فارسی
چهارشنبه 05 تير 1398 - الاربعاء 22 شوال 1440
  851
  0
  0

نجواى عاشقانه

در اين مقام ، عصايى چوبين به خاطر هدفى مثبت ، محور گفتار ميان عاشق و معشوق قرار مى گيرد و سبب مى شود كه اين گفتار تا حدى طولانى شود و عاشق با معشوق نرد عشق ببازد ؛ اما اگر محور گفتار ميان عاشق و معشوق عبادتى چون نماز باشد آن هم محورى به معنويت نماز و اين محور سبب حضور عاشق در محضر معشوق گردد و مقدماتى چون طهارت ظاهر و باطن اين محور را بدرقه كند و حقيقتى چون قبله براى ايستادن در حضور معشوق به عاشق جهت دهد ، عاشق در فضاى اين عبادت و رابطه معنوى به ثناى معشوق و حمد و سپاس او برخيزد و از برجسته ترين اوصاف او سخن به ميان آورد و زيباترين و پرمنفعت ترين درخواست ها را از معشوق بنمايد ، براى عاشق در دنيا و آخرت از نظر تصفيه باطن و تجليات قلبى و ظهور كمالات و كرامات و تحقق اجر و پاداش و رخ نشان دادن فيوضات ، چه اتفاقى خواهد افتاد ؟
آيا كسى غير معشوق مى داند كه از اين حضور و رابطه و از اين راز و نياز عاشقانه و از اين دعاهايى كه در اين عبادت ، استجابتش قطعى است چه ره آوردى از جانب معشوق نصيب عاشق مى شود ؟
اللّه اكبر ! خدا ـ اين معشوق والاى ازلى و ابدى كه همه چيز در برابر عظمتش كوچك است ـ برتر و والاتر از اين است كه به دايره وصف درآيد .
به نام خدا كه رحمتش بى اندازه است و مهربانى اش هميشگى.
همه ستايش ها، ويژه خداست كه مالك و مربّى جهانيان است . * رحمتش بى اندازه و مهربانى اش هميشگى است . * صاحب و داراى روز پاداش است . * [ پروردگارا ! ] فقط تو را مى پرستيم وتنها از تو يارى مى خواهيم . * ما را به راهِ راست هدايت كن . * راه كسانى [ چون پيامبران ، صدّيقان ، شهيدان و صالحان ] كه به آنان نعمتِ [ ايمان ، عمل شايسته و اخلاق حسنه [عطاكردى ، هم آنان كه نه مورد خشم تواند و نه گمراه اند 12 .
اين معانى و مفاهيم گوشه اى از سوره مباركه حمد است كه وقتى از جانب معشوق به عنوان عبادت و بندگى پذيرفته شود و آنگاه در وجود عاشق عينيت يابد و عملاً رخ نشان دهد ، عاشق متخلق به اخلاق اللّه مى شود و وجودش تبديل به دريايى بى كران از معنويت و كرامت و عشق و محبّت مى گردد و دنيا و آخرتش آباد و سزاوار سكونت دائم و هميشگى در بهشت عنبر سرشت مى شود .
پيامبر بزرگ اسلام صلي الله عليه و آله در روايتى به گوشه اى از آثار سوره حمد كه بخشى از نماز را تشكيل مى دهد اشاره مى كند ، آن حضرت به جابر بن عبداللّه انصارى مى فرمايد :
آيا برترين سوره اى را كه خدا در كتابش نازل فرموده به تو تعليم ندهم ؟ جابر گفت : پدر و مادرم فدايت ، آن سوره را به من بياموز ، پس پيامبر صلي الله عليه و آله ام الكتاب را كه سوره حمد است به او آموخت ، سپس فرمود : جابر ! آيا تو را از حقيقتى از حقايق اين سوره آگاه كنم ؟ جابر گفت : پدر و مادرم فدايت ، آرى ؛ آگاه كن ، حضرت فرمود : اين سوره درمان هر دردى است جز مرگ !  .

 


منبع : برگرفته از کتاب با کاروان نور استاد حسین انصاریان
  851
  0
  0
امتیاز شما به این مطلب ؟

آخرین مطالب

      عاشقانه با خدا
      مخلوط اخلاق با زشتی ها
      رفتار زشت
      مخالفت با امر مولا
      مسیر اصلی
      شرط رسیدن به پروردگار
      صبوری در مشکلات
      ارزش خاک حرم ائمه بقیع (ع)
      عادلانه در راه خدا خرج کردن!
      امیر خواسته‌های نامشروعت باش!

بیشترین بازدید این مجموعه

      داستانى عجيب از برزخ مردگان
      تقوا در روايات‏
      ماوراى هفت آسمان‏
      انواع صدقه‏
      نتيجه شوم مستى‏
      كيد عظيم‏
      قابل توجه زنان آزاردهنده به همسر
      حسادت
      دعا برای دختر دار شدن
      دنیا در کلام امام مجتبی (ع)

 
نظرات کاربر
پر بازدید ترین مطالب سال
پر بازدید ترین مطالب ماه
پر بازدید ترین مطالب روز