع است با اهميّت تلقّى كنيم و آن را كوچك نشماريم كه هركس حكم خدا و رسولش را كوچك شمارد معصوم عليه السلام فرموده ايمان ندارد !!
قالَ صلى الله عليه و آله : مَنْ سَعى عَلى عِيالِهِ مِنْ حِلِّهِ فَهُوَ كَالْمُجاهِدِ فى سَبيلِ اللّهِ وَمَنْ طَلَبَ الدُّنْيا حَلالاً فى عِفافٍ كانَ فى دَرَجَةِ الشُّهَداءِ .
پيامبر صلى الله عليه و آله فرمود : كسى كه كوشش براى تأمين مخارج اهل و عيال از طريق حلال دارد ، مانند مجاهد در راه خداست و هركس دنيا را از طريق حلال و حفظ نفس از گناه بطلبد در درجه شهداست .


آرى ، غذاى حلال نتيجه اش جهاد در راه يار و رسيدن به مقام با عظمت شهادت است .
وَقالَ صلى الله عليه و آله : مَنْ أَكَلَ الْحَلالَ أَرْبَعينَ يَوْماً نَوَّرَ اللّهُ قَلْبَهُ وَأجْدى يَنابيعَ الْحِكْمَةَ مِنْ قَلْبِهِ عَلى لِسانِهِ.
نبىّ اكرم صلى الله عليه و آله فرمود : هركس چهل روز حلال بخورد ، خداوند قلبش را نورانى كرده و چشمه هاى حكمت از دلش بر زبانش جارى خواهد كرد .

 

برگرفته از کتاب عرفان اسلامی استاد حسین انصاریان 


منبع : پایگاه عرفان
  629
  0
  0
امتیاز شما به این مطلب ؟

آخرین مطالب

      حقيقت ماه رمضان‏
      همنشينى بهشتيان با چهار گروه‏
      معيار شناخت خير
      مكتب‏هاى مدّعى عرفان
      مرگى تأسف ‏بار به واسطه گناه‏
      اسلام آيينى جهان شمول‏
      اثرگذارى و اثرپذيرى‏ در معاشرت
      معاشرت در جهت هدايت‏
      معاشرت در اسلام‏
      اثرگذارى محبوب در محب‏

بیشترین بازدید این مجموعه

      نفس و هفت مرحله آن
      فرق خوف و خشيت
      آثار خطرناك مال حرام
      شهوت شكم يا تنور جهنم
      عقوبت ترك نماز
      دعا موجب دفع قضا و بلا
       نماز جماعت اول وقت‏
      بالاترین درجه عقل انسان
      نقش‏آفرينى فاطمه زهرا (س) در قيامت‏
      مرثیه ام البنین مادر حضرت عباس(ع)

 
نظرات کاربر
پر بازدید ترین مطالب سال
پر بازدید ترین مطالب ماه
پر بازدید ترین مطالب روز